Chapter 3 การเกิดใหม่

บทที่ 3

“เอาล่ะ ลูกทั้งสองคนควรหยุดรบเร้าน้องได้แล้วนะ น้องควรจะเป็นคนเลือก ว่าเธออยากจะอยู่กับใครต่อไปในอนาคต”

“แต่แม่ฮะ ผมไม่อยากแยกจากน้อง”

“แม่ฮะ ถ้าน้องเลือกที่จะอยู่กับพ่อ เธอก็จะไม่ได้ใกล้ชิดกับเราอีกต่อไปนะฮะ”

-

หัวของจี้หยวนหยวนกำลังจะระเบิด

เสียงที่ดังอยู่ในหูของเธอทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น

เธอเอื้อมมือออกไปลูบที่หัวเบาๆ พร้อมกับบังคับตัวเองให้ลืมตาขึ้น

“น้องสาว  คุณตื่นแล้ว ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า?”

“น้องสาว  ฉันซื้ออมยิ้มมาให้คุณด้วยน๊า  กินสิ”

จี้หยวนหยวนค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพบว่ามีศีรษะใหญ่ๆทั้งสองอยู่ตรงหน้าของเธอ เธอตกใจขึ้นทันที

"พวกคุณเป็นใครน่ะ…"

จี้ซีอังจ้องมองที่จี้หยวนหยวนอย่างงุนงง ภายในเวลาไม่ถึงสองวินาที น้ำตาของเขาเริ่มคลอเบ้า “แม่ฮะ น้องของเราดูเหมือนจะความจำเสื่อมหลังจากที่เธอล้มนะฮะ…”

จี้ซีซวนที่ยืนอยู่ข้างๆนิ่งเงียบ เขาเอื้อมมือออกไปตบไหล่ของจี้ซีอัง “คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่เนี๊ยะ?  หยวนหยวนจะต้องโกรธเรามากแน่ๆ”

จี้หยวนหยวนจ้องมองเด็กชายตัวเล็กๆ ทั้งสองคนตรงหน้าด้วยความงุนงง และตกตะลึงไปชั่วขณะ

ทำไมเด็กสองคนนี้ถึงดูเหมือนพี่ใหญ่กับพี่รองของเธอตอนที่ยังเป็นเด็กมากขนาดนี้นะ?

หรือว่าพวกเขาสองคนมีลูกนอกสมรสที่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไม่สิ!!  นี่เธอไม่ได้ตายจากการคลอดลูกแล้วตกเลือดงั้นหรอ

ภาพที่ไฟลุกไหม้ยังติดตาเธอก่อนที่เธอจะหมดลม มันยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

ขณะที่จี้หยวนหยวนกำลังงุนงงอยู่นั้น  จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาจากทางด้านนอกประตู “หยวนหยวน ลูกตื่นแล้วเหรอ? ยังเจ็บที่หัวอยู่หรือเปล่า?  หนูอยากให้แม่อุ่นนมให้ดื่มหน่อยมั้ย ?”

เมื่อมองดูผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า จี้หยวนหยวนก็ตกตะลึงในทันที

ผู้หญิงคนนี้เหมือนกับแม่ที่เธอเคยเห็นเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็กไม่ใช่หรือ?

"แม่!" จี้หยวนหยวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต แล้วอดไม่ได้ที่จะโผเข้าไปกอดแม่ของเธอ

มือใหญ่อันแสนอบอุ่นของหลี่ซู ลูบเบาๆไปที่หลังของจี้หยวนหยวน “เอาล่ะ เอาล่ะ ..แม่อยู่นี่แล้วนะ หยวนหยวน ลูกไม่ต้องร้องนะ…”

หลังจากนั้นไม่นานหลี่ซูก็เห็นว่าอารมณ์ของจี้หยวนหยวนค่อยๆสงบลง เธอหันไปสั่งสองพี่น้องตระกูลจี้ว่า “ดูแลน้องด้วยนะ เดี๋ยวแม่จะออกไปอุ่นนมให้น้อง แล้วแม่จะกลับมา”

สองพี่น้องพยักหน้าพร้อมกัน "เข้าใจแล้วฮะ."

หลังจากที่หลี่ซูจากไป จี้ซีอังก็เข้ามาและยัดอมยิ้มในมือของเขาเข้าไปที่มือของจี้หยวนหยวนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก  “หยวนหยวน รีบกินสิ ฉันซื้อมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ”

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้จี้หยวนหยวนได้หยิกตัวเองอย่างแรงแล้วบ่นพึมพำเบาๆ  “นี่ ไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย?”

“ฟืด…” เสียงจี้ซีอังสะอื้นสูดลมหายใจอย่างแรง แทนที่จะเป็นจี้หยวนหยวน

จี้หยวนหยวนขมวดคิ้ว “ทำไมพี่ถึงเป็นอย่างนี้ล่ะ”

จี้ซีอังยิ้มอย่างโง่เขลา “ฉันทำให้เธอเจ็บ”

ความเจ็บปวดบนใบหน้าของจี้หยวนหยวนเตือนให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

ฉากนี้ช่างดูคุ้นเคย เธอค่อยๆนึกทบทวนความทรงจำ เธอหันหน้าไปมองปฏิทินที่แขวนไว้บนผนัง

13 ตุลาคม 1996 !!!

นี่ เธอได้เกิดใหม่อีกครั้ง กลับมาอยู่ในร่างตอนที่เธออายุได้หกขวบ

และนี่คือ แม่ของเธอ- หลี่ซู,  พี่ชายคนโตของเธอ-จี้ซีซวน และพี่ชายคนรองของเธอ-จี้ซีอัง พวกเขาทั้งหมดยังมีชีวิตอยู่

เมื่อมองดูเด็กสองคนที่กำลังน้ำมูกไหลต่อหน้าเธอ จี้หยวนหยวนก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ “พี่ใหญ่คะ, พี่รอง,  ฉันสัญญานะ ว่าจะไม่โกรธคุณอีก ฉันจะดีกับพวกพี่ให้มากๆ”

เธอสะอื้นและร้องไห้ฟูมฟาย

จี้ซีอังเกาหัวด้วยความสับสน “น้องเล็ก เกิดอะไรขึ้นกับคุณน่ะ?  เธอทำให้ฉันกลัวแล้วนะ…”

จี้ซีซวนเป็นพี่ชายคนโต ดังนั้นเขาจึงชอบทำตัวเหมือนผู้ใหญ่เมื่อเขาได้ยินเข้า  “หยวนหยวน น้องยังเด็กอยู่ ไม่จำเป็นต้องดูแลใครเป็นอย่างดีหรอก แค่น้องมีความสุขในทุกๆวันก็เพียงพอแล้ว”

คำพูดของเขาทำให้จี้หยวนหยวนรู้สึกน่าอิจฉาขึ้นมาอีกครั้ง

นี่คือสองพี่น้องที่ได้มอบหัวใจให้กับเธอ  ในชาติที่แล้ว.. เธอช่างตาบอดซะจริงๆ ที่ไม่เห็นว่าพวกเขาดีกับเธอมากแค่ไหน

ชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอ,  พ่อแม่ของเธอหย่ากันตอนที่เธออายุได้หกขวบ

เดิมที เธออยู่ภายใต้การดูแลของแม่  ส่วนพี่ชายทั้งสองคนอยู่กับพ่อ

แต่ทว่า พี่ชายทั้งสองคนสนิทกับแม่ของเธอมากกว่า และไม่ลังเลเลยที่จะยอมอดอาหารเพื่อที่จะได้กลับไปอยู่ทางฝั่งแม่

มีเพียงเธอเท่านั้นที่ละโมบเนื่องจากพ่อชอบตามใจเธอ  เธอจึงเลือกที่จะอยู่กับพ่อ

แม่ของเธอมักจะเข้มงวดกับเธอเสมอ  ไม่เพียงแค่ในทุกๆวันเธอต้องอยู่ภายใต้กฎระเบียบ แต่เธอก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้กินน้ำตาลที่มากเกินไปอีกด้วย  ซึ่งผิดกับพ่อของเธอ เขาไม่ได้สนใจอะไรแบบนี้กับเธอเลยและจะให้เงินค่าขนมแก่เธอมากมายในทุกวัน ซึ่งเธอสามารถซื้ออะไรก็ได้ที่เธออยากกิน

ในหัวใจของเธอเมื่อครั้งยังเยาว์วัย พ่อของเธอย่อมดีกว่าแม่ของเธอแน่นอน ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะอยู่กับพ่อ

ต่อมา พ่อของเธอก็ร่ำรวย ,แต่งงานใหม่ และพาเธอมาอาศัยอยู่ในบ้านพักหลังใหญ่ ปฏิสัมพันธ์ระว่างเธอกับแม่และพี่ชายทั้งสองคนก็เริ่มลดน้อยลง

ผลก็คือเธอไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งผูกพันต่อแม่และพี่ชายสองคนของเธออีกเลย  แต่เธอกลับทำดีต่อแม่เลี้ยงของเธอราวกับว่าเขาเป็นครอบครัวของเธอแทน

อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ทำให้เธอเข้าใจว่าในโลกนี้ มีเพียงแม่และพี่ชายทั้งสองคนของเธอเท่านั้นที่รักและห่วงใยเธออย่างแท้จริง

ไม่นานนักหลี่ซูก็เดินเข้ามา เธอถือแก้วนมร้อนยื่นให้จี้หยวนหยวนภายใต้สายตาที่อิจฉาของพี่ชายทั้งสองกำลังเพ่งมองมาที่เธอ

จี้หยวนหยวนยิ้มหวานให้หลี่ซูและค่อยๆจิบมัน

ใช่ มันเป็นรสชาติของวัยเด็ก

หลังจากดื่มนมเสร็จแล้ว หลี่ซูก็โบกมือให้พี่ชายสองคนออกไปและสั่งให้จี้หยวนหยวนนอนลง เธอดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้จี้หยวนหยวน  “หนูยังเจ็บที่หัวอยู่หรือเปล่า?”

จี้หยวนหยวนส่ายหัว “แม่คะ หนูหายเจ็บแล้ว”

หลี่ซูโน้มตัวลงไปหอมที่แก้มของจี้หยวนหยวน “นอนต่ออีกหน่อยดีมั้ยลูก?”

จี้หยวนหยวนพยักหน้าตอบรับ และหลี่ซูก็จากไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้จี้หยวนหยวนอยู่เพียงลำพังในห้อง เธอเพียงแค่หลับตาลงแต่ยังไม่ได้พล่อยหลับไป

เมื่อพิจารณาจากเวลาและการสนทนาที่เกิดขึ้นระหว่างหลี่ซูกับคนอื่นๆ ช่วงที่เธอหมดสติ ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วหลังจากที่พ่อแม่ของเธอหย่ากัน

หลังจากการหย่าร้าง หลี่ซูออกจากบ้านไปโดยที่ไม่มีอะไรติดตัว เธอกลับไปที่บ้านพ่อแม่ของเธอ ในขณะเดียวกันจี้ซีซวนและจี้ซีอังยังคงอยู่กับจี้เจียนกั๋วโดยอาศัยอยู่ในบ้านหลังเก่าของพวกเขาต่อไป

ซีซวนและจี้ซีอังสนิทกับหลี่ซูมาโดยตลอด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการที่จะอยู่ในบ้านหลังนี้ ตราบใดที่ไม่มีคนจับตาดูพวกเขา พวกเขาก็วิ่งไปบ้านคุณตา

หมู่บ้านทั้งสองอยู่ห่างออกไปมากกว่าสิบกิโลเมตร จี้ซีซวนและจี้ซีอังใช้เวลาในการวิ่งราวๆ สองชั่วโมงกว่าจะไปถึงที่นั่น แต่ทุกครั้งก็ถูกจี้เจียนกั๋วลากกลับมา อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงไม่ละความพยายามที่จะหนีกลับมาอีกเมื่อไม่มีใครเห็น

เรื่องนี้ทำให้จี้เจียนกั๋วโมโหแทบคลั่ง  เขาจับพี่ชายทั้งสองคนขังเอาไว้ในบ้านโดยไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาไปไหน แต่ทว่า เด็กชายสองคนนี้จะยอมแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไร? เมื่อถูกขังอยู่ในบ้าน พวกเขาไม่ร้องไห้หรือเอะอะโวยวายอะไร  สิ่งที่พวกเขาโต้ตอบก็แค่ยอมอดอาหาร

ตระกูลจี้ใช้ทุกวิถีทางและหลากหลายกลอุบาย แต่พี่น้องทั้งสองก็ไม่ยอมกินสักที

ท้ายที่สุด จี้ซีอังเป็นลมจากความหิวโหย และถูกส่งตัวไปที่คลินิกเพื่อรับกลูโคสมาหนี่งขวดก่อนที่เขาจะฟื้น

จี้เจียนกั๋วได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองว่า คราวนี้พวกเขาคงจะยอมกินข้าวแล้วแน่ๆ? แต่เมื่อกลับถึงบ้านสองพี่น้องก็ยังไม่ยอมกินอะไรอีกเช่นเดิม

เขาเพิ่งจะส่งจี้ซีอังไปที่คลินิกในตอนเช้า และในช่วงบ่ายก็เป็นตาของจี้ซีซวน

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกตลอดทั้งเดือน จนทำให้จี้เจียนกั๋วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมปล่อยเขาทั้งคู่ให้ไปอยู่กับหลี่ซู

หลังจากที่จี้เจียนกั๋วและหลี่ซูแยกทางกันแล้ว พวกเขาก็เข้ากันได้ไม่ดีนัก โดยธรรมชาติแล้วจี้เจียนกั๋วจะไม่ยอมปล่อยให้หลี่ซูได้อะไรไปง่ายๆ  แล้วเขาจะปล่อยให้หลี่ซูและลูกๆของเธอไปอยู่ด้วยกันแต่โดยดีได้อย่างไร?

ดังนั้น จี้ซีซวนและจี้ซีอังสามารถกลับไปที่ฝั่งของหลี่ซูได้ แต่จี้หยวนหยวนก็ต้องไปกับเขา