บทที่ 27 - ศิษย์น้อง, รับ สลาย ส่ง!

บทที่ 27 - ศิษย์น้อง, รับ สลาย ส่ง!

พูดจบ หวังเถิงก็หันไปยิ้มทะเล้นให้เหลิ่งหนิงซวง

"ศิษย์พี่หญิง ส่วนไอ้ซุนอะไรนั่นยกให้ท่านเลย ตบๆ ให้จบไป จะได้ไม่เสียเวลาข้าวเย็น"

สุดท้าย เขาชี้ไปที่ชื่อคู่ต่อสู้ตัวเอง แล้วยักคิ้วให้หลินฝาน

"ส่วนไอ้คนเล่นไฟ โจวเหยียน? จุ๊ๆ ดูท่าจะร้อนแรงดี เหมาะเอามาอุ่นเครื่องให้ข้าพอดี"

สิ้นคำพูดหวังเถิง ทั้งสนามเงียบกริบ

บ้าไปแล้ว!

ไอ้หวังเถิงมันบ้าไปแล้วแน่ๆ!

ศึกสายเลือดบอกเป็นการซ้อมมือ? แถมยังบอกว่าโจวเหยียนระดับสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์เป็นแค่ตัวอุ่นเครื่อง?

นี่ไม่ใช่แค่หยิ่งยโสแล้ว นี่มันบ้าเข้าขั้นวิกฤต!

ตอนนั้นเอง กล้ามเนื้อบนหน้าหลินฝานกระตุกยิกๆ เกือบจะหลุดมาดผู้ดีจอมปลอม

เขาสูดหายใจลึก ข่มความโกรธ แล้วพูดเสียงเย็น

"ศิษย์น้องหวัง มั่นใจเป็นเรื่องดี แต่การประลองวัดที่ฝีมือ ไม่ใช่ฝีปาก!"

"ฝีมือ?"

หวังเถิงทำหน้าแปลกใจ เหมือนได้ยินเรื่องตลก "ศิษย์พี่หลิน นี่ยังดูไม่ออกอีกเหรอ? ว่าจัวเฟิงเราน่ะ... สิ่งที่มีเยอะที่สุดก็คือฝีมือนี่แหละ!"

พูดจบ เขาเลิกสนใจหลินฝานที่หน้าเขียวคล้ำ หันไปตะโกนบอกกรรมการอย่างเกียจคร้าน

"ท่านผู้อาวุโส อย่ามัวยืนอึ้ง เริ่มได้แล้วครับ! ตีเสร็จแยกย้าย ผมง่วงจะกลับไปนอนต่อแล้ว!"

ท่าทางไม่ยี่หระ มองการประลองระดับท็อป 16 เป็นเรื่องขี้ประติ๋วของหวังเถิง แสดงคำว่า "กร่าง" ออกมาได้ถึงกึ๋น

ทุกคนอึ้งไปหลายวิ

แผนการที่หลินฝานวางมาอย่างดีเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู กลับโดนความหน้าด้านและความกวนตีนของหวังเถิง พลิกเกมกลายเป็นโชว์เดี่ยวของจัวเฟิงซะงั้น!

หน้าแตกยับเยิน!

หลินฝานกำหมัดแน่น จิตสังหารที่มีต่อหวังเถิงแทบจะปิดไม่มิด

"หวังเถิง... ให้แกซ่าไปก่อนเถอะ! รอคนของแกเจ็บตัวกันเอง รอแกโดนโจวเหยียนเหยียบจมตีนเมื่อไหร่ ดูซิจะยังหัวเราะออกไหม!"

แต่ทว่า เขาไม่ทันสังเกตเห็น

แววตาขี้เล่นของหวังเถิงตอนหันหลังกลับ มีประกายรู้ทันวาบผ่าน

"คิดจะเล่นสกปรก? ป๋าจัดให้! ดีเลย เอาพวกเอ็งมาเป็นหินลับมีดให้ศิษย์น้องข้าซะ!"

...

การแข่งขันเริ่มขึ้น!

พอกรรมการประกาศคู่แรก เจียงเสี่ยวหมาน ปะทะ เจี้ยนเฉิน บรรยากาศในสนามก็ซับซ้อนขึ้นมา

มีทั้งเห็นใจ ทั้งเยาะเย้ย ทั้งสมน้ำหน้า

ภายใต้สายตาเหล่านี้ หลินฝานสะใจสุดๆ

หวังเถิง ข้าจะดูว่าแกแก้เกมยังไง!

ไม่ว่าใครแพ้ชนะ จัวเฟิงเสียหายหนักแน่!

เจียงเสี่ยวหมานใช้แรงเยอะต้องเหนื่อย เจี้ยนเฉินกระบี่ไม้ต่อให้เทพแค่ไหน เจอศึกหนักจะเหลือแรงแค่ไหนเชียว?

ถึงตอนนั้น โจวเหยียนก็เก็บงานสบาย!

เขาจินตนาการภาพหวังเถิงเต้นผางด้วยความเจ็บใจ

แต่ทว่า ปฏิกิริยาของหวังเถิงทำให้เขาจุกอกอีกรอบ

หวังเถิงไม่มีทีท่าเสียใจสักนิด กลับดูเหมือนเจอเรื่องมงคล

เขาตบไหล่เจี้ยนเฉินกับเจียงเสี่ยวหมานดังป้าบๆ ตะโกนเสียงดังฟังชัด

"วางใจ! ทำให้ไอ้พวกชอบเล่นสกปรกมันดูหน่อย ว่าการประลองฉันท์พี่น้องของแท้เขาทำกันยังไง!"

คนดูข้างล่างถึงกับพูดไม่ออก

หมอนี่สมองเพี้ยน หรือมั่นหน้าเกินเบอร์?

ตีกันเองยังพูดให้ดูดีได้อีก?

พัฒนาด้วยกัน? พัฒนาบ้าบออะไร! นี่มันตัดแขนขาตัวเองชัดๆ!

"ปากดีจนวาระสุดท้าย!" หลินฝานแค่นเสียง หันไปกระซิบกับชายหนุ่มท่าทางดุดันข้างๆ "ศิษย์พี่โจว ฝากด้วยนะ ไอ้หวังเถิงมันแค่กลั่นลมปราณขยะ อาศัยลูกไม้กับผู้หญิงคุ้มหัวมาถึงตรงนี้ รอจัวเฟิงมันน่วมกันเอง พี่ก็บดขยี้มันให้เละ ให้มันเผยธาตุแท้ออกมา!"

โจวเหยียนเหลือบมองหวังเถิงที่ยืนแกว่งไปแกว่งมาฝั่งตรงข้าม แววตาเหยียดหยาม

"ศิษย์น้องหลินวางใจ ขยะที่เกาะผู้หญิงกินแบบนั้น ภายในหนึ่งกระบวนท่า ข้าจะทำให้มันคุกเข่าขอชีวิต!"

เขาโจวเหยียน ยอดฝีมือ "กระบี่อัคคี" ชื่อเสียงโด่งดัง

เพลงกระบี่บรรลุขั้นสูง พลังสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์แน่นปึ้ก

ถ้าจัดการเด็กกลั่นลมปราณต้องใช้ท่าที่สอง เขาฆ่าตัวตายดีกว่า

ไม่นาน กรรมการเรียกนักกีฬาคู่แรกขึ้นเวที

เจียงเสี่ยวหมานวิ่งตึงตังขึ้นไป ประสานมือให้เจี้ยนเฉิน

"เพื่อไก่! ศิษย์พี่รอง ล่วงเกินแล้วนะ!"

เจี้ยนเฉิน: "..."

เขาเดินขึ้นเวทีเงียบๆ กอดกระบี่ไม้ท่าเดิม เหมือนวิญญาณยังไม่เข้าร่าง

กรรมการส่ายหัว ประกาศเริ่มชก

ทันทีที่เจียงเสี่ยวหมานสูดหายใจ เลือดลมในกายคำราม เตรียมพุ่งชนเหมือนรถถัง

ข้างล่างเวที หวังเถิงจู่ๆ ก็ตะโกนลั่น

"ศิษย์น้อง! โชว์ของหน่อย! เจี๋ย~ ฮว่า~ ฟา~~~ (รับ~ สลาย~ ส่ง~)!"

เสียงตะโกนลากยาว มีจังหวะจะโคนแปลกๆ ดังลั่นสนาม

"เจี๋ย ฮว่า ฟา?"

"โชว์ของ?"

"วิชาบ้าอะไรอีกวะ?"

ทุกคนงงเต็ก รวมถึงพวกผู้อาวุโสด้วย

ไอ้หวังเถิงมันเล่นพิเรนทร์อะไรอีก?

แต่ยังไม่ทันหายงง บนเวทีก็เกิดเรื่องชวนตะลึง

เจี้ยนเฉินที่ตาลอยๆ พอได้ยินคำว่า "เจี๋ย ฮว่า ฟา" ร่างกายเหมือนโดนกดปุ่มเปิดระบบ!

ท่าทางกอดกระบี่เปลี่ยนไป ขากางออกเล็กน้อย กระบี่ไม้ในมือวาดออกเป็นวงกลมดูสบายๆ

ท่านี้ไม่มีออร่าอลังการ ไม่มีปราณกระบี่คมกริบ

แต่จังหวะที่หมัดดินระเบิดของเจียงเสี่ยวหมานจะโดนตัว ข้อมือเจี้ยนเฉินก็ขยับเบาๆ สั่นไหวและชักนำ

"วิ้ง—"

วงกลมที่กระบี่ไม้วาดไว้ เหมือนสร้างสนามพลังประหลาด

แรงช้างสารของเจียงเสี่ยวหมาน เหมือนชกใส่อากาศธาตุ

และเหมือนโดนพลังที่เหนียวหนึบแต่นุ่มนวลเกาะติด ชักนำ ให้ไถลไปตามทิศทางที่กระบี่ไม้พาไป

"เอ๊ะ?" เจียงเสี่ยวหมานร้องเสียงหลง รู้สึกเหมือนแรงทั้งหมดจมหายไปในโคลน

ร่างของเธอก็เซถลาไปตามแรงดึงนั้น

ส่วนเจี้ยนเฉิน ยืมแรงดึงนั้น พลิ้วกายถอยหลังเหมือนปุยนุ่น กระบี่ไม้ตวัดส่งเบาๆ!

"ว้าย—"

เจียงเสี่ยวหมานเบรกไม่อยู่ บวกกับแรงส่งอันชาญฉลาดนั้น ตัวเลยเสียหลัก

ร้องจ๊าก กลิ้งหลุนๆ เป็นลูกขนุน หลุดออกจากขอบเวทีไปเลย

…