บทที่ 238 - นี่แค่น้ำจิ้ม

บทที่ 238 - นี่แค่น้ำจิ้ม

หยางเอ้อร์หลางเป็นคนที่ซื่อตรงที่สุด เปิดเผยที่สุด และไร้เล่ห์เหลี่ยมที่สุดในบรรดาพี่น้องตระกูลหยาง

ในบรรดาขุนศึกตระกูลหยางเขามักจะรับหน้าที่เป็นกองหน้าทะลวงฟัน และเป็นคนที่กล้าหาญที่สุดในบรรดาเจ็ดพี่น้อง! ส่วนหยางซานหลางนั้นเมื่อเทียบกับเอ้อร์หลางที่ปากตรงกับใจแล้ว เขาจะค่อนข้างเงียบขรึมพูดน้อย แต่เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์วิกฤตเขากลับไม่เคยถอยหนี! แต่ทว่าตอนนี้คนทั้งสองกลับต้องมาตายจากไปแบบนี้เนี่ยนะ?! ...

ยังไม่ทันที่ผู้ชมจะตั้งสติได้ ศึกที่หาดจินซาก็ลามมาถึงพลับพลาที่ประทับของฮ่องเต้แล้ว!! กองทัพซ่งและกองทัพเหลียวต่อสู้กันอย่างดุเดือด ครูฝึกทหารรักษาพระองค์เติ้งเปียวพลีชีพในสนามรบ ส่วนแม่ทัพผานนั้นม้าเตลิดหนีหายสาบสูญไปไหนไม่รู้!

หยางเย่และเหล่าลูกหลานตระกูลหยางไม่มีเวลามาโศกเศร้ากับการตายของเอ้อร์หลางและซานหลาง ในเวลานี้มีเพียงต้องปกป้องฮ่องเต้ให้ฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้ แผนการเดียวในตอนนี้คือต้องใช้กลยุทธ์สลับเสาเปลี่ยนคาน โดยการปลอมตัวเป็นโอรสสวรรค์! แต่ทว่าครั้งนี้ภารกิจปลอมตัวเป็นโอรสสวรรค์นั้นต่างจากครั้งก่อน เพราะครั้งนี้...

คือการไปตายอย่างแท้จริงไม่มีทางรอด! เท่ากับว่าต้องไปตายแทนฮ่องเต้!

และในเวลานี้เองที่ต้าหลางได้ก้าวออกมาท่ามกลางสายตาที่โศกเศร้าและสิ้นหวังของผู้ชม

"ลูกขอรับเคราะห์แทนฝ่าบาทเอง!"

ริมฝีปากของหยางเย่สั่นระริก "เจ้าว่ากระไรนะ?"

เห็นเพียงหยางต้าหลางที่มีแววตามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่งกล่าวว่า

"ลูกขอปลอมตัวเป็นโอรสสวรรค์และรับเคราะห์แทนฝ่าบาท!"

"ตัวข้าตายนั้นไร้ค่าดุจหญ้าฟาง! แต่ขอเพียงรักษาชีวิตฝ่าบาทไว้ได้ กลับไปตั้งหลักใหม่ ขับไล่ศัตรูต่างแคว้น ไม่ต้องทนอัปยศต่อพวกคนเถื่อน นั่นคือความสุขของปวงประชา!"

"สละชีพข้าเพียงหนึ่ง แต่แลกมาซึ่งความสุขของราษฎรนับหมื่น ตายแล้วจะมีอันใดต้องกลัว!"

สิ้นประโยคนี้ผู้ชมชาวเซี่ยโจวนับหมื่นนับพันต่างพากันขนลุกซู่ทันที!

เลือดลมที่ร้อนระอุอย่างบอกไม่ถูกแล่นพล่านอยู่ในกายของผู้ชม น้ำตาของใครหลายคนไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ทำไมคนโบราณถึงมีขุนนางภักดีและผู้กล้ามากถึงเพียงนั้น?

ยอมตายได้เพื่อถวายความจงรักภักดี!

ยังมีสงครามที่รู้ทั้งรู้ว่าต้องตาย รู้ทั้งรู้ว่าต้องพ่ายแพ้ แต่ก็ยังยืนหยัดสู้จนตัวตาย คำสั่งทหารสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ?

สำคัญกว่าชีวิตหรือ? ชื่อเสียงเกียรติยศล้ำค่าขนาดนั้นเชียวหรือ? ล้ำค่ากว่าชีวิตหรือ?

ทว่าในสมัยโบราณ... ใช่แล้ว มันสำคัญ

นี่คือรากฐานของราชวงศ์หนึ่ง!

อย่าว่าแต่ความแตกต่างของค่านิยมกับยุคปัจจุบันเลย แม้แต่ทหารหาญที่เฝ้าชายแดนในยุคปัจจุบัน หรือทหารของประชาชน เมื่อยามที่ประชาชนต้องการ พวกเขาก็ยังคงเสียสละชีพเพื่อผดุงความยุติธรรมและสู้จนตัวตายได้เช่นกัน! แม้หยางเย่จะทำใจไม่ได้ แต่สถานการณ์วิกฤตบีบคั้น เขาจึงได้แต่หลั่งน้ำตาและกล่าวกับหยางต้าหลางประโยคหนึ่งว่า

"ลูกพ่อ! รักษาตัวด้วย!"

...

"ไม่จริงน่า!"

"ต้าหลางก็จะโดนมีดกรีดตับด้วยเหรอ?!"

"ดูจากทรงเรื่องแล้วต้องใช่แน่ๆ! บ้าเอ๊ย!"

"ฮือๆๆๆๆ"

หากบอกว่าตอนที่เอ้อร์หลางและซานหลางตาย ผู้ชมยังอยู่ในอารมณ์มึนงง แต่เมื่อต้าหลางเสียสละตนเอง ยอมตายเพื่อฮ่องเต้และราชวงศ์ซ่ง อารมณ์ของผู้ชมก็ไม่อาจกดข่มไว้ได้อีกต่อไป มันพรั่งพรูออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง!

รักชาติยิ่งชีพ ซื่อสัตย์ภักดี!!

ขุนศึกตระกูลหยางไม่เคยหวั่นไหวตั้งแต่ต้นจนจบ!

บนหน้าจอโทรทัศน์ หยางต้าหลางนั่งอยู่บนรถม้าศึก สังหารอ๋องเทียนชิ่งเหลียงท่ามกลางความชุลมุน ช่างห้าวหาญสมชายชาตรี แต่เมื่อต้องเผชิญกับการปิดล้อมของกองทัพเหลียว เลือดก็ย้อมเสื้อคลุมมังกรจนแดงฉาน! หากเวลานี้หยางต้าหลางสวมเกราะ ย่อมมีโอกาสรอดชีวิตเพิ่มขึ้น แต่เพื่อสลับตัวและแสดงเป็นฮ่องเต้ หยางต้าหลางจึงไม่ได้สวมเกราะเลย หอกของขุนพลทหารเหลียวแทงเข้าที่ซี่โครงของต้าหลางอย่างจัง!

เสียง "ฉึก" ดังสนั่น ปลายหอกจมลึกลงไปกว่าสองคืบ!

ในเวลานี้หยางต้าหลางหน้าซีดเผือด เลือดไหลทะลุชุดคลุมออกมาจนแดงฉานไปทั่ว! ผู้ชมต่างน้ำตาคลอเบ้า ผู้ชมที่จิตใจอ่อนไหวบางคนถึงกับหลับตาลง ไม่กล้าดูฉากอันโหดร้ายที่จะเกิดขึ้นต่อไป!

พวกเขารู้ดีว่าต้าหลางไม่มีทางรอดชีวิตจากศึกหาดจินซานี้ไปได้แล้ว

หยางชีหลางที่รับบทโดยฟางโจวประคองร่างต้าหลางพลางตะโกนอย่างสิ้นหวัง

"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!"

หยางต้าหลางปรือตามองเล็กน้อย น้ำเสียงขาดห้วงไร้เรี่ยวแรง "น้องเจ็ด"

"ข้าไม่ไหวแล้ว พวกเจ้า รีบ... พวกเจ้า... บุกฝ่าวงล้อมออกไป!"

สิ้นคำ ต้าหลางก็กระอักเลือดคำโตออกมา ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงในอ้อมอกของหยางชีหลาง!

"อ๊ากกกกก"

"อ๊ากกกกกกกก"

เสียงคำรามร้องไห้ของฟางโจวช่างสะเทือนอารมณ์ยิ่งนัก!

พี่ชายสามคนตายอย่างน่าอนาถ หยางลิ่วหลางโศกเศร้าแทบขาดใจ ส่วนชีหลางที่รักพี่น้องยิ่งชีพนั้นโกรธแค้นจนแทบคลั่ง

เขาเหมือนคนบ้าคลั่งที่เข้าห้ำหั่นกับกองทัพเหลียว!

จะว่าไปบทบาทของฟางโจวก่อนหน้านี้อาจไม่มีอะไรยาก แต่การแสดงในฉากนี้ของฟางโจวกลับดึงอารมณ์ผู้ชมให้ดำดิ่งลงไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ! การต้องทนเห็นพี่ชายตายในสนามรบต่อหน้าต่อตามันเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด?!

ในขณะที่แสดงฉากนี้ ฟางโจวรู้สึกราวกับว่าตัวเองคือหยางชีหลาง ไม่ใช่นักแสดงฟางโจวอีกต่อไป และผลลัพธ์ที่ออกมาก็ทำให้นักแสดงทั้งกองถ่ายต้องยกนิ้วให้ แม้แต่ทีมงานยังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าฟางโจวแสดงได้ดีมาก นี่เป็นการยอมรับที่จริงใจที่สุดที่ฟางโจวเคยได้รับนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วงการนักแสดง! "น้องเจ็ด! รีบไป!"

"พวกเราพี่น้องต้องไปพร้อมกัน อย่าได้พลัดหลงกันเชียว!"

เมื่อเห็นความโศกเศร้าของลิ่วหลางและชีหลาง และความเหม่อลอยของอู่หลาง ซื่อหลางจึงต้องแบกรับหน้าที่พี่ชาย "ตราบใดที่ขุนศึกตระกูลหยางของเรายังมีคนมีม้าเหลืออยู่เพียงหนึ่ง ก็จะไม่ยอมให้โจรเหลียวมาย่ำยีแผ่นดินจงหยวน ฆ่ามัน!"

"ฆ่า!"

ในสนามรบ เสียงฆ่าฟันดังกึกก้องฟ้า!

ศึกหาดจินซา ตระกูลหยางบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก ต้าหลางตายแทนไท่จง เอ้อร์หลางถูกหอกรุมแทงพรุน ซานหลางถูกม้าเหยียบจนร่างแหลกเหลว! ต่อสู้เลือดนองตลอดทั้งคืน จนกระทั่งทุกคนเริ่มสิ้นหวัง ฝุ่นตลบอบอวลมาจากทิศไกล ธงทิวแห่งต้าซ่งปรากฏขึ้น เป็นหยางเย่ที่นำทัพกลับมาช่วยและตีทัพเหลียวถอยร่นไปได้ชั่วคราว

ผู้ชมที่จิตใจพังทลายไปแล้ว เมื่อได้เห็นหยางเย่กลับมารวมกลุ่มกับลูกชายที่เหลืออีกสี่คน ก็ยิ่งกลั้นอารมณ์ไม่อยู่

"ท่านพ่อ! พี่ชายข้า..."

ลูกผู้ชายมีน้ำตาไม่หลั่งให้ใครเห็นง่ายๆ! เพียงแต่ยังไม่ถึงจุดที่สะเทือนใจที่สุดเท่านั้น! วินาทีนี้ ลูกชายทั้งสี่ที่เหลือต่างสติแตก ร้องไห้จนตัวโยน ชีหลางเป็นลมล้มพับ ลิ่วหลางตาขาวแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย อู่หลางจิตใจเลื่อนลอยเหมือนได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง คนเดียวที่พอจะเรียกได้ว่าเข้มแข็งที่สุดคือซื่อหลาง

...

"เอ้อร์หลางกับซานหลางตายแล้ว"

"ต้าหลางก็ตายตามไปอีก มีดกรีดใจสามดอกซ้อน ข้าสติแตกแล้ว"

"จะว่าหลินชิวใจร้ายก็ไม่ได้ ในประวัติศาสตร์สถานการณ์แบบนี้ข้าเชื่อว่ามีไม่น้อย"

"ใจพังหมดแล้ว..."

"ไหนใครบอกว่ากลางเรื่อง 《ตำนานขุนศึกตระกูลหยาง》 จะไม่มีคนตาย? ออกมาเดี๋ยวนี้!"

"แม่งเอ๊ย ข้ากะไว้แล้วว่าต้องมีคนตาย แต่ไม่คิดว่าจะโหดร้ายขนาดนี้!"

หลังเทศกาลโคมไฟ ตอนแรกที่ 《ตำนานขุนศึกตระกูลหยาง》 ออกอากาศ ก็ฟาดหัวผู้ชมด้วยความหนักหน่วงทันที!

มีดบินสามเล่มซ้อน!

เพียงแต่มีดของหลินชิวไม่เคยทำให้คนดูด่าทอมาถึงตัวหลินชิวเลยสักครั้ง ซึ่งจุดนี้ต่างจากมีดของโจรเฒ่าอย่างสิ้นเชิง เรื่องราวความภักดีของตระกูลหยาง แม้ในประวัติศาสตร์จะต่างจากในนิยาย แต่จุดจบเหล่านี้ทุกคนต่างรู้ดีว่าไม่ใช่สิ่งที่หลินชิวจงใจยัดเยียดให้ แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังรับมือกับความปวดตับระดับโหดหินของ 《ตำนานขุนศึกตระกูลหยาง》 ไม่ไหว!

แม้แต่ถังอันหนิงที่กลับไปดูละครอยู่ที่บ้านในโหมวตู ยังส่งข้อความเสียงมาหาตั้งหลายข้อความพร้อมเสียงสะอื้น

หลินชิวตอบกลับไปแค่สามคำว่า

"อย่าเพิ่งรีบ..."

ถังอันหนิงเงียบไปหลายวินาที

ก่อนจะตอบกลับมาว่า

"ยังมีอีกเหรอ?!"

หลินชิว "อืม..."

นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเองนะ? เพิ่งตอนแรก

ยังมีตอนที่สองอีก

และชื่อตอนของตอนที่สองก็คือ "เจ็ดคนไป หกคนกลับ"

[จบแล้ว]