บทที่ 25 ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าแซ่หวังจะขอ...

บทที่ 25 ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าแซ่หวังจะขอ...

เวลาย้อนกลับมาที่จุดเริ่มต้น

แต่คราวนี้จิตใจของฟางฮ่าวปั่นป่วน ห่างไกลจากความสงบเยือกเย็นตอนแรกไปไกลโข

เขาคิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงตกปลาไม่ได้สักที?

หรือท่าเหวี่ยงเบ็ดมันผิด?

หรือเลือกจุดอ่อยเหยื่อพลาด?

"ชีวิตคนเราจะมีความฝันไปทำบ้าอะไร?"

ฟางฮ่าวบ่นพึมพำกับตัวเอง

"ก็เพื่อหน้าอกสาวๆ ไงล่ะ"

ในห้องไลฟ์สด ยูสเซอร์ชื่อ 'จิ้งจอกเก้าหาง' พิมพ์ตอบสวนขึ้นมาทันควัน

"???"

"666"

"พี่ชายคนนี้พูดแทนใจผมเลย"

"คอเดียวกันชัดๆ"

"ขอวาร์ปหน่อยครับพี่"

"รบกวนส่งไฟล์ไปที่อีเมลผมที!"

"พวกนายนี่ลามกจริงๆ ขอเตือนให้ทำตัวดีๆ หน่อย... มีของดีไม่แบ่งกัน ถือว่าไม่ใช่คนนะเฮ้ย!"

"อิอิ ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านนวดเท้าแล้ว"

"นวดเท้าแน่นะ? สงสัยว่านวด 'หัว' มากกว่ามั้ง"

"ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าแซ่หวังชาตินี้จะขอตัดขาดจากการพนันและยาเสพติด... แต่เรื่องผู้หญิงขอเว้นไว้!"

บรรยากาศในห้องไลฟ์เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที

"ชีวิตไร้ฝันยังพอทน แต่ทิ้งหน้าอกสาวๆ ไปไม่ได้เด็ดขาด"

"ฮ่าๆๆ ใครมีรูปต่อมมอนต์โกเมอรี่ (Montgomery's tubercles) บ้าง ขอดูหน่อย?"

"ต่อมมอนต์โกเมอรี่? นั่นมันคืออะไรวะ?"

"พี่ชาย นายแน่มาก ฉันก็อยากเห็นเหมือนกัน!!!"

"ศัพท์เฉพาะขนาดนี้ยังรู้ นับถือจริงๆ ชาวเน็ตนี่มีความรู้รอบตัวกว้างขวางชะมัด"

"ยอดฝีมือ!"

"ยอมใจเลย!"

ห้องไลฟ์คึกคักสุดขีด บรรยากาศเปลี่ยนไปราวกับงานชุมนุมสมาคมคนรักรถ (ซิ่ง)

ฟางฮ่าวคาดไม่ถึงเลยว่า คำบ่นลอยๆ ของเขาประโยคเดียว จะจุดประเด็นให้ห้องไลฟ์ระเบิดเถิดเทิงได้ขนาดนี้

เขาแค่อยากตกปลาโว้ย...

แต่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สนที่ไหน คุยกันออกนอกเรื่องไปไกลจนกู่ไม่กลับ

ฟางฮ่าวยังจอดรถอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาล แต่ชาวเน็ตพวกนี้เหยียบคันเร่งมิดไมล์ขึ้นทางด่วนไปแล้ว

พอฟางฮ่าวกลับมาดูแชตอีกที ถึงกับอึ้ง

คุยบ้าอะไรกันเนี่ย?

แต่ละคำนี่เสี่ยงคุกเสี่ยงตารางทั้งนั้น

นี่มันไลฟ์สดตกปลาสายขาวนะเว้ยเฮ้ย?

ดูถูกกันเกินไปแล้วมั้ง?

"วันไหนว่างๆ พาผมไปเปิดหูเปิดตาหน่อยสิครับพี่ๆ"

"6666!"

"ฮ่าๆๆ ผมรู้จักที่นึง เดี๋ยววันหลังพาไป ได้ข่าวว่าช่วงนี้มี 'ชาใหม่' เข้ามาเพียบ"

"จุ๊ๆๆ สมกับเป็นรุ่นเก๋า"

"ผมก็อยากลองชิมชาเกรด 588 เหมือนกัน"

"สตรีมเมอร์ยังไม่มีแฟน สงสัยยังซิงอยู่แน่ๆ เลย?"

ระหว่างรอปลากินเบ็ด ฟางฮ่าวก็คุยสัพเพเหระกับชาวเน็ตแก้เบื่อ

ไหนๆ หัวข้อก็ออกทะเลไปแล้ว เขาเลยผสมโรงไปด้วยเลย

คุยเล่นๆ ขำๆ

"ไร้สาระ แฟนเก่าผมมีเป็นกระบุง"

ฟางฮ่าวปากแข็ง ความจริงเขาไม่เคยมีประสบการณ์ความรักแบบจริงจังเลยสักครั้ง

ครั้งเดียวที่มีก็คือรักแรกสมัยมหาวิทยาลัย คบกันได้ไม่ถึงครึ่งเดือน

ทำได้แค่จับมือ ไม่เคยได้จูบ อย่าว่าแต่เรื่องอย่างว่าเลย

คบกันได้ครึ่งเดือน รู้สึกเข้ากันไม่ได้ ก็เลิกกันไปด้วยดี

"อ๋อ เข้าใจละ"

"ยังซิงชัวร์"

ต่อหน้าเหล่าเซียนผู้ช่ำชอง ฟางฮ่าวไม่มีทางหลอกพวกเขาได้

ทำไมคนพวกนี้ถึงชอบตกปลา ทำไมถึงชอบดูตกปลา

ก็เพราะพวกเขาเลยวัยคะนองมาแล้ว เริ่มจะสังขารไม่เอื้ออำนวย ใจสู้นะแต่น้องชายไม่สู้ เลยหันมาหางานอดิเรกอื่นทำไงล่ะ

ถามหน่อยว่าตอนหนุ่มๆ ระหว่างสาวๆ กับตกปลา คุณจะเลือกอะไร?

วัยรุ่นเลือดร้อน ใครมันจะไปทนไหว

ยกเว้นจะเข้าสู่โหมดนักปราชญ์หลังเสร็จกิจนั่นแหละ

"ตกปลาๆ กลับมาเรื่องตกปลา"

ฟางฮ่าวโดนจับไต๋ได้ ไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ

รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

ดึงความสนใจทุกคนกลับมาที่คันเบ็ด

"รอบนี้ผมเปลี่ยนเหยื่อ เปลี่ยนตะขอ ใช้ตะขอคู่เลย"

"ไม่เชื่อหรอกว่าคราวนี้จะไม่ได้ปลา!"

ฟางฮ่าวปรับกลยุทธ์ใหม่อีกครั้ง

"เลิกดิ้นรนเถอะสตรีมเมอร์ นายไม่มีทางตกได้ปลาหรอก"

"มันคือชะตากรรม"

"ไม่! ชะตาฟ้าลิขิตหรือจะสู้มานะคน!"

"ผมเชื่อมั่นว่ารอบนี้ต้องได้ปลา ผมมีลางสังหรณ์!"

"ลางสังหรณ์แรงกล้าซะด้วย!"

ฟางฮ่าวมั่นใจเต็มเปี่ยม

"จบกัน... พอสตรีมเมอร์บอกว่ามีลางสังหรณ์แรงกล้า ผมนี่เห็นภาพแห้วลอยมาแต่ไกลเลย"

ชาวเน็ตฟังแล้วส่ายหน้า

คนเราพอมั่นใจเกินเหตุ มักจะจบไม่สวยทุกที

"มาทายกันดีกว่า รอบนี้สตรีมเมอร์จะตกได้อะไร?"

"นอกจากปลา ผมว่าอะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น"

"ฮ่าๆๆ... ผมก็คิดงั้น"

"รอบนี้ผมเดาว่า... กิ่งไม้มั้ง"

"ผมเดาว่า... ศพอีกศพ?"

"ศพคงยากมั้ง มันจะเกินเบอร์ไปหน่อย"

"สองศพที่ผ่านมาก็เกินเบอร์ไปเยอะแล้วนะ"

"เดาแบบมีหลักการหน่อย ผมว่าถุงขยะ"

"ผมเดาว่าได้อากาศ (แห้ว)"

"..."

ชาวเน็ตพากันคาดเดาอย่างสนุกสนาน ว่าฟางฮ่าวจะตกได้อะไรเป็นรายต่อไป

ปลา? หรือของแปลกประหลาด?

สรุปคือคนทายว่าเป็นปลามีน้อยมาก ส่วนใหญ่เทไปทางของแปลกๆ กันหมด

บางคนถึงขั้นทายว่าเป็นกระบองหนาม

จินตนาการล้ำเลิศกันจริงๆ

"แหม่ ถ้าตกได้ของเก่าโบราณนี่รวยเละเลยนะ"

มีชาวเน็ตคนหนึ่งโพสต์แทรกขึ้นมา

"คงยากมั้งตกได้ของเก่า"

"สตรีมเมอร์คงไม่มีดวงขนาดนั้นหรอก"

คุยกันไปคุยกันมา

คันเบ็ดของฟางฮ่าวดูเหมือนจะขยับอีกแล้ว

เล่นเอาฟางฮ่าวตื่นตัวเต็มที่

จะมาแล้วเหรอ?

แต่คันเบ็ด... กลับนิ่งสนิทไปอีกครั้ง เหมือนเมื่อกี้เขาตาฝาดไปเอง

ฟางฮ่าวงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อกี้รู้สึกชัดๆ ว่าคันเบ็ดขยับ

หรือปลาจะมาลองเชิง?

ด้วยความสงสัย ฟางฮ่าวกลับมาเพ่งสมาธิไปที่ผิวน้ำอีกครั้ง

จ้องทุ่นลอยเขม็ง ขอแค่ขยับนิดเดียว เขาจะวัดทันที

เวลาผ่านไปทีละวินาที

"เงียบกริบ"

"สตรีมเมอร์ตาฝาดหรือเปล่า?"

"สงสัยอยากได้ปลาจัดจนหลอนไปเอง"

ทุกคนลงความเห็นว่าฟางฮ่าวคิดไปเอง

แต่ในขณะที่ทุกคนคิดแบบนั้น ทุ่นลอยก็ขยับอีกครั้ง

คราวนี้ฟางฮ่าวมั่นใจว่ามีปลามาตอดเหยื่อ

มาแล้วๆ

รอบนี้ของจริง สัมผัสชัดเจน

เขามั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง!

ฮู่ว

คราวนี้ฟางฮ่าวไม่ตื่นเต้นเหมือนก่อนหน้า เขาควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ

หายใจเข้าลึกๆ สายตาจับจ้องที่ผิวน้ำ

มือหนึ่งกำคันเบ็ดแน่น อีกมือเตรียมพร้อมหมุนรอก

กินเบ็ดแล้ว!

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าตะขอเกี่ยวโดนอะไรบางอย่าง ความยินดีพุ่งพล่านในใจทันที

คราวนี้เขาเชื่อมั่นเต็มร้อยว่าตกได้ปลาแน่

เพราะอาการมันเหมือนปลาตอดเหยื่อเปี๊ยบ

คุ้นเคยสุดๆ

ไม่มีทางพลาด

ปลา... รอบนี้ต้องเป็นปลาแน่นอน!

"คอยดูให้ดีนะทุกคน รอบนี้ผมจะทำให้พวกคุณตะลึง"

"จะแสดงฝีมือที่แท้จริงให้ดู"

"ปลาจงมา!"

"..."

(จบตอน)