บทที่ 200 - วัยรุ่น ต้องมีเรื่องให้เสียใจบ้างใช่ไหม

บทที่ 200 - วัยรุ่น ต้องมีเรื่องให้เสียใจบ้างใช่ไหม

"ทำไมนายถึงได้งี่เง่าแบบนี้ฮะ!"

"ก็เพราะฉันงี่เง่าไง ถึงได้ตามจีบเธอมานานขนาดนี้!"

"งั้นนายก็เลิกจีบไปเลยสิ!"

"ยัยบ้า!"

"เออ ฉันมันบ้า!"

"ยัยบ้าเอ๊ย!"

"คนบ้าเท่านั้นแหละที่ตามจีบเธอมานานขนาดนี้!"

"นายมันไม่รู้อะไรเลย!"

...

เมื่อฉากฝนตกสุดคลาสสิกนี้ปรากฏขึ้นบนจอภาพยนตร์ รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้ชมในโรงหนังก็แทบจะเลือนหายไปในพริบตา

บรรยากาศค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด!

ผู้ชมจำนวนมากต่างขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

ครั้งนี้ผู้ชมชายหลายคนไม่ได้โกรธเคืองกับการกระทำงี่เง่าของเคอจิ่งเถิง แต่พวกเขากลับอินไปกับมันอย่างลึกซึ้ง

บนโลกใบนี้ผู้หญิงมักจะมีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าผู้ชายมาก ตอนที่สาวๆ เริ่มเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง เด็กหนุ่มอาจจะยังสนใจแต่เรื่องเล่นการ์ดเขี่ยไพ่อยู่เลย

กว่าเด็กชายจะค่อยๆ เติบโตเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวได้ก็ต้องรอจนเรียนจบออกจากโรงเรียน

นี่คือกาทรมานที่ต้องผ่านพบ

คู่รักบางคู่ที่เลิกรากันหลังเข้ามหาวิทยาลัยก็เป็นเพราะฝ่ายหญิงรู้สึกว่าฝ่ายชายช่างเด็กน้อยและเพ้อฝันเกินไป

อาจกล่าวได้ว่าความสุขุมนุ่มลึกคือเปลือกนอกของลูกผู้ชาย เป็นขั้นตอนที่พวกเขาจำต้องผ่านในการเติบโต ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาปรารถนา

ในส่วนลึกของจิตใจผู้ชายทุกคนล้วนมีพื้นที่แห่งความไร้เดียงสาซ่อนอยู่ นี่คือเหตุผลว่าทำไมถึงมีคำกล่าวที่ว่า "ผู้ชายจะยังคงเป็นเด็กหนุ่มตราบจนวันตาย" เพียงแต่ภาระหน้าที่ที่กดทับอยู่บนบ่าทำให้พวกเขาจำต้องสวมหน้ากากเอาไว้

และความงี่เง่าของเคอจิ่งเถิงในช่วงวัยรุ่นนั้น พวกเขาเข้าใจความรู้สึกนี้ดีเหลือเกิน มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเปลี่ยนแปลงได้ในเวลาสั้นๆ

"แล้วหลังจากนั้น..."

"จะเป็นยังไงต่อนะ"

จนถึงตอนนี้ทุกคนยังไม่รู้ตัวว่า 'You Are the Apple of My Eye' ไม่ใช่ตอนจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง!

ก็เพราะฉากเปิดเรื่องนั่นแหละที่หลอกผู้ชมทุกคนจนเปื่อย

แต่เสิ่นเจียอี๋และเคอจิ่งเถิงไม่เคยคบกัน ดังนั้นย่อมไม่มีคำว่าเลิกรา

และจากการทะเลาะกันครั้งนี้ ทั้งสองในหนังก็ค่อยๆ ห่างเหินกันไปจริงๆ...

ไม่ได้คืนดี

ไม่มีคำปลอบโยน

ไม่มีคำขอโทษ

...

"ไม่จริงน่า?"

"เกิดอะไรขึ้น"

ผู้ชมต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความหนาวเหน็บ เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น!

ถึงตอนนี้พวกเขายังคงเชื่อว่าตอนจบต้องสวยงาม

"สงสัยจะเป็นพล็อตประเภทเรียนจบแล้วกลับมาเจอกันใหม่"

"ใช่ๆ พอมองย้อนกลับไป ถ่านไฟเก่าก็คุโชน พล็อตแบบนี้เห็นบ่อยจะตาย"

"เมียฉันก็จีบติดตอนงานเลี้ยงรุ่นหลังจากผ่านไปตั้งหลายปี"

ผู้ชมในโรงต่างพยักหน้าเห็นด้วย

แต่พอหนังดำเนินไปถึงช่วงค่อนไปทางท้ายเรื่อง ผู้ชมทุกคนก็ต้องงงเป็นไก่ตาแตก

...

บนจอภาพยนตร์ เคอจิ่งเถิงได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งที่คุ้นเคยแต่ก็ห่างเหิน

"ครั้งนี้คงยอมให้นายตามจีบอีกไม่ได้แล้วนะ ฉันกำลังจะแต่งงาน"

เปรี้ยง...

ข่าวนี้เหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ถูกโยนลงมากลางโรงหนัง!

ระเบิดสมองผู้ชมจนวิงเวียนไปหมด!

สถานการณ์อะไรเนี่ย

ล้อเล่นกันใช่ไหม

เสิ่นเจียอี๋จะแต่งงานแล้ว?!

ผู้ชมเริ่มร้อนรน! พวกเขายอมรับผลลัพธ์แบบนี้ไม่ได้!

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ความรู้สึกระหว่างเสิ่นเจียอี๋และเคอจิ่งเถิงก็ไม่มีทางหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก แม้ในโลกของกันและกันจะมีเงาของอีกฝ่ายหลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่มีวันได้มาบรรจบกัน...

หวังเฉินกลืนน้ำลายเอือกใหญ่

เขารู้สึกมึนงงไปทั้งตัว

ส่วนผู้ชมหญิงบางคนในงาน พอเห็นสีหน้าของเคอจิ่งเถิง น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

หวังเฉินและผู้ชมชายรอบข้างต่างตับพังกันเป็นแถบ และบทสนทนาต่อจากนี้ยิ่งทำให้เจ็บปวดจนแทบขาดใจ!

...

"เจ้าบ่าวคงเป็นผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอหลายปีสินะ"

"เอ๊ะ! รู้ได้ยังไง"

"ก็ฉันคิดว่าเธอคงทนเด็กผู้ชายงี่เง่าไม่ไหวแล้วไง!"

เคอจิ่งเถิงหัวเราะเสียงดังลั่น ส่วนผู้ชมต่างพากันนิ่งค้าง

ผ่านเนื้อเรื่องในหนัง เมื่อได้เห็นว่าเสิ่นเจียอี๋กำลังจะแต่งงานกับผู้ชายแก่กว่าเธอหลายปี ผู้ชมชายในโรงนอกจากสบถคำว่า "เชี่ย" ออกมาแล้ว ที่เหลือก็คือความเงียบ!

โกรธเคือง จำนน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!

นี่แหละคือความจริง...

"หรือว่าฉากต้นเรื่อง คือเคอจิ่งเถิงไปร่วมงานแต่งงานของเสิ่นเจียอี๋?!"

"ฉันรับไม่ได้... ฉันรับไม่ได้จริงๆ!"

"ฆ่าฉันเถอะ!"

หวังเฉินแทบอยากจะทึ้งหัวตัวเองแล้วตะโกนออกมา สำหรับผู้ชมชายในที่นี้ เสิ่นเจียอี๋เปรียบเสมือนเทพธิดา!

เทพธิดาประจำโรงเรียนกำลังจะโดนหมูแก่คาบไปกิน ใครมันจะไปทนไหว?!

ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกของเคอจิ่งเถิงตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงเงาของเสิ่นเจียอี๋แค่คนเดียว

หนังตัดกลับมาที่ฉากเปิดเรื่อง เคอจิ่งเถิงไปร่วมงานแต่งของเสิ่นเจียอี๋ ภาพเหตุการณ์เหล่านี้ทำให้หวังเฉินแทบใจสลาย!

จังหวะนี้ถ้าไม่ใช่เพราะหนังไม่เหมาะกับเพลง 'แขกรับเชิญ' ของจางหยวน หลินชิวคงจัดให้สักหนึ่งบทเพลงแล้ว!

"ขอบคุณที่เชิญฉันมา เป็นสักขีพยานความรักของเธอ ฉันคอยเตือนตัวเองตลอดเวลาว่าอย่าหนี"

...

เธอแต่งงานแล้ว

เจ้าบ่าวไม่ใช่ฉัน

แค่ได้ยินคำไม่กี่คำนี้ก็เพียงพอจะทำให้คนสติแตก!

เรื่องบางเรื่องที่ควรจะผ่านไปแล้ว มันก็คงผ่านไปแล้วจริงๆ

แม้ทุกคนจะคาดหวังให้เคอจิ่งเถิงไปชิงตัวเจ้าสาว แล้วจูงมือเสิ่นเจียอี๋หนีตามกันไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว!

แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้

เรื่องราวในหนังดูสมจริงราวกับเกิดขึ้นกับทุกคน เมื่อได้เห็นผู้หญิงที่ตัวเองเคยชอบในวัยหนุ่มกลายเป็นเจ้าสาวของคนอื่น ใครบ้างจะทนไหว

หวังเฉินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะพังทลาย

ในโลกของเขาเคยมีผู้หญิงที่เหมือนเสิ่นเจียอี๋คนหนึ่ง แม้เธอจะไม่ใช่ดาวโรงเรียน แต่ก็ได้รู้จักและรักกันในช่วงเวลาที่วัยรุ่นที่สุด

แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยและต้องอยู่ห่างไกลกัน ความรักครั้งนี้ก็ค่อยๆ ขาดการติดต่อ

ทำไมรักแรกถึงลืมยากที่สุด ก็เพราะมันคือครั้งแรกที่ทุ่มเทความรักให้อย่างจริงใจ บริสุทธิ์ และไม่เจือปนผลประโยชน์ใดๆ

หลังจากผ่านความเจ็บปวดในรักครั้งแรก ทุกคนต่างเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเองและรักอย่างระมัดระวังมากขึ้น

อ่อนไหวกับการกระทำของคนรักคนต่อไปมากขึ้น ไม่สามารถรักได้อย่างหมดหัวใจเหมือนตอนรักแรกอีกแล้ว

"เรียนรู้ที่จะปล่อยวางเหรอ"

"เรียนยังไงก็ไม่เข้าใจหรอก"

หวังเฉินยิ้มขื่น รู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

หลายคนบอกว่าต้องรู้จักปล่อยวาง ฝังเรื่องราวเมื่อวานไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ เก็บไว้เพียงความทรงจำที่งดงาม การปล่อยวางหมายถึงการรู้จักให้อภัย รู้จักช่วยเหลือตัวเอง เมื่อเวลาผ่านไปสิ่งเหล่านี้จะค่อยๆ เลือนหาย

แต่บางคน บางความรู้สึก ถูกลิขิตให้จำฝังใจไปชั่วชีวิต

"ต่อให้ลืมไม่ได้ แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ"

"ก็คงทำได้แค่อยู่กับอดีตต่อไป..."

หวังเฉินถอนหายใจยาว

โลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวใครคนใดคนหนึ่ง

เรื่องรักเขาข้างเดียวหรือรักที่ไม่สมหวังมีอยู่เกลื่อนกลาดบนโลกใบนี้

เมื่อปีก่อนหวังเฉินหาทางติดต่อผู้หญิงคนนั้นได้ แต่กลับได้รับข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงาน เหมือนกับเคอจิ่งเถิงไม่มีผิด

หวังเฉินก็เหมือนเคอจิ่งเถิง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยคาดหวังว่าจะไปเปลี่ยนแปลงอะไร

แต่ความเสียดาย ความผิดหวัง ความเสียใจในก้นบึ้งหัวใจ ล้วนเป็นของจริง

โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจ พลาดแล้วก็คงพลาดไปจริงๆ

ภาพบนจอภาพยนตร์ค่อยๆ ดำเนินมาถึงบทส่งท้าย

บทส่งท้ายคืองานแต่งงานของเสิ่นเจียอี๋

ได้เจอเสิ่นเจียอี๋อีกครั้ง ภายใต้รอยยิ้มของเคอจิ่งเถิงไม่รู้ซุกซ่อนอารมณ์แบบไหนเอาไว้

อย่างน้อยในใจของผู้ชมก็ขมขื่น

ยิ่งอินก็ยิ่งเจ็บหนัก!

วัยรุ่น... ต้องมีเรื่องให้เสียใจบ้างใช่ไหม

ผู้ชมจำนวนมากทนดูภาพบนจอไม่ไหว ค่อยๆ หลับตาลงพร้อมคราบน้ำตา

...

[จบแล้ว]