บทที่ 1 - ศิษย์น้อง! ถึงเวลาปกป้องศักดิ์ศรีของยอดเขาจัวเฟิงแล้ว!

บทที่ 1 - ศิษย์น้อง! ถึงเวลาปกป้องศักดิ์ศรีของยอดเขาจัวเฟิงแล้ว!

...

สำนักกระบี่ชิงเสวียน, ณ ลานกว้างหน้าประตูสำนัก

ศิษย์นับร้อยกำลังฝึกซ้อมยามเช้า เสียงปราณกระบี่แหวกอากาศดังสนั่นหวั่นไหว

แต่ทว่า บนแท่นสูงที่เด่นสะดุดตาที่สุดในลานกว้าง กลับมีชายหนุ่มชุดเขียวกำลังนอนกระดิกเท้า ไขว่ห้างอาบแดดอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างสบายใจเฉิบ

ข้างๆ เขามีเด็กสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มวัยประมาณสิบห้าสิบหกปี กำลังนั่งยองๆ แทะน่องไก่อย่างเมามัน

"ชิ, ไอ้ศิษย์พี่ขยะแห่งยอดเขาจัวเฟิงมาอีกละ!"

"นี่ถึงขั้นขนเก้าอี้โยกมาเองเลยเหรอ? คิดว่าเป็นสวนหลังบ้านตัวเองหรือไง?"

"ได้ยินว่าเข้าสำนักมาเป็นปีแล้ว ยังติดแหง็กอยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้น 1 วันๆ เอาแต่ใช้แรงงานศิษย์น้อง!"

ท่ามกลางเสียงซุบซิบด่าทอที่ดังขึ้นรอบทิศ ก็มีเสียงหนึ่งที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่เป็นมิตร

"โอ๊ะโอ... นี่มันศิษย์พี่อัจฉริยะ 'หวังเถิง' แห่งยอดเขาจัวเฟิงไม่ใช่เหรอ?"

ศิษย์ชายร่างกำยำในชุดสีฟ้าเดินนำลูกสมุนเข้ามาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน "ไงล่ะ วันนี้มานอนดูดซับปราณฟรีที่ลานกว้างอีกแล้วเหรอ?"

หวังเถิงไม่แม้แต่จะเปิดเปลือกตา เขาพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน หันก้นใส่ฝ่ายตรงข้ามแล้วบ่นพึมพำ

"หมาจรจัดที่ไหนมาเห่าแถวนี้วะเนี่ย หนวกหูคนจะหลับจะนอน"

จ้าวหู่ (Zhao Hu) หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แสยะยิ้มเย็นชา "หวังเถิง ไอ้ขยะที่ใช้เส้นสายเข้ามาเป็นศิษย์สายในอย่างแก นอกจากนอนกินบ้านกินเมืองแล้วทำอะไรเป็นบ้าง? ถ้าข้าเป็นแกนะ เอาเต้าหู้ทุบหัวตายไปนานแล้ว!"

พอเห็นว่ามีดราม่า เหล่าศิษย์ที่กำลังฝึกซ้อมก็พากันมามุงดู

"จ้าวหู่หาเรื่องหวังเถิงอีกแล้ว..."

"เฮ้อ ศิษย์พี่หวังนิสัยก็ดีนะ เสียอย่างเดียว... ฝีมือโคตรกาก"

"ผู้อาวุโสฟงแห่งยอดเขาจัวเฟิง คิดยังไงถึงรับไอ้ขยะนี่เป็นศิษย์นะ?"

"เขาเม้าท์กันว่า ตอนนั้นพี่แกไปนอนดิ้นพราดๆ หน้าประตูสำนัก ร้องไห้กระจองอแงจนเขารับเข้าเข้านั่นแหละ..."

สำนักกระบี่ชิงเสวียนยึดถือวิถีกระบี่ ผู้แข็งแกร่งคือผู้อยู่รอด คนอย่างหวังเถิงที่พรสวรรค์พื้นๆ แต่ดันได้เป็นศิษย์สายตรง ย่อมตกเป็นเป้าแห่งความอิจฉาริษยาของศิษย์สายนอกเป็นธรรมดา

ในที่สุด หวังเถิงก็ยอมปรือตาขึ้นมาเหลือบมองจ้าวหู่แวบหนึ่ง "อ๋อ... งั้นเจ้าก็แย่กว่าขยะอีกดิ?"

"แก!" จ้าวหู่จุกจนพูดไม่ออก ก่อนจะคำรามลั่น "ไอ้ขยะมันก็ดีแต่ปาก! แน่จริงก็ขึ้นมาวัดกันบนเวที! กฎสำนักอนุญาตให้ศิษย์ประลองกันได้ วันนี้ข้าจะกระชากหน้ากากแกให้ทุกคนเห็น ว่าไอ้ตำแหน่งศิษย์สายในของแกมันของปลอม!"

ลานกว้างเงียบกริบทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่หวังเถิง

การประลองในสำนัก แม้ห้ามฆ่ากันให้ตาย แต่การโดนซ้อมจนหน้าบวมปูดหรือต้องนอนหยอดน้ำข้าวสักครึ่งเดือนถือเป็นเรื่องปกติ นี่จ้าวหู่จงใจหาเรื่องชัดๆ

ทุกคนต่างคิดว่าหวังเถิงต้องปฏิเสธแน่ๆ ก็แหม กลั่นลมปราณขั้น 1 จะไปสู้ขั้น 9 ของจ้าวหู่ได้ยังไง ไม่มีทางชนะเห็นๆ

แต่ทว่า ปฏิกิริยาของหวังเถิงกลับทำเอาทุกคนต้องอ้าปากค้าง

เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด กลับตาลุกวาวขึ้นมาดื้อๆ

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่ง บิดขี้เกียจหนึ่งที แล้วก็... ทิ้งตัวลงนอนต่อ!

คราวนี้เขานอนแผ่หลากับพื้น ดิ้นพราดๆ ตีแขนตีขาเป็นจังหวะ แล้วตะโกนลั่นด้วยเสียงที่ดังไปทั่วลานกว้าง

"ศิษย์น้อง! ได้ยินไหม? มีคนรังแกพวกเราชาวจัวเฟิงแล้ว! มันด่าพี่ว่าเป็นขยะ ก็เท่ากับด่าว่ายอดเขาจัวเฟิงของเราขยะทั้งสำนัก! ยอมได้เหรอ? เรื่องนี้พี่ยอมไม่ได้เด็ดขาด!"

หวังเถิงเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ ทำหน้าเหมือนได้รับความอยุติธรรมที่สุดในสามโลก

เห็นฉากนี้เข้า ทั้งลานกว้างถึงกับเดดแอร์

จ้าวหู่กับลูกสมุนยืนอ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบค้าง พวกเขาเคยเจอคนขี้ขลาด แต่ไม่เคยเจอใครที่ขี้ขลาดแล้วยัง... หน้าด้านไร้ยางอายได้ขนาดนี้!

แม้แต่เจียงเสี่ยวหมาน (Jiang Xiaoman) ที่กำลังแทะน่องไก่อยู่ข้างๆ ยังชะงัก กระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง เธอมองศิษย์พี่ที่นอนดิ้นอยู่กับพื้น แล้วมองไปทางจ้าวหู่ที่ทำหน้าถมึงทึง น่องไก่ในปากเริ่มไม่อร่อยซะแล้วสิ

"ศิษย์พี่... หนูยังกินน่องไก่ไม่หมดเลย..." เจียงเสี่ยวหมานกระพริบตาแป๋ว มึนตึ้บ

"จะมาห่วงกินอะไรตอนนี้! ศักดิ์ศรีของยอดเขาจัวเฟิงป่นปี้หมดแล้ว!" หวังเถิงกุมหน้าอกทำท่าเจ็บปวดรวดร้าว แล้วชี้หน้าจ้าวหู่ "ศิษย์น้อง... ทุบมัน!"

สเต็ปการแสดงอันลื่นไหลนี้ เล่นเอาคนดูรอบๆ ถึงกับเอ๋อรับประทาน

"หวังเถิง! แกยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม!" จ้าวหู่ตัวสั่นด้วยความโกรธ ชี้หน้าด่า "กล้าไปหลบหลังผู้หญิง? ไม่อายบ้างหรือไง?"

"หน้าตามันกินได้ที่ไหนเล่า! การที่ข้าหลบหลังศิษย์น้องได้ นั่นถือเป็นความสามารถโว้ย!" หวังเถิงที่นอนอยู่ตอบกลับอย่างภาคภูมิใจ "แกอยากหลบแบบข้า แกมีศิษย์น้องที่น่ารักและเก่งกาจแบบนี้ให้หลบไหมล่ะ?"

"ก... แกมันไร้ยางอาย!" มุมปากจ้าวหู่กระตุกยิกๆ "เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน!"

"ขอบใจที่ชม" จังหวะนี้หวังเถิงลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นแล้ว เขาตบไหล่เจียงเสี่ยวหมานยิ้มๆ "ศิษย์น้อง อย่ามัวยืนเอ๋อ ถึงเวลาปกป้องศักดิ์ศรีจัวเฟิงแล้ว! เลี้ยงทหารพันวัน ใช้งานวันเดียว! จำเคล็ดวิชาที่พี่สอนได้ไหม 'หมัดคุน' เน้นรวมพลังโจมตีรวดเร็ว ท่องเคล็ดวิชาในใจด้วย!"

ใช่แล้ว หวังเถิงคือผู้ทะลุมิติ

แค่เพราะเขานั่งดูคลิปท่านอินทรีในเว็บ Bilibili แล้วเผลอให้รางวัลตัวเอง ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็โผล่มาโลกนี้ซะงั้น

ส่วนสาเหตุที่เขาต้องนอนเปื่อยแบบนี้...

ไม่มีอะไรมาก เพราะเขามี "โปร" ไงล่ะ!

เจียงเสี่ยวหมานพยักหน้าแบบงงๆ ยัดน่องไก่ส่วนที่เหลือเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง แล้วเดินเตาะแตะด้วยขาสั้นๆ ขึ้นไปบนเวทีประลอง ปากก็บ่นงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์

"จี... นี... ไท่..." (เสียงไก่ร้องแบบมีม)

จ้าวหู่มองเด็กน้อยที่เดินขึ้นมา รู้สึกเหมือนโดนเหยียดหยามอย่างรุนแรง เขาเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นปลาย ส่วนยัยหนูนี่ดูจากออร่าแล้วน่าจะแค่ขั้น 3 เองมั้ง?

"หวังเถิง! แกส่งเด็กขั้น 3 มาตายรึไง?" จ้าวหู่ตะโกนด่าลงไปข้างล่าง

แต่หวังเถิงกลับลงไปนอนท่าเดิมแล้ว โบกมือไล่อย่างรำคาญ

"อย่าบ่นน่า รีบๆ ทำให้จบ พี่จะนอนต่อ"

"รนหาที่ตาย!" จ้าวหู่ฟิวส์ขาด ปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าของเสี่ยวหมานทันที!

หมัดนี้อัดแน่นด้วยความโกรธ พลังทำลายล้างไม่ธรรมดา

ศิษย์ด้านล่างหลายคนร้องอุทาน บางคนถึงกับหลับตาไม่อยากเห็นภาพโหดร้ายที่เจียงเสี่ยวหมานจะโดนซัดกระเด็น

แต่ทว่า... เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดอันรวดเร็วนั้น เจียงเสี่ยวหมานเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย แล้วยกกำปั้นเล็กๆ ขาวผ่องที่ดูไม่มีพิษมีภัยขึ้นมา

วินาทีถัดมา เธอก็ตะโกนเคล็ดวิชาที่หวังเถิงสอนออกมาเสียงใส

"จี... นี... ไท่... ม...!"

ตูม!!

กลิ่นอายอันดุดันป่าเถื่อนระเบิดออกมาจากร่างกายเล็กจิ๋วนั่น!

เจียงเสี่ยวหมานขยับแล้ว!

ไม่มีท่วงท่าสวยงาม มีแค่หมัดตรงธรรมดาๆ

แต่หมัดนี้ที่ซัดออกไป กลับบีบอัดอากาศจนเกิดเสียง 'โซนิคบูม' แสบแก้วหู!

"บุตรีตระกูลเจียงเริ่มเติบใหญ่ แรงยกภูเขาบารมีค้ำฟ้า!" หวังเถิงพากย์เสียงประกอบฉากอยู่ข้างเวที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความฮึกเหิม "ศิษย์น้อง ใช้เทคนิคการส่งแรงที่พี่สอน เอวและม้าประสานเป็นหนึ่ง... ทุบมัน!"

จ้าวหู่รีบเร่งพลังปราณทั่วร่างขึ้นมาป้องกันอย่างทุลักทุเล พายุหมุนปราณสองสายหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

แต่ทว่า... ต่อหน้าพลังอันสัมบูรณ์ ทุกอย่างล้วนไร้ความหมาย

"ปัง!"

เสียงกระแทกหนักทึบดังขึ้น ร่างของจ้าวหู่ปลิวละลิ่วเหมือนว่าวสายป่านขาด

เขาพุ่งไปกระแทกกับเสาหินที่ขอบลานกว้าง ก่อนจะสลบเหมือดไปทันที

ลูกสมุนของจ้าวหู่หน้าซีดเผือด รีบวิ่งหางจุกตูดไปดูอาการลูกพี่

เงียบ...

เงียบกริบเหมือนป่าช้า

เหล่าไทยมุงถึงกับอ้าปากค้าง

หมัดเดียว! แค่หมัดเดียวเนี่ยนะ!

จ้าวหู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นปลาย โดนศิษย์น้องเล็กหน้าตาบ๊องแบ๊วเก็บในวิเดียว?

เจียงเสี่ยวหมานยืนหอบหายใจ กำปั้นน้อยๆ ยังค้างอยู่ในท่าชก เธอหันไปมองหวังเถิง ดวงตากลมโตฉายแวววิตกนิดๆ

"ศิษย์พี่... เขาไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"

"ไม่เป็นไรหรอก แค่ไปสู่สุคติ... เอ้ย แค่นอนหยอดน้ำข้าวสักสองสามวันก็หาย" หวังเถิงตอบแบบไม่ใส่ใจ

"แต่เขา... อาจารย์ของเขาดูเหมือนจะเป็นผู้อาวุโสจางแห่งศิษย์สายนอกนะ..." เสี่ยวหมานเริ่มกังวล

"เขามีอาจารย์ แล้วเอ็งไม่มีอาจารย์หรือไง?" หวังเถิงแคะหู เอามือไขว้หลังนอนกระดิกเท้าพูดอย่างสบายอารมณ์

"แต่ว่า..."

"จะกลัวอะไร มีเรื่องอะไรก็ให้ตาแก่... แค่กๆ หมายถึงอาจารย์สุดเทพของเราออกหน้าสิ"

"ต... แต่หนูได้ยินมาว่าผู้อาวุโสจางเก่งมากเลยนะ ถ้าเขาตีอาจารย์เราตายจะทำยังไง?"

เจียงเสี่ยวหมานเป็นห่วงสวัสดิภาพของอาจารย์จริงๆ นะ เพราะถ้าอาจารย์ตาย เธอก็อดกินน่องไก่น่ะสิ

พอได้ยินแบบนั้น หวังเถิงตาวาวทันที เขากระซิบข้างหูเสี่ยวหมาน "ศิษย์น้อง ทัศนคติแบบนี้ต้องปรับปรุงนะ! อาจารย์โดนตีตายแล้วเกี่ยวอะไรกับเรา? เราก็กินอิ่มนอนหลับเหมือนเดิม พี่จะบอกความลับให้นะ ถ้าตาแก่ม้วยมรณาในหน้าที่! เงินชดเชยที่ได้มา อย่าว่าแต่น่องไก่เลย เรากินตับมังกรหัวใจหงส์ได้ทุกมื้อ!"

สิ้นคำพูด... ณ ยอดเขาจัวเฟิง ชายชราท่าทางเหมือนเซียนวิเศษคนหนึ่งถึงกับจามฮัดชิ้ว!

เจียงเสี่ยวหมานยืนนิ่ง สมองน้อยๆ ประมวลผลข้อมูลซับซ้อนนี้ไม่ทัน ได้แต่ทวนคำอย่างงงๆ

"อ... อาจารย์ตาย... ก็ยังได้กินน่องไก่เหรอ?"

"ใช่แล้ว!" หวังเถิงตบต้นขาฉาด ชักจูงเต็มที่ "ลองคิดดู ปกติไอ้แก่... เอ้ย อาจารย์ขี้งกจะตาย ถ้าถึงเวลาคับขันแล้วไม่เอาแกมาเป็นโล่กันชน จะไม่เสียของแย่เหรอ?"

เสี่ยวหมานพยักหน้าหงึกหงักแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่พอเห็นสายตามั่นใจของศิษย์พี่ เธอก็คล้อยตาม "ด... ดูเหมือนจะมีเหตุผลนะคะ..."

"งั้นบรรลุสัจธรรมหรือยัง?" หวังเถิงยิ้มแฉ่งโชว์ฟันขาว ชี้ไปที่จ้าวหู่ที่นอนสลบอยู่ไกลๆ

"ก... ก็นิดนึง?" เสี่ยวหมานตอบไม่เต็มเสียง

"นิดนึงแล้วทำไมไม่รีบไปซ้ำให้ตาย? รอให้มันฟื้นแล้วไปเรียกพวกมาเอาคืนเหรอ?" หวังเถิงทำท่าขัดใจ "จำคำพี่ไว้ มีแค้นต้องชำระเดี๋ยวนี้ ห้ามค้างคืน!"

"รับทราบค่ะศิษย์พี่!" แววตาของเจียงเสี่ยวหมานเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ทันที

เธอกำหมัดแน่น เดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปหาจ้าวหู่ที่หมดสติ

ศิษย์รอบๆ มองดูด้วยความขนลุกขนพอง... คนยอดเขาจัวเฟิงนี่มันสัตว์ประหลาดพันธุ์ไหนกันวะเนี่ย?

ศิษย์พี่หน้าด้านแบบไร้ขอบเขต ส่วนศิษย์น้องก็โหดเหี้ยมแบบไร้เหตุผล!

ทันใดนั้นเอง ปราณกระบี่อันคมกริบก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงคำรามก้องฟ้า

"หวังเถิง! เจียงเสี่ยวหมาน! พวกเจ้าช่างบังอาจนัก! กล้าทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักปางตาย เห็นหัวข้า 'จางโหมว' คนนี้บ้างไหม?"

ร่างหนึ่งเหาะเหินเดินอากาศมาบนกระบี่

ผู้มาเยือนคืออาจารย์ของจ้าวหู่ ผู้อาวุโสจางแห่งศิษย์สายนอก

ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำด้วยโทสะ แรงกดดันระดับขอบเขตสร้างรากฐานถูกปลดปล่อยออกมาเต็มพิกัด ทำเอาศิษย์รอบๆ หายใจแทบไม่ออก

แรงกดดันทั้งหมดถาโถมเข้าใส่ฝั่งยอดเขาจัวเฟิง

หวังเถิงมองดูผู้อาวุโสจางที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน เขากระพริบตาปริบๆ สองที แล้วก็... วาร์ปไปหลบหลังเจียงเสี่ยวหมานด้วยความเร็วแสง!

เขาโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง ตะโกนสุดเสียงหลอดลม

"ศิษย์พี่หญิง! ช่วยด้วย!! ตาแก่หัวงูจะฆ่าคนแล้วววว!!"

เสียงตะโกนทะลุชั้นเมฆ ก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง

สิ้นเสียงร้อง... ทางทิศยอดเขาจัวเฟิง

แสงกระบี่เย็นเยียบสายหนึ่ง ก็พุ่งทะยานเสียดฟ้าขึ้นมาทันที