บทที่ 21 รางวัลใหม่: หีบสมบัติระดับทอง!

บทที่ 21 รางวัลใหม่: หีบสมบัติระดับทอง!

ภายใต้การบัญชาการของหลินเหวินต้ง กองกำลังตำรวจเริ่มกระจายตัวออกปฏิบัติการ

พวกเขาเข้าปิดล้อมพื้นที่ต้องสงสัยอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็เริ่มค้นหาทีละจุด

เป็นไปตามคาด

เมื่อมีความเคลื่อนไหวขนาดนี้ ฆาตกรที่ขวัญผวาก็พยายามจะหนี

แต่สายเกินไปเสียแล้ว ตำรวจที่ดักซุ่มอยู่วงนอกรวบตัวไว้ได้ทันควัน

จับกุมฆาตกรได้ เก็บตัวอย่าง DNA ได้...

ในเมื่อหลักฐานมัดตัวแน่นหนา อีกฝ่ายก็หมดทางหนีทีไล่ จำนนต่อหลักฐาน และสารภาพความผิดในที่สุด

เขายอมรับว่าแอบชอบจางชุ่ยหลานจริงๆ

ด้วยนิสัยเก็บเนื้อเก็บตัวและแปลกแยก เขาทำได้เพียงเฝ้ามองเธออยู่เงียบๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเห็นจางชุ่ยหลานแต่งตัวสวยผิดปกติ ดูมีความสุขราวกับเจอเรื่องดีๆ สัญญาณเตือนภัยในใจเขาก็ดังขึ้น

เขาจึงแอบสะกดรอยตามเธอไป... ตามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นจางชุ่ยหลานนัดเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง

ภาพนั้นทำเอาเพลิงโทสะในใจลุกโชน

ยิ่งเห็นทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยง มือไม้ผู้ชายลูบคลำไปทั่ว... คนที่แอบดูอยู่อย่างเขา ยิ่งดูยิ่งแค้น ตาแดงก่ำด้วยความริษยา

เลือดขึ้นหน้า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม เขาจึงพุ่งออกมาจากที่ซ่อน

ใช้ค้อนทุบหัวผู้ชายจนตายคาที่

จากนั้นท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของฝ่ายหญิง เขาข่มขืนเธออย่างทารุณ แล้วฆ่าปิดปาก...

ผู้ต้องหาสารภาพกระบวนการก่อเหตุทั้งหมด

คดีนี้จึงปิดลงได้อย่างสมบูรณ์

หลินเหวินต้งเลิกสงสัยในตัวฟางฮ่าว และรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เคยระแวง

ครั้งนี้ฟางฮ่าวช่วยพวกเขาไว้มากจริงๆ แต่เขากลับมองอีกฝ่ายในแง่ร้าย

แต่ถึงจะย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็คงยังสงสัยอยู่ดี

นั่นคือสัญชาตญาณและหน้าที่ของตำรวจ

ถึงกระนั้น เขาก็รู้สึกขอบคุณความช่วยเหลือจากฟางฮ่าวมาก

"ปิดคดีได้สักที" เฉินหลินเองก็ดีใจ

"นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะช่วยพวกเราได้มากขนาดนี้"

มุมปากของเธอยกยิ้มเล็กน้อย แต่พอคิดได้ว่าคดีจบแล้ว ต่อไปคงยากที่จะได้เจอกันอีก

ใจของเธอก็โหวงเหวงแปลกๆ

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

รอยยิ้มที่มุมปาก... ค่อยๆ เลือนหายไป

...

...

ซุนเจ้าเผิงที่เกาะติดสถานการณ์มาตลอด ก็ตามไปทำข่าวการจับกุมด้วย

พอเห็นตำรวจจับคนร้ายได้ ซุนเจ้าเผิงก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

เขารู้ทันทีว่าได้ข่าวพาดหัววันพรุ่งนี้แล้ว

ข่าวที่ส่งไปคราวที่แล้ว หัวหน้าพอใจมาก

วันนี้ก็เพิ่งได้รับคำชม ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โบนัสเดือนนี้คงนอนมา

"โห... นี่เป็นครั้งแรกเลยหรือเปล่าที่ปิดคดีได้ไวขนาดนี้?"

ซุนเจ้าเผิงทึ่งมาก

ในฐานะคนข่าว เขารู้ดีว่าการไขคดีฆาตกรรมยากแค่ไหน และคดีนี้ตอนแรกดูทรงแล้วน่าจะยืดเยื้อ

แต่ใครจะไปคิด... ความเร็วในการปิดคดีครั้งนี้ เร็วกว่าที่คาดไว้มาก

"หรือว่ามีเบาะแสอะไรที่ผมไม่รู้?"

ซุนเจ้าเผิงสงสัย

สิ่งที่เขาไม่รู้คือ สาเหตุที่ปิดคดีได้เร็วขนาดนี้ ทั้งหมดต้องยกความดีความชอบให้คนคนเดียว... ฟางฮ่าว!

ถ้าไม่มีฟางฮ่าว คดีนี้คงไม่ราบรื่นขนาดนี้

ถ้าฟางฮ่าวไม่ดันทุรังกลับไปตกปลาต่อ ก็คงไม่ตกได้ศพที่สอง ถ้าไม่มีศพที่สอง ก็ตรวจสอบความสัมพันธ์และภูมิหลังไม่ได้ ยากที่จะเดาทิศทางความสัมพันธ์ทางสังคมของผู้ตาย

แล้วไหนจะเรื่องที่เขาไปเจออาวุธสังหารอีก

การเจออาวุธสังหาร ช่วยชี้เป้าให้ตำรวจทำงานง่ายขึ้น แถมยังเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่มัดตัวคนร้ายได้ดิ้นไม่หลุด

ฟางฮ่าวเองก็ยังไม่รู้ตัวว่า เพราะเขา ตำรวจถึงปิดคดีได้อย่างรวดเร็วและเหลือเชื่อ

ตอนนี้เขายังคงนั่งตกปลาอยู่ที่อ่างเก็บน้ำไป๋ซา

ตกปลาไป ไลฟ์ไป

ยอดคนดูในห้องไลฟ์ยังคงพุ่งไม่หยุด

เผลอแป๊บเดียว ทะลุแปดหมื่นคนแล้ว!

นี่เป็นครั้งแรกที่ยอดคนดูสูงขนาดนี้

คนที่เข้ามาดู บางคนก็แค่มามุงดูเฉยๆ บางคนก็ตั้งใจมาดูหน้าค่าตาสตรีมเมอร์ผู้ตกได้สองศพ ว่าหน้าตาเป็นยังไง

"เอ๊ะ? สตรีมเมอร์นักตกศพหล่อขนาดนี้เลยเหรอ?"

"นึกว่าคนตกปลาจะมีแต่ลุงแก่มันเยิ้มซะอีก"

"นักตกปลา: ???"

"นักตกปลา: แกสิมันเยิ้ม ทั้งบ้านแกนั่นแหละมันเยิ้ม"

"ฮ่าๆๆๆ"

"แต่พูดก็พูดเถอะ สตรีมเมอร์ออกตกปลาทุกวัน ผิวไม่ยักกะคล้ำ เผลอๆ ขาวกว่าฉันอีก"

"เพื่อน นายคิดว่าตากแสงจันทร์แล้วจะดำเหรอ?"

ชาวเน็ตบางคนเริ่มหมั่นไส้ ก็แหงล่ะ พี่แกเล่นตกแต่ตอนกลางคืน จะเอาแดดที่ไหนมาเผา

"เออ ก็มีเหตุผล... ฮ่าๆๆ"

"สตรีมเมอร์ ครึ่งชั่วโมงแล้วนะ พี่ยังตกไม่ได้สักตัวเหรอ?"

"ดูท่าเปลี่ยนคันเบ็ดใหม่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรนะพี่"

"ไหวป่าวเนี่ยพ่อหนุ่ม"

ความสนใจของทุกคนวกกลับมาที่คันเบ็ดของฟางฮ่าว

เริ่มตกมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ปลายสายยังนิ่งสนิท

ไม่มีแม้แต่แรงตอดเหยื่อ

นี่มันชักจะแปลกๆ แล้วนะ

คงไม่ซวยซ้ำซากขนาดนั้นมั้ง?

สมาธิของฟางฮ่าวจดจ่ออยู่ที่ทุ่นลอย จ้องเขม็งรอดูความเคลื่อนไหว

ด้วยเทคนิคระดับเขา มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ

ครึ่งชั่วโมงแล้วปลาไม่กิน ถ้าที่นี่ไม่ใช่อ่างเก็บน้ำไป๋ซา เขาคงสงสัยแล้วว่าในน้ำมีปลาหรือเปล่า

"แค่ครึ่งชั่วโมงเอง... จะรีบไปไหน ตกปลาต้องใจเย็นๆ"

ฟางฮ่าวยังคงปากแข็ง

"ยิ่งมาช้า ยิ่งแสดงว่าเป็นของใหญ่!"

"ฮ่าๆๆ สตรีมเมอร์ปากแข็งอย่างกับเป็ด"

"เทพธิดาเฟยเฟยตกได้แล้วนะ! ถึงจะแค่ปลาไซซ์สองโล แต่ก็ได้ตัวแล้ว"

"ไม่ไหวก็คือไม่ไหว ยอมรับความจริงเถอะสตรีมเมอร์"

"เหอะ เดี๋ยวจะงัดของใหญ่ฟาดหน้าให้ดู"

ฟางฮ่าวฮึดฮัด

"สตรีมเมอร์ ขอแค่ไม่ตกได้ศพ อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ ผมปอดแหก ไม่กล้าดู"

"ฮ่าๆ สบายใจได้ ถ้าสตรีมเมอร์โม้ว่าจะเอาของใหญ่ รับรองว่าแห้วแน่นอน"

"มันจะแม่นขนาดนั้นเชียว?"

"แม่นไม่แม่นไม่รู้ แต่ถ้าสตรีมเมอร์พูดแบบนี้ รับรองปลาไม่กิน!"

แฟนคลับเดนตายรู้ไส้รู้พุงฟางฮ่าวดี รีบอธิบายให้แฟนคลับหน้าใหม่ฟัง

ฟางฮ่าวเก็บความแค้นไว้ในใจ รอคอยจังหวะที่ปลาจะกินเบ็ด

แต่ด้วยประสบการณ์ตกปลานับสิบปี เขารู้ดีว่า... ยิ่งสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งต้องใจเย็น

[ติ๊ง ยินดีด้วย ยอดความนิยมของโฮสต์ถึงหนึ่งแสน ได้รับรางวัล หีบสมบัติระดับทอง!]

ทันใดนั้น เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นในหัวฟางฮ่าว

เมื่อยอดคนดูแตะหลักแสน ระบบก็มอบหีบสมบัติให้อีกใบ

แต่คราวนี้ไม่ใช่ระดับเงิน... มันคือหีบสมบัติระดับทอง!

(จบตอน)