บทที่ 9 - มีดเล่มแรก! การจากไปของหลินเยว่หรู
บทที่ 9 - มีดเล่มแรก! การจากไปของหลินเยว่หรู
บทที่ 9 - มีดเล่มแรก! การจากไปของหลินเยว่หรู
ในนิยายแนวเทพเซียน การปกป้องคุ้มครองสรรพชีวิตคือแก่นเรื่องที่เป็นสัจธรรมนิรันดร์
ความโด่งดังของ 《เซียนกระบี่พิชิตมาร》 นั้นเกินความคาดหมายของเว็บจงเหวินเซียนเชวี่ย และทำให้ทางเว็บมองเห็นโอกาส จึงทุ่มงบโปรโมต 《เซียนกระบี่ฯ》 อย่างเต็มที่
ชั่วระยะเวลาหนึ่ง กระแสของเว็บก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ!
ยอดขายตอนอ่านล่วงหน้าของ 《เซียนกระบี่ฯ》 แม้จะเทียบกับระดับเทพแพลตตินัมไม่ได้
แต่เมื่อเนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้น นิยายเทพเซียนจากปลายปากกานักเขียนหน้าใหม่เรื่องนี้ก็มียอดจองอ่านทะลุ 200,000 ครั้ง กลายเป็นนิยายระดับปรากฏการณ์ ทำลายสถิติและสร้างบรรทัดฐานใหม่ให้กับยอดจองอ่านของนักเขียนหน้าใหม่ในวงการนิยายออนไลน์!
...
หลี่เซียวหยา กลายเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของหลินเยว่หรูอย่างแท้จริง
ในความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เซียวหยากับจ้าวหลิงเอ๋อร์ หลินเยว่หรูเปรียบเสมือนมือที่สามมาโดยตลอด
แต่หลินเยว่หรูไม่เคยปิดบังความรู้สึกของตัวเอง ในฐานะลูกสาวประมุขยุทธภพ หลินเยว่หรูไม่เคยต้องถ่อมตัวขนาดนี้มาก่อน
สุขไปกับความสุขของหลี่เซียวหยา เศร้าไปกับความเศร้าของหลี่เซียวหยา
‘ท่านว่าถ้าแม่นางหลิงเอ๋อร์เห็นแบบนี้จะดีใจไหมนะ!’
...
‘ข้าไม่สนใจเรื่องของท่านหรอก’
...
‘งั้นข้าจะบอกท่านไว้นะ ถ้าท่านกล้ารังแกแม่นางหลิงเอ๋อร์ล่ะก็ ข้าจะจัดการท่านให้ดู!’
ในสายตาของหลี่เซียวหยา ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงจ้าวหลิงเอ๋อร์คนเดียว
เพราะเหตุนี้เอง นักอ่านจำนวนมากจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเวทนาหลินเยว่หรู
การรักคนที่ไม่ควรรัก มักลงเอยด้วยบาดแผลเสมอ
‘หลิงเอ๋อร์ไร้เดียงสาน่ารัก แต่เยว่หรูก็มุ่งมั่นทุ่มเท ไม่สนชื่อเสียง ยอมติดตามหลี่เซียวหยาบุกน้ำลุยไฟ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ’
‘จุ๊ๆ...’
‘เฮ้อ’
‘ฮาเร็มไปเลยไหม?’
‘ฮาเร็มไม่ได้หรอก คาแร็กเตอร์หลี่เซียวหยาพังหมด’
นักอ่านหลายคนพอเห็นฉากที่หลี่เซียวหยามองข้ามความรู้สึกของหลินเยว่หรู และหลินเยว่หรูต้องแอบเศร้าใจ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความรู้สึกซับซ้อน
...
เทียบกับกองทัพแฟนคลับของจ้าวหลิงเอ๋อร์ แฟนคลับของหลินเยว่หรูย่อมน้อยกว่ามาก
แต่ในบรรดาแฟนคลับกลุ่มนี้ มีประมุขพันธมิตรทองคำคนดังของ 《เซียนกระบี่ฯ》 อยู่คนหนึ่ง นั่นคือ ซุนจิ้ง ที่นักอ่านเรียกกันว่า 【พี่เมียนหยาง】 (พี่แกะ)
ซุนจิ้งชอบหลินเยว่หรูมากกว่า และกลับรู้สึกเฉยๆ กับจ้าวหลิงเอ๋อร์
เหตุผลก็เพราะซุนจิ้งรู้สึกว่าการสร้างตัวละครจ้าวหลิงเอ๋อร์นั้นสมบูรณ์แบบเกินไป เหมือนกับหลิวจิ้นหยวน ไม่มีข้อเสียเลย ดูไม่จริง
ปกติในงานวรรณกรรมหรือภาพยนตร์ การสร้างตัวละครมักต้องใช้สูตร 80/20
คือต้องมีข้อเสียสัก 20% เพื่อให้ตัวละครดูมีความเป็นมนุษย์ มีชีวิตชีวา และมีจิตวิญญาณมากขึ้น
เมื่อเทียบกับจ้าวหลิงเอ๋อร์แล้ว ซุนจิ้งรู้สึกว่าหลินเยว่หรูดูเป็นคนจริงๆ มากกว่า
ทุกครั้งที่อ่านเจอความน้อยเนื้อต่ำใจของหลินเยว่หรูผ่านตัวอักษร ซุนจิ้งมักจะรู้สึกสะเทือนใจเสมอ
‘หวังว่าคนเขียนจะใจดีกับชะตากรรมของเยว่หรูหน่อยนะ’
ซุนจิ้งรู้ดีว่าหลิงเอ๋อร์คือนางเอกเบอร์หนึ่ง เยว่หรูแทบไม่มีทางได้ลงเอยกับหลี่เซียวหยา เส้นทางความรักคงจบลงแบบไม่มีบทสรุป
‘อัปแล้ว’
เมื่อถึงเวลาอัปเดตประจำวันตอนสองทุ่ม ซุนจิ้งก็รีบกดเข้าไปอ่านตอนล่าสุดของ 《เซียนกระบี่พิชิตมาร》 ทันที
แต่ซุนจิ้งไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า เรื่องราวของเซียนกระบี่ในวันนี้ คือเรื่องราวของ...
การตายของหลินเยว่หรู
...
เพื่อช่วยจ้าวหลิงเอ๋อร์ที่ถูกขังอยู่ในเจดีย์ล็อกอสูร หลินเยว่หรูไม่ลังเลเลยที่จะตามหลี่เซียวหยาก้าวเข้าไปในเจดีย์ล็อกอสูร
ยิ่งเข้าใกล้หลิงเอ๋อร์ ฤทธิ์ยา ‘ลืมทุกข์’ ที่หลี่เซียวหยากินเข้าไปตอนต้นเรื่องก็ดูเหมือนจะอ่อนลงเรื่อยๆ
ภาพความทรงจำในอดีตกับหลิงเอ๋อร์บนเกาะเซียนหลิงผุดขึ้นมาชัดเจนอีกครั้ง!
การพบพาน การแต่งงาน การเข้าหอ ความทรงจำดั่งคลื่นลูกใหญ่ถาโถมเข้ามาในสมองของหลี่เซียวหยาในชั่วพริบตา
‘ข้าแต่งงานกับหลิงเอ๋อร์แล้ว’
‘ข้าลืมไปได้ยังไงกัน?’
นักอ่านนับไม่ถ้วนต่างยินดีปรีดากับเนื้อเรื่องช่วงนี้ แต่แทบทุกคนต่างก็มองข้ามหลินเยว่หรูที่ยืนร้องไห้อย่างเจ็บปวดอยู่ข้างๆ ไป เหมือนกับที่หลี่เซียวหยามองข้าม
...
‘ขอแค่คนบื้อมีความสุข ข้าก็มีความสุข’
หลังจากร่วมแรงกันช่วยจ้าวหลิงเอ๋อร์ออกมาได้ หลินเยว่หรูยืนอยู่วงนอกของคนทั้งสอง พึมพำกับตัวเองเงียบๆ
เห็นประโยคนี้ หัวใจของซุนจิ้งกระตุกวูบ
เด็กสาวที่เคยเอาแต่ใจอย่างหลินเยว่หรู เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวหยา กลับดูตัวเล็กจ้อยเหลือเกิน
ทันใดนั้น วิกฤตก็มาเยือน เจดีย์ล็อกอสูรกำลังพังทลายลงจากการทำลายล้างของลัทธิบูชาจันทร์!
‘ที่นี่ถูกร่ายคาถาไว้ ต้องทำลายโครงสร้างภายในเท่านั้น พวกเราถึงจะออกไปได้’
‘ไม่ว่ายังไง พวกเราก็ต้องลองดู’
แต่ต่อให้รวมพลังทั้งสามคน ก็ไม่อาจทำลายผนึกของเจดีย์ล็อกอสูรได้
ทั้งสามประคองกันและกัน หลับตาลง แทบจะคิดขึ้นมาพร้อมกันว่า
‘ถ้าจำเป็นต้องมีใครเสียสละ ก็ขอให้เป็นข้าเถอะ’
แต่วินาทีนี้ หลินเยว่หรูกลับลืมตาขึ้น
มองดูหลี่เซียวหยากับจ้าวหลิงเอ๋อร์ และตัดสินใจบางอย่างลงไปในใจ
...
‘สายตาของหลินเยว่หรูในครั้งนี้ เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความใจสลาย’
‘และโลกใบนี้ ราวกับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นภาพสีขาวดำ’
ประโยคนี้โผล่มา ทำเอานักอ่านพากันตะลึง
สำนวนแบบนี้ ทำไมมันรู้สึกเหมือน...
หลินเยว่หรูกำลังจะตาย
แม้แต่นักอ่านที่เฉยๆ กับหลินเยว่หรูยังอึ้ง ซุนจิ้งถึงกับหายใจติดขัด รีบพลิกหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว!
คำพูดของจอมกระบี่นักบุญยังก้องอยู่ในหู
เมื่อจ้าวหลิงเอ๋อร์กับหลี่เซียวหยาพบกัน จะต้องเจอกับมหันตภัยครั้งใหญ่ในชีวิต และจะมีคนหนึ่งต้องจบชีวิตลง
แต่ใครจะไปคิดว่า คนคนนั้นกลับเป็นหลินเยว่หรู!
ในวินาทีที่เจดีย์ล็อกอสูรกำลังจะถล่ม หลินเยว่หรูผลักจ้าวหลิงเอ๋อร์และหลี่เซียวหยาออกไปเต็มแรง!
‘ไม่นะ!!’
ก่อนที่เจดีย์ล็อกอสูรจะพังลง น้ำตาของหลินเยว่หรูไหลรินไม่ขาดสาย
ในวาระสุดท้าย เธอหวนนึกถึงฉากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยผ่านมาด้วยกันกับหลี่เซียวหยา นึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับหลี่เซียวหยาว่า “จะกินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน จนแก่เฒ่า”
‘นึกไม่ถึงเลย ว่าข้าจะแก่เฒ่าถึงเพียงนี้แล้ว’
หลินเยว่หรูยิ้มอย่างเศร้าสร้อย
เจดีย์ล็อกอสูรพังทลายลงมาเสียงดังสนั่น
...
ติ๊กต่อก...
ติ๊กต่อก...
นาฬิกาบนผนังเดินต่อไปไม่หยุด แต่หัวใจของซุนจิ้งราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ
‘เยว่หรู...’
‘ตายแล้ว?’
ซุนจิ้งจุกในลำคอ สมองขาวโพลน
ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความมึนงง
ร่างกายขยับไปเองเหมือนซากศพไร้วิญญาณ เปิดดูคอมเมนต์ของ 《เซียนกระบี่พิชิตมาร》 ซึ่งตอนนี้ระเบิดลงเป็นที่เรียบร้อย เดือดพล่านไปทั่ว!
‘หลินเยว่หรูตายแล้ว?! ตายแล้ว!’
‘เพิ่งจะเริ่มชอบหลินเยว่หรูแท้ๆ... อ๊ากกกก! ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย!’
‘ไอ้คนเขียนเวรตะไล! เอาเยว่หรูของข้าคืนมา! ฮือๆๆๆ!’
ท่ามกลางซากปรักหักพัง หลี่เซียวหยาขุดหากระดิ่งสื่อใจของเยว่หรูอย่างบ้าคลั่ง คุกเข่าลงกับพื้น สติแตกจนพูดไม่ออก
หลินเยว่หรูเสียสละตัวเอง สูญสลายไปในฝุ่นผงของซากเจดีย์ล็อกอสูร
‘ข้าไม่ยอมรับ!’
‘โลกของคนสามคน แต่เยว่หรูกลับเป็นส่วนเกินมาตลอด...’
ช่องคอมเมนต์ เว็บบอร์ด กลุ่มนักอ่าน ต่างเดือดพล่านเพราะการตายของหลินเยว่หรู
ผ่านไปครู่ใหญ่ ซุนจิ้งที่พูดไม่ออกถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา ดวงตาแดงก่ำ ความโกรธพวยพุ่ง พิมพ์กระแทกแป้นคีย์บอร์ดแรงกว่าปกติสิบเท่า แทบอยากจะทุบคีย์บอร์ดให้แหลก!
‘ไอ้หัวใจฉาบปูนเฮงซวยเอ๊ย!’
‘แกยังเป็นคนอยู่ไหม!!’
[จบแล้ว]