บทที่ 5 สอบปากคำเสร็จ ผมจะกลับมาตกปลาต่อ!

บทที่ 5 สอบปากคำเสร็จ ผมจะกลับมาตกปลาต่อ!

"สวัสดีครับ"

"ผมชื่อหลินเหวินต้ง เป็นผู้รับผิดชอบคดีนี้ครับ"

ชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาสามัญ เดินตรงเข้ามาหาฟางฮ่าว เขามีส่วนสูงปานกลางราวร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตร เตี้ยกว่าฟางฮ่าวอยู่ครึ่งศีรษะ

หน้าผากมีริ้วรอยจางๆ ผิวหน้าคล้ำแดด ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับลึกล้ำเป็นประกาย ราวกับสามารถมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจคนได้

หลินเหวินต้งจ้องมองฟางฮ่าวที่ใบหน้ายังซีดเซียวด้วยความสนใจ แกมขบขันเล็กน้อย

ตกปลาแล้วดันตกได้ศพ โชคชะตาแบบนี้หาใครเทียบยากจริงๆ

"สะ...สารวัตรหลิน สวัสดีครับ"

เมื่อเผชิญหน้ากับหลินเหวินต้ง ฟางฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า

อย่าได้มองว่าอีกฝ่ายหน้าตาบ้านๆ เหมือนลุงข้างบ้าน แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงมาก

โดยเฉพาะสายตาที่คมกริบ ให้ความรู้สึกเหมือนเหยื่อที่ไร้ทางหนี

"คุณคือคนที่ตกปลาแล้วเจอศพใช่ไหม?"

"ใช่ครับ ตรงจุดนี้เลย"

ฟางฮ่าวชี้ตำแหน่งที่เขานั่งตกปลาเมื่อครู่ให้หลินเหวินต้งดู

หลินเหวินต้งกวาดสายตามองสภาพภูมิประเทศรอบๆ ทัศนวิสัยตรงนี้ค่อนข้างเปิดโล่งทีเดียว

เหมาะแก่การทิ้งศพจริงๆ

ถ้าคนร้ายคิดจะทิ้งศพ จุดนี้ถือเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

เป็นไปได้มากว่า จุดนี้แหละที่คนร้ายใช้ในการอำพรางคดี

แม้ตอนนี้จะยังสรุปไม่ได้ว่าเป็นการตายโดยอุบัติเหตุหรือฆาตกรรม

แต่ด้วยสัญชาตญาณของตำรวจสืบสวนเก่าแก่หลายสิบปี หลินเหวินต้งสังหรณ์ใจว่านี่คือคดีฆาตกรรม

เขาสั่งการให้กั้นพื้นที่เกิดเหตุทันที

โดยยึดจุดที่พบศพเป็นศูนย์กลาง กั้นบริเวณโดยรอบรัศมีสิบกว่าเมตรด้วยแถบกั้นเขตห้ามเข้า เพื่อป้องกันบุคคลไม่เกี่ยวข้องเข้ามาทำลายหลักฐาน

เพราะเป็นไปได้สูงว่าแถวนี้อาจมีร่องรอยของคนร้ายหลงเหลืออยู่

"คุณเจออะไรน่าสงสัยแถวนี้บ้างไหม?" หลินเหวินต้งถามขึ้นลอยๆ

"ยังไม่เจอครับ"

"เอ่อ สารวัตรหลินครับ ผู้ชายคนนี้เขาตายยังไงเหรอครับ?"

"ยังไม่รู้ครับ ต้องรอผลชันสูตรจากนิติเวชก่อน"

ศพที่กู้ขึ้นมาถูกวางไว้ริมฝั่ง

กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งรุนแรง จนคนที่ได้กลิ่นแถวนั้นพากันพะอืดพะอม

ตำรวจหญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง พอเห็นสภาพศพปุ๊บ ก็รีบวิ่งไปโก่งคออาเจียนอยู่ข้างๆ ทันที

หลินเหวินต้งเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ตำหนิอะไร

เพราะสภาพศพที่กู้ขึ้นมาได้คราวนี้ มันสยดสยองจริงๆ ใบหน้าถูกปลาแทะจนเนื้อหลุดลุ่ยแทบไม่เหลือ แถมแช่น้ำมานานจนเน่าเปื่อย

เศษเนื้อเน่าๆ ห้อยรุ่งริ่งติดกระดูก ใครที่ไม่เคยเจอสภาพแบบนี้มาก่อน ย่อมต้องได้รับผลกระทบทางจิตใจเป็นธรรมดา

แต่สำหรับคนในสายอาชีพนี้ นี่เป็นแค่เรื่องปกติ

เจอไปบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเอง

หลินเหวินต้งเดินเข้าไปดูศพด้วยสีหน้าเรียบเฉย

สภาพศพยากจะระบุตัวตนจากใบหน้าได้แล้ว ดูจากรูปร่างคร่าวๆ พอจะบอกได้ว่าเป็นผู้ชาย

ส่วนสาเหตุการตายว่าอุบัติเหตุหรือถูกฆ่า ต้องรอนิติเวชตรวจสอบอย่างละเอียดอีกที

ทีมแพทย์นิติเวชหยิบเครื่องมือออกมา เริ่มทำการตรวจสอบเบื้องต้นและเก็บหลักฐาน

มีผู้ช่วยคอยถ่ายรูปบันทึกสภาพศพและสถานที่เกิดเหตุเอาไว้อย่างละเอียด

ผ่านไปครู่ใหญ่

แพทย์นิติเวชลุกขึ้น ถอดถุงมือ แล้วรายงานผลการตรวจเบื้องต้นให้หลินเหวินต้งทราบ

"ผู้ตายเป็นชาย อายุประมาณสามสิบสามถึงสามสิบห้าปี ส่วนสูงราวร้อยเจ็ดสิบสามเซนติเมตร"

"เนื่องจากใบหน้าเน่าเปื่อยและถูกปลาสัตว์น้ำกัดกินจนเสียหายหนัก จึงระบุตัวตนไม่ได้ ในตัวผู้ตายก็ไม่มีเอกสารระบุตัวตนใดๆ"

"ดูจากสภาพการเน่าเปื่อย คาดว่าเสียชีวิตมาแล้วประมาณสองถึงสามเดือน"

"ส่วนเวลาตายที่แน่นอน ต้องรอกลับไปตรวจละเอียดที่ห้องแล็บถึงจะสรุปได้ชัดเจนกว่านี้"

"สภาพแวดล้อมตรงนี้ไม่เอื้ออำนวย ทำได้แค่ตรวจคร่าวๆ เท่านั้น"

"สาเหตุการเสียชีวิตเกิดจากของแข็งไม่มีคมกระแทกที่ท้ายทอย บริเวณกะโหลกศีรษะด้านหลังมีร่องรอยการถูกตีด้วยของแข็ง..."

"ลำบากคุณหมอจางแย่เลย"

"ไม่เป็นไรครับหน้าที่อยู่แล้ว"

เมื่อตรวจเสร็จ เจ้าหน้าที่ก็จัดการเคลื่อนย้ายศพกลับไป

ส่วนสถานที่เกิดเหตุ... หลินเหวินต้งเดินสำรวจรอบๆ ไปรอบหนึ่งแล้ว

ตอนนี้ยังไม่พบเบาะแสอะไรที่เป็นประโยชน์

ที่นี่มีคนมาตกปลาเป็นประจำ ต่อให้มีร่องรอยทิ้งไว้ แต่ผ่านไปหลายเดือนป่านนี้คงหายไปหมดแล้ว

หรือไม่อีกความเป็นไปได้หนึ่งคือ... ศพนี้ลอยมาจากต้นน้ำ

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ตายเป็นใคร

เขากลับไปคงต้องไปไล่ดูรายชื่อคนหายที่เป็นผู้ชายในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา เผื่อจะได้เบาะแส

อีกอย่าง

"เสี่ยวเฉิน"

หลินเหวินต้งตะโกนเรียกตำรวจหญิงรุ่นใหม่ที่ยังคงยืนอาเจียนอยู่

"สารวัตร... อุ๊บ"

ตำรวจสาวเดินหน้าซีดเผือดเข้ามา อาเจียนจนแทบหมดไส้หมดพุง น้ำย่อยขมคอไปหมด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอศพน่ากลัวขนาดนี้

พอนึกถึงภาพนั้นทีไร ก็อดคลื่นไส้ไม่ได้

"เสี่ยวเฉิน คุณพาน้องชายคนนี้กลับไปทำบันทึกคำให้การหน่อยนะ"

"รับทราบค่ะสารวัตร" พอเห็นหน้าฟางฮ่าว อาการพะอืดพะอมของเสี่ยวเฉินก็ทุเลาลงหน่อย

อย่างน้อยฟางฮ่าวก็หน้าตาดีเจริญหูเจริญตา

"ต้องขอโทษด้วยนะ เนื่องจากคุณเป็นคนพบศพ เลยต้องรบกวนให้ความร่วมมือกลับไปทำบันทึกคำให้การที่โรงพักหน่อย" หลินเหวินต้งหันมาอธิบายกับฟางฮ่าวสั้นๆ

"ใช้เวลาไม่นานหรอกครับ อย่างมากครึ่งชั่วโมงก็เสร็จ"

"งั้นสอบปากคำเสร็จแล้ว พวกพี่มาส่งผมที่นี่ได้ไหมครับ?"

ฟางฮ่าวโพล่งถามขึ้นมา

"หือ?"

หลินเหวินต้งมองเขาอย่างงงๆ

ตำรวจสาวเสี่ยวเฉินยิ่งทำหน้างงหนักเข้าไปอีก ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่ายังไง

"ผมจะกลับมาตกปลาต่อ!!!"

บ้าเอ๊ย ฟางฮ่าวไม่เชื่อหรอกว่า

วันนี้จะดวงซวยบัดซบขนาดนี้

นึกว่าจะได้ปลาใหญ่ ที่ไหนได้ดันได้ศพ!

ปลาไม่ได้สักตัว ได้มาแต่ศพเน่าๆ

เขายังจะตกปลาต่อ เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ได้ปลาสักตัว

วันนี้ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย ก็ขวางเขาตกปลาไม่ได้

พอได้ยินคำตอบของฟางฮ่าว หลินเหวินต้งถึงกับหลุดขำ

ไอ้หนุ่มนี่จิตใจทำด้วยอะไร เพิ่งจะตกได้ศพสดๆ ร้อนๆ แถมดึกดื่นป่านนี้ สอบปากคำเสร็จยังจะกลับมาตกปลาต่ออีก

ตำรวจสาวเสี่ยวเฉินยืนอึ้งกิมกี่ นี่มันคนประเภทไหนกัน?

บ้าตกปลาจนเข้าเส้นเลือดหรือไง?

ไม่ดูสถานการณ์บ้างเลยหรือ เจอเรื่องสยองขนาดนี้ยังจะมีอารมณ์มานั่งตกปลาต่อ?

ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงตัวสั่นงันงก ขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว

แต่หมอนี่... นอกจากตอนแรกที่เห็นขาสั่นนิดหน่อย ตอนนี้ดูเหมือนจะกลับมานิ่งเป็นปกติแล้ว

คนประหลาดแท้ๆ

"ได้สิ งั้นเดี๋ยวทำบันทึกเสร็จ ให้เสี่ยวเฉินขับรถมาส่ง"

"อ้อ นี่เบอร์ติดต่อผม ถ้าหลังจากนี้คุณเจออะไรแปลกๆ หรือนึกอะไรออก โทรหาผมได้เลย"

หลินเหวินต้งยิ้มขำ แล้วสั่งกำชับลูกน้องสาวให้ดูแลฟางฮ่าว

เขายังมีภารกิจอื่นต้องทำ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ให้เสี่ยวเฉินจัดการก็พอ

ด้วยเหตุนี้ ฟางฮ่าวจึงต้องติดรถตำรวจสาวกลับไปโรงพักเพื่อทำบันทึกคำให้การ

(จบตอน)