บทที่ 33 - กระบี่ชิงผิง ปะทะ ตงหวงไท่อี้

บทที่ 33 - กระบี่ชิงผิง ปะทะ ตงหวงไท่อี้

ณ ชายฝั่งทะเลบูรพา

แสงรุ้งนับพันสายพาดผ่านท้องฟ้า

หลัวซวนยืนตระหง่านอยู่แถวหน้า ในมือกระชับกระบี่ชิงผิงแน่น เบื้องหลังคือเหล่าศิษย์เอกแห่งเจี๋ยเจี้ยว ไม่ว่าจะเป็น ตัวเป่าเต้าเหริน, จินหลิงเซิ่งหมู่, สามเทพธิดา และจ้าวพกงหมิง

เมื่อครู่ เป็นหลัวซวนที่ใช้กระบี่ชิงผิงสังหารจิ่วอิง จอมมารระดับจุ่นเซิ่งขั้นต้นลงในดาบเดียว

หลัวซวนหันไปประสานมือคารวะศิษย์พี่ศิษย์น้อง

"ต้องรบกวนศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่านแล้ว"

ตัวเป่าเต้าเหรินหัวเราะร่า

"ศิษย์น้องเกรงใจเกินไปแล้ว คนเจี๋ยเจี้ยวรักพวกพ้องเป็นที่หนึ่ง มีเรื่องต้องช่วยกัน ใครจะยืนดูดายได้ลงคอ"

จ้าวพกงหมิงตะโกนเสียงดังฟังชัดด้วยความห้าวหาญ

"ถูกเผง!"

"ข้าเหม็นขี้หน้าไอ้พวกสัตว์ปีกขนแบนนี่มานานแล้ว วันๆ เอาแต่กร่างไปทั่ว วันนี้แหละป๋าจะเจาะรูบนตัวพวกมันให้พรุนสักหมื่นรู!"

"ลุย!"

"พี่น้องทั้งหลาย ฆ่าล้างโคตรพวกปีศาจ ช่วยเหลือเผ่ามนุษย์!"

สิ้นเสียงคำราม เหล่าเซียนเจี๋ยเจี้ยวก็สำแดงเดช ปล่อยอาวุธวิเศษและวิชาอาคมถล่มใส่กองทัพปีศาจ สถานการณ์พลิกผันทันที จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่า

หลัวซวนมองซากศพของมนุษย์ที่เกลื่อนกลาด ไฟโทสะในอกปะทุเดือด

โกรธ... คือเชื้อเพลิงชั้นดี!

พรึ่บ!

เปลวไฟสีขาวซีด 'เพลิงผีอนธการ' ระเบิดออกจากร่างหลัวซวน ปกคลุมท้องฟ้าดั่งหมอกมรณะ มันพุ่งเข้าใส่เหล่าปีศาจราวกับยมทูตมาทวงวิญญาณ

ไร้เสียง... ไร้บาดแผล

เปลวไฟลามเลียผ่านร่างปีศาจตัวแล้วตัวเล่า ร่างกายภายนอกดูปกติ แต่ดวงจิตวิญญาณภายในถูกเผาไหม้จนมอดไหม้ ล้มลงตายเกลื่อนกลาดดั่งใบไม้ร่วง

การตายหมู่ของกองทัพปีศาจ ดึงดูดความสนใจของแม่ทัพใหญ่ทันที

แสงสีทองวาบขึ้น

ตงหวงไท่อี้ปรากฏกายเหนือทะเลบูรพา มองดูสมุนที่ถูกสังหารด้วยสายตาเกรี้ยวกราด แรงกดดันระดับจุ่นเซิ่งแผ่ซ่านออกมาจนอากาศบิดเบี้ยว

"บังอาจ!"

"พวกเจ้าเจี๋ยเจี้ยว คิดจะเปิดศึกกับเผ่าปีศาจของข้าหรือ!"

จ้าวพกงหมิงแคะขี้มูกอย่างไม่ยี่หระ ไม่สนแรงกดดันแม้แต่น้อย

"เออ ใช่ แล้วจะทำไม!"

"แน่จริงก็เข้ามากัดสิวะ!"

มีอาจารย์เป็นถึงนักบุญ จะไปกลัวหัวหดทำไม

ตงหวงไท่อี้หน้าเขียวคล้ำ ไม่คิดว่าแค่ระดับต้าหลัวจินเซียนจะกล้าสามหาวกับเขาขนาดนี้

หลัวซวนก้าวออกมา จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

"เผ่าปีศาจเห็นแก่ตัว เข่นฆ่ามนุษย์เพื่อสร้างอาวุธมาร ความชั่วช้าเลวทรามเกินจะจารึก คนไม่ลงโทษ ฟ้าดินก็จะลงทัณฑ์!"

"วันนี้ข้ารับบัญชาท่านนักบุญซ่างชิง (ทงเทียน) มาเพื่อช่วยเหลือมนุษย์ หรือเจ้าคิดจะขัดประสงค์ของนักบุญ?"

ตงหวงไท่อี้กัดฟันกรอด

คิดไม่ถึงว่าคนที่ยื่นมือเข้ามาสอดจะไม่ใช่หนี่วาหรือไท่ซ่าง แต่กลับเป็นทงเทียนที่ไม่เคยสนโลก

กระบี่สังหารอู่ใกล้จะสำเร็จอยู่แล้ว ขาดวัตถุดิบอีกแค่เพียงนิดเดียว

ตงหวงไท่อี้จ้องหลัวซวนเขม็ง จิตสังหารพุ่งพล่าน ไอ้เด็กนี่แหละที่หยามเกียรติศพหลานชายเขา

เขาแสยะยิ้มเหี้ยม

เพื่ออนาคตของเผ่าปีศาจ วันนี้ต่อให้ต้องล่วงเกินนักบุญ เขาก็ต้องฆ่าปิดปากพวกมนุษย์ที่นี่ให้หมด

"คิดว่าเอานักบุญมาขู่แล้วข้าจะกลัวหรือ ฝันไปเถอะ!"

"วันนี้..."

"เผ่ามนุษย์ต้องสูญพันธุ์!"

ตงหวงไท่อี้วาดมือ มวลอากาศรอบทิศบีบอัดตัว กลายเป็นฝ่ามือเพลิงขนาดยักษ์พุ่งตกลงมาราวกับอุกกาบาตล้างโลก หมายจะขยี้หลัวซวนให้แหลกคาที่

"หลัวซวน! ตายซะเถอะ ไปชดใช้กรรมให้หลานข้าในนรกซะ!"

ท้องฟ้าสั่นสะเทือน มิติปริแตก

หลัวซวนสีหน้าเคร่งขรึม ตงหวงไท่อี้ไม่กระจอกเหมือนจิ่วอิง ประมาทไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

"กระบี่ชิงผิง!"

หลัวซวนคำรามก้อง

กระบี่ในมือส่งเสียงร้องตอบรับ เปล่งแสงสีเขียวเจิดจ้า

เขาฟาดฟันกระบี่ออกไปสุดแรง คลื่นพลังดาบผ่าโลกพุ่งสวนขึ้นไป ปะทะกับฝ่ามือเพลิงยักษ์

ตูม!!!

เกิดระเบิดกัมปนาท ดอกเห็ดเพลิงยักษ์พวยพุ่งขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ

สมแล้วที่เป็นสมบัติคู่กายนักบุญ แม้ผู้ใช้จะเป็นเพียงไท่อี้จินเซียน แต่อานุภาพยังคงร้ายกาจสะเทือนเลื่อนลั่น

ดาบเดียวสะท้านฟ้า

ฝ่ามือยักษ์ของไท่อี้ถูกผ่าครึ่ง คลื่นดาบยังคงพุ่งทะลวงเข้าหาตงหวงไท่อี้ด้วยความเร็วแสง

ตงหวงไท่อี้รูม่านตาหดเกร็ง อุทานด้วยความตกใจ

"กระบี่ชิงผิง!"

ต่อหน้าสมบัตินักบุญ เขาไม่กล้าประมาท รีบเรียก 'ระฆังตงหวง' ออกมาครอบคลุมร่างกาย

เปง!

เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานใสเสนาะหู

ระฆังทองคำใบมหึมาเปล่งแสงเจิดจ้า ราวกับป้อมปราการเหล็กกล้าที่ไม่มีวันถูกทำลาย แม้กระบี่ชิงผิงจะคมกริบเพียงใด ก็มิอาจเจาะทะลุการป้องกันของสุดยอดสมบัติระดับกำเนิด ชิ้นนี้ได้

แม้กระบี่ชิงผิงจะเทพ แต่ระฆังตงหวงคือของระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์

ตงหวงไท่อี้หัวเราะเยาะ

"หลัวซวนเอ๋ย"

"คิดว่าถือของวิเศษนักบุญแล้วจะไร้เทียมทานงั้นรึ ช่างไม่เจียมกะลาหัว วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าของจริงเขาเล่นกันยังไง!"

ฝ่ามือตบลงบนตัวระฆัง

ระฆังตงหวงสั่นสะเทือน ส่งคลื่นเสียงมรณะออกมา

เปง! เปง! เปง!

คลื่นเสียงแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง มิติรอบข้างแตกร้าวราวกับกระจกที่ถูกทุบ

ตัวเป่าเต้าเหรินหน้าถอดสี

"แย่แล้ว!"

"ระฆังตงหวงร้ายกาจเกินไป ลำพังศิษย์น้องหลัวซวนคนเดียวต้านไม่ไหวแน่ ทุกคนช่วยกัน!"

ศิษย์เจี๋ยเจี้ยวนับพันต่างระดมพลัง ปล่อยของวิเศษสารพัดชนิดออกมาต้านทาน

แสงสีวูบวาบเต็มท้องฟ้า

หลัวซวนกัดฟันแน่น เทพลังปราณทั้งหมดที่มีลงไปในกระบี่ชิงผิง มังกรเขียวคำรามก้อง คลื่นดาบยาวหลายหมื่นวาถูกฟันออกไปปะทะคลื่นเสียง

บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!

เสียงระเบิดดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

แม้คลื่นเสียงจะทรงพลัง แต่ด้วยความร่วมมือของเหล่าศิษย์เจี๋ยเจี้ยวระดับหัวกะทิ พวกเขาก็สามารถต้านทานไว้ได้

ทุกคนเริ่มยิ้มออก

มีเพียงหลัวซวนที่หน้ายังตึงเครียด มือกรอกยาเพิ่มพลังเข้าปากไม่หยุด

ตงหวงไท่อี้ยิ้มเยาะมุมปาก

เหมือนกำลังสมเพชความไร้เดียงสาของพวกมดปลวก ที่ไม่รู้จักความน่ากลัวที่แท้จริงของระดับจุ่นเซิ่งที่ถือครองสมบัติระดับสูงสุด

ทันใดนั้น

ตงหวงไท่อี้กระหน่ำฝ่ามือใส่ระฆังรัวๆ

ครืนนนนน!

คลื่นเสียงระลอกใหม่ที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าตัวถาโถมออกมา มิติเบื้องหน้าแหลกละเอียดจนเผยให้เห็นความมืดมิดของห้วงเคออส

เหล่าศิษย์เจี๋ยเจี้ยวหน้าซีดเผือด

เมื่อกี้แค่น้ำจิ้ม ของจริงมันเพิ่งเริ่ม! ระยะห่างของพลังมันมากเกินไป

หลัวซวนก้าวเท้าออกมาข้างหน้า

สีหน้าเย็นยะเยือก

มือกระชับกระบี่ชิงผิง เท้าเหยียบย่ำความว่างเปล่า กลิ่นอายพลังในร่างเดือดพล่านราวกับภูเขาไฟปะทุ

ระดับไท่อี้จินเซียนขั้นสูงสุด... อีกเพียงครึ่งก้าวก็จะแตะขอบเขตต้าหลัวจินเซียน

ความจริงแล้ว หลัวซวนก้าวข้ามขั้นนั้นได้ตั้งนานแล้ว

แต่เขากลัวว่าฐานรากจะไม่มั่นคงจึงกดพลังเอาไว้ แต่ในวินาทีนี้ เมื่อเห็นภาพมนุษย์ถูกสังหารผลาญพร่า ความโกรธในใจมันทะลุขีดจำกัด

โกรธ... ที่หนี่วาและไท่ซ่าง ผู้ได้ดีเพราะมนุษย์ กลับทิ้งขว้างมนุษย์อย่างไม่ไยดี!

โกรธ... ที่เผ่าปีศาจเห็นแก่ตัว ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อื่นเพื่ออำนาจของตน!

โกรธ... ที่สวรรค์ไม่ยุติธรรม!

[จบแล้ว]