บทที่ 90 - แรงบันดาลใจจากความริษยา และเสินหนงชิมร้อยสมุนไพร

บทที่ 90 - แรงบันดาลใจจากความริษยา และเสินหนงชิมร้อยสมุนไพร

ณ วังหยกอวี้ซวี

หยวนสื่อเทียนซุนนั่งประทับบนแท่นดอกบัว เบื้องหน้ามีกระจกวารีฉายภาพเหตุการณ์ที่เสินหนงกำลังสอนมนุษย์เพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์

ยิ่งดู หยวนสื่อก็ยิ่งเดือดดาล

เพราะกุศลกรรมมหาศาลเหล่านี้ควรจะเป็นของสำนักฉานเจี้ยวของเขา แต่มันกลับตกไปอยู่ในมือของสำนักเจี๋ยเจี้ยว!

"ฮึ่ม!"

หยวนสื่อสะบัดแขนเสื้อสลายภาพวารีทิ้งด้วยความหงุดหงิด

"ไอ้พวกเจี๋ยเจี้ยว! ไอ้พวกสวมเกล็ดใส่กระดองชั้นต่ำ! พวกมันมีสิทธิ์อะไรมาเป็นอาจารย์ของจักรพรรดิมนุษย์ อาศัยแค่มีตราประทับคงถงแล้วจะเหมาตำแหน่งไปหมดทั้งสามที่เลยรึ รังแกกันเกินไปแล้ว!"

แผนการของไท่ซ่างที่คิดจะขังฝูซีล้มเหลวไม่เป็นท่า ทำให้หยวนสื่ออารมณ์บูดบึ้งอยู่แล้ว พอมาเห็นเจี๋ยเจี้ยวรุ่งเรืองเอาๆ ความริษยาก็เปลี่ยนเป็นความชั่วร้าย

หยวนสื่อหรี่ตาลงใช้ความคิด

"เหตุการณ์ปีศาจบุกเมืองคราวก่อนก็นับเป็นแผนที่แยบยล ต้องเป็นฝีมือของพวกตะวันตกแน่ๆ"

สำหรับคนทั่วไป การที่ปีศาจบุกโลกมนุษย์อาจดูเป็นอุบัติเหตุ แต่ในสายตานักบุญอย่างหยวนสื่อ กลิ่นอายของการสมรู้ร่วมคิดมันโชยหึ่ง

แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่เขาก็พอจะเดาออกว่าเป็นฝีมือของจุ่นถีและเจียอิ๋น

"ใช้ปีศาจป่วนเมืองเพื่อทำลายกุศลกรรมของจักรพรรดิ แล้วตัวเองฉวยโอกาสหาผลประโยชน์... สองหัวล้านนั่นนับว่ามีสมองอยู่บ้าง เสียแต่ว่าโง่ไปหน่อย"

"เป็นถึงนักบุญ ลงมือเองแท้ๆ แต่กลับโดนเด็กเมื่อวานซืนขัดขวางจนแผนล่ม น่าสมเพช!"

หยวนสื่อแค่นเสียงดูแคลน

แม้จะดูถูกมันสมองของสองศาสดาตะวันตก แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าแผนการสกปรกของพวกนั้น... สร้างแรงบันดาลใจให้เขาได้ไม่น้อย

หยวนสื่อตัดสินใจจะลงมือบ้าง

ขอแค่ทำให้กุศลกรรมของจักรพรรดิปฐพีน้อยลง ส่วนแบ่งกุศลกรรมของกว้างเฉิงจื่อผู้เป็นอาจารย์ของจักรพรรดิองค์ต่อไปก็จะมากขึ้น

ส่วนว่าจะพลาดเหมือนพวกตะวันตกไหม?

หยวนสื่อมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาไม่ใช่ตัวตลกปัญญาอ่อนแบบสองคนนั้นเสียหน่อย

คิดได้ดังนั้น ร่างของหยวนสื่อก็เลือนหายไปจากวังหยก

...

ณ ดินแดนมนุษย์

หลังจากผ่านพ้นวิกฤตขาดแคลนอาหาร เสินหนงตระหนักดีว่าการนั่งสั่งการอยู่แต่ในวังไม่สามารถเข้าถึงปัญหาที่แท้จริงของราษฎรได้

เขาจึงเริ่มออกตรวจราชการไปยังเผ่าต่างๆ

ทุกที่ที่ไป เขาจะคลุกคลีกับชาวบ้าน ฟังเสียงสะท้อนจากคนรากหญ้า จนกระทั่งเขาค้นพบปัญหาใหญ่ที่ซุกซ่อนอยู่

แม้มนุษย์จะมีวิชายันต์แปดทิศไว้ทำนายภัยพิบัติใหญ่ๆ แต่โลกหงฮวงนั้นเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น โดยเฉพาะพืชพิษและแมลงร้ายที่แฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง

ชาวบ้านจำนวนมากเผลอกินของผิดสำแดงจนล้มป่วย บ้างก็โชคดีมียารักษา แต่ส่วนใหญ่ต้องนอนรอความตายอย่างทรมาน

จากการเก็บข้อมูล เสินหนงพบว่าในแต่ละปี มีผู้คนล้มตายเพราะโรคร้ายและพิษร้ายจำนวนมหาศาล

ที่ผ่านมา ทุกคนมองว่าเป็นเรื่องปกติ

โลกนี้มันโหดร้าย คนอ่อนแอก็ต้องตาย เป็นกฎธรรมดาของธรรมชาติ เผ่าพันธุ์อื่นเขาก็เป็นกัน

แต่เสินหนงไม่คิดเช่นนั้น

เขามีจิตใจเมตตา การเห็นพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ต้องตายอย่างน่าเวทนาทำให้เขาเจ็บปวดรวดร้าว เขาจึงสาบานกับตนเองว่าจะต้องรวบรวมความรู้เรื่องสมุนไพร เพื่อเขียน "ตำราแพทย์" ให้มนุษย์มียารักษาโรค

นับแต่นั้น เสินหนงเริ่มออกเดินทางชิมหญ้าแปลกๆ ทุกชนิดด้วยตัวเอง

โชคดีที่เขามีร่างกายพิเศษที่เรียกว่า "ท้องแก้วผลึก" ผนังหน้าท้องของเขาใสแจ๋วจนมองเห็นอวัยวะภายใน เมื่อกินสมุนไพรเข้าไป เขาจะเห็นปฏิกิริยาของยาที่วิ่งไปตามเส้นเลือดและอวัยวะต่างๆ ได้อย่างชัดเจน ทำให้เขาสามารถจดบันทึกสรรพคุณของยาแต่ละชนิดได้อย่างแม่นยำ

แต่โลกนี้มีพืชพิษร้ายแรงมากมาย แม้เสินหนงจะมีพลังเซียนคุ้มกาย แต่ก็ยังพลาดท่าโดนพิษเล่นงานจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่บ่อยครั้ง

บันทึกสูงสุดคือ... วันเดียวโดนพิษไป 72 ชนิด!

ยังดีที่มีพระอาจารย์อู๋ตางเซิ่งหมู่คอยแอบคุ้มกันอยู่ห่างๆ ทุกครั้งที่เขาล้มพับไป นางจะรีบโผล่มากรอกยาแก้พิษช่วยชีวิตไว้ได้ทันท่วงที

แต่พอนานเข้า อู๋ตางเซิ่งหมู่ก็เริ่มเหนื่อยใจ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันนางอาจจะช่วยไม่ทัน นางจึงนึกถึงคำสั่งของอาจารย์ทงเทียนที่บอกว่า "มีปัญหาให้ไปหาหลัวซวน"

นางรีบบิ่งกลับเกาะจินอ๋าวทันที

หลัวซวนผู้เป็นนักเดินทางข้ามมิติ ย่อมรู้อยู่แล้วว่าเสินหนงต้องเจอด่านเคราะห์ "ชิมร้อยสมุนไพร" เขาจึงเตรียมไอเทมช่วยเหลือไว้พร้อมสรรพ

เมื่ออู๋ตางเซิ่งหมู่มาถึง เขาก็ยื่นของวิเศษสามอย่างให้นาง

"นี่คือ <คัมภีร์หัวใจปรุงยา>!"

"ในนี้บันทึกประสบการณ์การกลั่นยาของข้าเอาไว้ น่าจะเป็นประโยชน์กับเขา"

"ส่วนสองชิ้นนี้คือ แส้สีชาด และ กระถางเสินหนง อันแรกใช้ฟาดเพื่อแยกแยะพิษในสมุนไพร ส่วนอันหลังใช้สำหรับปรุงยา"

อู๋ตางเซิ่งหมู่ถึงกับมึนงง

นางกะว่าจะมาขอคำปรึกษาเฉยๆ ไม่นึกว่าศิษย์น้องจะเตรียมการไว้ระดับ Full Option ขนาดนี้

"ศิษย์น้อง... เจ้านี่มันเทพจริงๆ!"

เมื่อได้ของวิเศษ เสินหนงก็ดีใจน้ำตาไหล

ตำราปรุงยาช่วยเปิดโลกทัศน์ แส้สีชาดช่วยชีวิต กระถางช่วยผลิตยา... พระอาจารย์ช่างประเสริฐแท้! เขาหันหน้าไปทางทิศตะวันออก คุกเข่าโขกศีรษะคารวะด้วยความซาบซึ้ง

หลังจากนั้น ด้วยอานุภาพของแส้สีชาด เสินหนงก็แยกแยะสมุนไพรได้แม่นยำขึ้น แทบไม่โดนพิษอีกเลย

ทว่า... เหรียญย่อมมีสองด้าน

การที่เสินหนงทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการชิมสมุนไพรนอกบ้าน ทำให้เขาละเลยลูกสาวตัวน้อยที่ชื่อว่า "หนี่วา" (คนละคนกับเจ้าแม่หนี่วา)

ณ เผ่าเลี่ยซาน

เด็กหญิงตัวน้อยเดินเตะฝุ่นเล่นอยู่ในเผ่าเพียงลำพัง ผู้คนรอบข้างต่างก้มหัวทำความเคารพด้วยความเกรงใจในฐานะลูกสาวท่านผู้นำ

แต่ความเกรงใจนั้นกลับกลายเป็นกำแพงกั้น ไม่มีเด็กคนไหนกล้าเข้ามาเล่นหัวกับนาง

พ่อก็ไม่อยู่ เพื่อนก็ไม่มี หนี่วาตัวน้อยจึงรู้สึกว้าเหว่จับใจ

วันหนึ่ง นางแอบหนีไปเดินเล่นชายทะเลคนเดียว

เพราะมีคนบอกนางว่า "หากดวงอาทิตย์ขึ้นครบสามสิบครั้ง ท่านพ่อจะกลับมาหาเจ้า"

หนี่วาจึงมารอที่ทะเลทุกวัน เพราะที่นี่คือจุดที่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นได้เร็วที่สุด

ในฐานะลูกสาวคนสำคัญ ย่อมมีองครักษ์คอยคุ้มกันอยู่ห่างๆ นางจึงไม่เคยเจออันตราย และเติบโตมาด้วยความกล้าหาญ  ถึงขนาดกล้าพายเรือเล็กออกไปลอยลำเล่นกลางทะเลลึก

ในมุมมืด หยวนสื่อแสยะยิ้ม

"ชิมร้อยสมุนไพรรึ? หึ หากปล่อยให้มันทำสำเร็จ แย่งกุศลกรรมไปหมด แล้วศิษย์ข้าจะเหลืออะไรกิน เห็นทีต้องลงมือสักหน่อย"

จิตสัมผัสของเขากวาดไปเจอ "มังกรหนุ่ม" ตัวหนึ่งกำลังเล่นน้ำอยู่อย่างสบายใจ

"เผ่ามังกร... หมากตัวนี้ใช้ได้!"

หยวนสื่อสะบัดคทายู่อี่เบาๆ ลำแสงสายหนึ่งพุ่งข้ามขอบฟ้าไปตกใส่หัวของมังกรหนุ่มน้อย... "อ้าวปิ่ง" องค์ชายสามแห่งวังมังกร

ทันใดนั้น แววตาของอ้าวปิ่งก็พร่ามัว สติสัมปชัญญะถูกครอบงำด้วยความบ้าคลั่ง

เขาคืนร่างเป็นมังกรยักษ์ แหวกว่ายตรงดิ่งไปยังชายฝั่ง และเผชิญหน้ากับเรือน้อยของหนี่วา

หนึ่งคือลูกสาวจักรพรรดิมนุษย์ผู้สูงศักดิ์

หนึ่งคือองค์ชายมังกรผู้เอาแต่ใจ

เมื่อมาเจอกัน พร้อมกับแรงยุจากมนตร์ดำของหยวนสื่อ บทสนทนาหาเรื่องจึงบังเกิด

อ้าวปิ่ง: "มองหน้าทำไม มีปัญหาเรอะ?"

หนี่วา: "แล้วมองไม่ได้หรือไง?"

อ้าวปิ่ง: "แน่จริงก็มองอีกทีสิ!"

หนี่วา: "ก็มองอยู่เนี่ย จะทำไม!"

อ้าวปิ่งที่สติหลุดอยู่แล้วก็ฟิวส์ขาดทันที คิดว่าข้าเป็นถึงองค์ชายมังกร ไหงเด็กกะโปโลนี่กล้ามาปีนเกลียว!

"ตายซะเถอะนังเด็กบ้า!"

โฮก!

มังกรยักษ์สะบัดหาง ฟาดคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าโถมเข้าใส่เรือลำจ้อย

เรือไม้ลำเล็กมีหรือจะต้านทานแรงมหาสมุทรได้ เพียงชั่วพริบตาก็ทำท่าจะพลิกคว่ำ หากตกลงไปในทะเลที่บ้าคลั่งเช่นนี้ ชีวิตน้อยๆ ของหนี่วาย่อมดับสูญแน่นอน

ในเงามืด หยวนสื่อมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

หากลูกสาวจักรพรรดิมนุษย์ตายด้วยน้ำมือมังกร สงครามระหว่างเผ่ามนุษย์และเผ่ามังกรจะต้องปะทุขึ้น

ฝ่ายหนึ่งคืออดีตเจ้าสมุทร ฝ่ายหนึ่งคือตัวเอกของยุคปัจจุบัน

เมื่อรบกันจนบ้านเมืองวุ่นวาย เสินหนงจะยังมีกะจิตกะใจไปชิมสมุนไพรอีกหรือ?

"การเขียนตำราแพทย์เป็นกุศลใหญ่ หากข้าให้กว้างเฉิงจื่อไปกระตุ้นเสินหนงให้ทำต่อภายหลัง กุศลกรรมก้อนนี้ก็จะตกเป็นของสำนักฉานเจี้ยว ฮ่าฮ่าฮ่า!"

หยวนสื่อหัวเราะร่าอย่างมีความสุขในจินตนาการ

[จบแล้ว]