บทที่ 18 คุณรู้ได้ไงว่าผมตกได้ปลาลิ่นหนักยี่สิบกว่าโล?

บทที่ 18 คุณรู้ได้ไงว่าผมตกได้ปลาลิ่นหนักยี่สิบกว่าโล?

"เสี่ยวหลานเป็นคนดีมาก อัธยาศัยดีกับทุกคน แต่แม่ผัวแกปากจัด ชอบด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายทุกวัน เมื่อก่อนบ้านเราเคยมีปัญหากับแก โดนแกด่ายาวสามวันติดเลย"

"น่าเสียดายสะใภ้ดีๆ อย่างเสี่ยวหลาน แต่งงานมาไม่ถึงสองปี สามีก็มาตายจากไปเพราะรถชน ต้องกลายเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว"

"แม่ผัวแกใจร้ายมาก ด่าลูกสะใภ้เช้าเย็น นับถือเสี่ยวหลานจริงๆ ที่ทนได้ขนาดนั้น"

"เสี่ยวหลานเป็นผู้หญิงที่ดีมาก น่าเสียดายจริงๆ"

"ชีวิตอาภัพเหลือเกิน"

"..."

เมื่อหลินเหวินต้งสอบถามชาวบ้านคนอื่นๆ กลับได้รับข้อมูลที่ตรงกันข้ามกับคำบอกเล่าของแม่สามีอย่างสิ้นเชิง

ในปากแม่ผัว เธอคือนางกาลกิณีสำส่อนที่คบชู้สู่ชาย

แต่ในสายตาชาวบ้าน เธอคือลูกสะใภ้ผู้แสนดีที่ใครๆ ต่างก็เสียดาย

หลินเหวินต้งไม่ได้ออกความเห็นอะไร

เรื่องแบบนี้เขาเจอมาจนชินชาแล้ว

แต่สำหรับเฉินหลินที่ยังอ่อนประสบการณ์ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นความจริงอีกด้าน

เล่นเอาเธอเปิดโลกทัศน์เลยทีเดียว

"แม่ผัวคนนี้ทำไมใจร้ายกับลูกสะใภ้ขนาดนี้นะ"

"เสียดายคนดีๆ แบบนั้นจริงๆ"

เฉินหลินอดบ่นอุบอิบไม่ได้ รู้สึกไม่ยุติธรรมแทนผู้ตาย

"เรื่องแบบนี้พูดยาก"

"เอาเถอะ"

"กลับมาทำงานกันดีกว่า"

ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า เรื่องในครอบครัวคนอื่นมันพูดยาก

หลินเหวินต้งไม่อยากให้เธอเสียเวลาครุ่นคิดเรื่องนี้มากเกินไป

ให้โฟกัสที่งานดีกว่า

การไขคดีคือเรื่องสำคัญที่สุด

ดราม่าแม่ผัวลูกสะใภ้ไม่ใช่ประเด็นหลัก

หลินเหวินต้งสอบถามและสังเกตชาวบ้านหลายคน แต่ก็ตัดประเด็นสงสัยทิ้งไปทีละคน

"เสี่ยวหลี่ ไปเช็กความสัมพันธ์ส่วนตัวของจางชุ่ยหลาน ดูประวัติการโทรว่าติดต่อใครบ่อยๆ บ้าง"

"ครับสารวัตร"

"ส่วนเสี่ยวเฉิน..."

"คะ สารวัตร?"

"คุณไปลงบันทึกข้อมูลประชากรในหมู่บ้านหน่อยนะ"

"รับทราบค่ะ"

หลังจากแจกจ่ายงานให้ลูกน้อง ทุกคนก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่

ส่วนหลินเหวินต้งตั้งใจจะกลับไปที่อ่างเก็บน้ำไป๋ซาอีกรอบ

จนถึงตอนนี้ พวกเขายังหาอาวุธสังหารไม่เจอ

ถ้าเจออาวุธสังหาร เบาะแสก็จะเพิ่มขึ้น โอกาสจับคนร้ายได้ก็จะสูงขึ้น

แต่ตั้งแต่เมื่อคืนที่พบศพแรก พวกเขาก็ค้นหาบริเวณโดยรอบอย่างละเอียดแล้ว

ทว่าก็ยังคว้าน้ำเหลว

หมู่บ้านเซี่ยซาอยู่ไม่ไกลจากอ่างเก็บน้ำไป๋ซา เดินเท้าประมาณครึ่งชั่วโมง แต่ขับรถแค่ไม่กี่นาที

ฟ้ายังสว่าง เขาเลยกะว่าจะลองไปเดินสำรวจรอบๆ จุดที่พบศพอีกครั้ง เผื่อจะเจออะไรดีๆ

...

เก็บข้าวของเสร็จ เตรียมตัวออกจากบ้าน

ฟางฮ่าวขนอุปกรณ์ตกปลาขึ้นรถ เตรียมพร้อมสำหรับการแก้ตัว

เขาตั้งใจจะกลับไปที่อ่างเก็บน้ำไป๋ซาอีกครั้ง

ตอนแรกเขากะว่าจะส่งข้อความบอกตำแหน่งอาวุธสังหารให้หลินเหวินต้งกับเฉินหลินรู้เลย

แต่พอลองคิดดูอีกที

ตัวเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น แถมอ่างเก็บน้ำก็กว้างใหญ่ไพศาล อธิบายทางโทรศัพท์คงระบุตำแหน่งไม่ถูก

คนอื่นไม่มีแผนที่นำทางแบบเขานี่นา

เอาเป็นว่า รอให้เขาไปถึงอ่างเก็บน้ำ เจอของกลางแล้วค่อยแจ้งตำรวจดีกว่า

"เอาล่ะ ของพร้อม"

"ลุย"

ออกเดินทางอีกครั้ง

คราวนี้เขามั่นใจว่า จะไม่ตกได้อะไรแปลกๆ ขึ้นมาอีกแล้ว

ต้องเป็นปลา!

และต้องเป็นปลาใหญ่ด้วย!

ก่อนออกเดินทาง ฟางฮ่าวลองทักไปชวนก๊วนตกปลาขาประจำในกลุ่มแชต

"เสี่ยวฟาง วันนี้นายยังกล้าไปตกปลาอีกเหรอ?"

เพื่อนๆ ต่างพากันตกใจ

"แถมยังไปที่อ่างเก็บน้ำไป๋ซาอีก?"

"กลัวอะไร ก็แค่ศพสองศพ มีอะไรน่ากลัว?"

"ว่าไงเหล่าเจิ้ง ไปด้วยกันไหม?"

"ไม่ไหวๆ ขอบาย วันนี้ขอพักก่อน" เหล่าเจิ้ง เพื่อนนักตกปลาจอมกลัวเมีย วันนี้ไม่กล้าออกจากบ้าน

"ปอดแหก"

ฟางฮ่าวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างดูแคลน

แล้วหันไปชวนคนอื่นต่อ

เหล่าเจิ้งนี่ขี้ขลาดตาขาวจริงๆ เมื่อวานก็โดนเมียคุม วันนี้พอรู้ข่าวเขาก็ยิ่งไม่กล้าโผล่หัว

"พี่หาน ไปตกปลากันไหมครับ?"

"คุณรู้ได้ไงว่าผมตกได้ปลาลิ่นหนักยี่สิบกว่าโล?"

"???"

ผมถามพี่ว่าจะไปตกปลาไหม ไม่ได้ถามว่าพี่ตกได้อะไร

เชี่ยเอ๊ย

ไอ้หมอนี่จงใจกวนประสาทชัดๆ

รู้อยู่เต็มอกว่าเขาตกปลาไม่ได้สักตัว

ยังจะมาอวดว่าตกได้ปลาลิ่นยี่สิบโล

พูดจบยังไม่พอ ส่งรูปอุ้มปลาตัวเบ้อเริ่มมาเย้ยอีก

ร้ายนักนะ

ช่างมัน

ไม่ชวนใครแล้ว

ไปคนเดียวก็ได้วะ

นักตกปลาไม่เคยขวัญอ่อน

ฟางฮ่าวเองก็ไม่ใช่คนขี้ขลาด เขาไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดาอยู่แล้ว

เขาเป็นแค่นักตกปลาจนๆ

ใครมันจะมาสนใจ

ฆ่าชิงทรัพย์เหรอ? ใครจะมาปล้นยาจกอย่างเขา

เมื่อหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์ไม่ได้ ฟางฮ่าวก็ฉายเดี่ยว

เขาขับรถบุโรทั่งคู่ใจมุ่งหน้าสู่อ่างเก็บน้ำไป๋ซา

ทางเดิมที่คุ้นเคย

ไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงที่หมาย

จอดรถเสร็จ ฟางฮ่าวก็ขนสัมภาระเดินไปริมอ่างเก็บน้ำ

สายตากวาดมองไปรอบๆ ผืนน้ำ

วันนี้อ่างเก็บน้ำเงียบเหงากว่าเดิมมาก

มีคนตกปลาอยู่แค่ประปราย

เทียบกับความคึกคักเมื่อวาน คนละเรื่องเลย

แต่ทว่า... ฟางฮ่าวกลับเห็นร่างที่คุ้นตาโดยบังเอิญ

'เฟยเฟย' นักตกปลาสาวคนนั้น

เธอก็มาด้วยแฮะ

ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ฟางฮ่าวเลยมองเห็นหน้าเธอชัดเจน

อืม... หน้าตาดีใช้ได้เลยนี่นา

จังหวะที่ฟางฮ่าวมองเธอ เธอก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน

แววตาของเธอฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

วีรกรรมตกศพเมื่อคืนทำให้เธอจำเขาได้แม่น

ทั้งสองพยักหน้าให้กันเล็กน้อยเป็นการทักทาย

จากนั้น ฟางฮ่าวก็เดินหาทำเลเหมาะๆ

คราวนี้เขาต้องโชว์ฟอร์มให้เต็มที่

จะกลับบ้านมือเปล่าไม่ได้เด็ดขาด

พอได้ที่แล้ว เขาก็หยิบมือถือออกมาเตรียมเปิดไลฟ์

ตกปลาไป ไลฟ์ไป

ชีวิตแบบนี้ก็ไม่เลวนะ

อ้อ จริงสิ

เรื่องอาวุธสังหาร

ฟางฮ่าวหยิบมือถือส่งข้อความหาเฉินหลินและหลินเหวินต้ง บอกว่าเขาเจอ 'ของแปลกๆ' ที่จุดตกปลา จะมอบให้ตำรวจตรวจสอบ

ฟางฮ่าวไม่ได้ระบุตรงๆ ว่าเป็นอาวุธสังหาร

ขืนบอกตรงๆ มันจะดูมีพิรุธเกินไป

บอกคลุมเครือแบบนี้ ให้พวกเขาเข้าใจว่าเขาบังเอิญไปเจอเข้าอีกแล้วจะดีกว่า

"ของแปลกๆ?" เฉินหลินพึมพำกับตัวเอง

เธอเดาไม่ออกว่าฟางฮ่าวหมายถึงอะไร

แต่สัญชาตญาณบอกว่าต้องเป็นของสำคัญแน่ๆ

เธอจึงรีบติดต่อไปหาหลินเหวินต้ง

"เขาก็บอกผมเหมือนกัน ตอนนี้ผมกำลังจะถึงอ่างเก็บน้ำพอดี อีกสองนาทีถึง เดี๋ยวผมเข้าไปดูเอง"

หลินเหวินต้งตอบกลับมา

(จบตอน)