ตอนที่ 190 สถานีอวกาศร้าง (ฟรี)

ตอนที่ 190 สถานีอวกาศร้าง

“อีกแล้วเรอะ!”

หลินชิงแทบจะกระโดด “ให้ตายสิ ทำไมต้องเป็นพวกมันอีก!”

ความทรงจำจากดันเจี้ยนก่อนหน้ายังไม่ทันจาง เซิร์กอีกพวกก็โผล่มาอีกแล้ว

ในหนังไซไฟส่วนใหญ่ ‘เผ่าพันธุ์เซิร์ก’ คือฝันร้ายของมนุษย์พลังร่างกายมหาศาล เกราะหนา แข็งแรง ทนกระสุน ฟื้นตัวไว เหมือนโปรแกรมโกงที่ระบบส่งมาฆ่าผู้เล่นโดยเฉพาะ

พูดง่าย ๆ คือ ‘หนีเท่านั้นถึงจะรอด’

แต่คราวนี้ยังจำกัดไอเทมอีก เธอได้แต่ปวดหัว

“โอ้ เกมนี่มันแค้นฉันหรือไงเนี่ย…” หลินชิงพึมพำอย่างสิ้นหวัง “นี่มันการกลั่นแกล้งผู้เล่นระดับสูงชัดๆ!”

เธอเช็ดน้ำตาในใจ พลางคิดถึงแผนรับมือโดยไม่ต้องพึ่งไอเทม ระหว่างนั้นเสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น

[ ติ๊ง! โลกนอกห้องอัปเดตเรียบร้อยแล้ว เริ่มนับถอยหลัง 48 ชั่วโมง ขอให้ผู้เล่นเตรียมพร้อมสำหรับการสำรวจ ]

[ หมายเหตุ : ระบบจะสุ่มไอเทมสามชิ้นจากคลังผู้เล่น การสุ่มเป็นไปตามหลักความน่าจะเป็นที่ยุติธรรม และเท่าเทียมสำหรับทุกคน ]

[ เนื่องจากโลกนี้มีลักษณะพิเศษ ผู้เล่นไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่สามารถนำของที่เก็บได้กลับมาหลังภารกิจสำเร็จเท่านั้น ก่อนบรรลุเงื่อนไขการกลับ จะไม่สามารถกลับเข้าห้องได้! ]

[ ขอให้ผู้เล่นทุกคนโชคดี! ]

เสียงประกาศดังขึ้นพร้อมกับไฟหน้าประตูห้องที่เริ่มกะพริบสีแดงช้าๆ หลินชิงมองมันด้วยสีหน้าที่ทั้งสิ้นหวัง ทั้งระแวดระวัง

“สถานีอวกาศร้างกับฝูงเซิร์ก…นี่สินะของขวัญต้อนรับผู้เล่นเลเวลสูงจากระบบบ้าๆ นี่”

เธอกำแน่น เตรียมใจไว้แล้วรอบนี้คงไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอดธรรมดาอีกต่อไป แต่คือ ‘สงครามกลางอวกาศ’ ของจริง…

ยังไม่ทันก้าวออกจากประตูห้อง หัวใจของหลินชิงก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่งแล้ว

แต่เพียงชั่วอึดใจ เธอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว

ไหนๆ ระบบก็บอกว่าเป็นการ ‘สุ่มตามความน่าจะเป็น’ นั่นหมายความว่า เธอยังมีโอกาสดีอยู่บ้าง เพราะในไอเทมบ็อกซ์ยังมีอุปกรณ์ และอาวุธหลายอย่างที่พอใช้ได้

หลินชิงเริ่มจากหยิบชุดอวกาศที่เธอเคยเก็บไว้ในคลังออกมา แล้วสวมใส่ตามคู่มือทีละขั้นตอน

ตั้งแต่ระบบควบคุมออกซิเจนจนถึงระบบรักษาอุณหภูมิ เธอไม่รู้ว่าโลกข้างนอกมีสภาพแวดล้อมแบบไหน แต่จากนิสัยของเกมบ้าๆ นี้แล้ว ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่ามันจะไม่โยนเธอไปยัง ‘โซนแตกหัก’ ของสถานีที่ขาดอากาศ และรังสีรั่วไหลออกมาเต็มไปหมด

ในสภาพอวกาศที่หนาวเยือก และรังสีรุนแรง หากร่างกายสัมผัสโดยตรง คำว่า ‘ตายทันที’ ยังเบาไปเลย

พอแต่งตัวเสร็จ เธอเดินอืดๆ คล้ายหมีตัวกลมในชุดหนา ๆ แล้วหันไปโบกมือให้บอมแบร์ “ฉันไปละ เธอดูแลบ้านด้วยนะ!”

“ได้เลยค่ะเจ้านาย! สู้ๆ นะ!”

แม้ไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แต่มันก็รับรู้ได้ว่าโลกดันเจี้ยนรอบนี้ไม่ธรรมดา มันจึงยกกำปั้นเล็กๆ ให้กำลังใจอย่างสุดแรง

หลินชิงรู้สึกถึงแรงดึงบางอย่างรอบตัว เหมือนมีมือมองไม่เห็นกำลังผลักเธอออกจากห้อง ระบบไม่ได้โกหก ครั้งนี้ ‘ต้องออกไปสำรวจ’ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ

เธอสูดอากาศในชุดอวกาศเข้าเต็มปอด ออกซิเจนบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ร่างจนหัวใจเต้นแรง ราวกับกลองศึกกระหน่ำเลือดสูบฉีดทั่วร่าง สมองปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย

“โอเค…ขอให้ครั้งนี้ผ่านไปได้ด้วยดีเถอะ”

เธอกระชับมือจับประตูเหล็ก กดปลดล็อก และผลักออกไป

ทันทีที่สายตาปรับกับความมืดในห้องได้ เธอเห็นเพียงพื้นโลหะที่คลุ้งไปด้วยฝุ่นสีเทา หนาเกือบครึ่งนิ้ว

ผ่านกระจกหน้าต่างวงรีด้านข้าง เธอมองเห็นดาวเคราะห์ยักษ์สีเหลืองหม่นลอยอยู่ตรงหน้า พายุขนาดมหึมากำลังหมุนวนอยู่บนพื้นผิวของมัน กลางพายุคือ ‘ตาพายุ’ สีดำสนิท ดำจนเหมือนหลุมอเวจีที่จ้องมองตรงมายังสถานีอวกาศโดดเดี่ยวที่เธอยืนอยู่

หลินชิงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเย็นเฉียบแผ่ซ่านจากสันหลังขึ้นมาถึงต้นคอ

มันคือ ‘ความกลัวจากสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์’ ความหวาดกลัวต่อสิ่งมหึมาที่อยู่เหนือการควบคุม ความเล็กจ้อยของมนุษย์ และความว่างเปล่าของเอกภพ

แม้เธอจะเคยเห็นฉากคล้ายกันในโลก ‘ห้วงอวกาศลึก’ มาก่อน แต่เมื่อได้ยืนอยู่ต่อหน้า ‘ความว่างเปล่าจริงๆ’ มันก็ยังทำให้หัวใจสั่นสะท้านไม่หยุด

“พอแล้ว อย่ามองเลย เดี๋ยวจะได้โรคกลัวของใหญ่ๆ เข้าอีก”

เธอส่ายหน้า รีบละสายตาจากหน้าต่างแล้วหันกลับมาสำรวจห้อง

ตอนนี้ต้องโฟกัสกับสิ่งสำคัญ ‘ภารกิจการเอาชีวิตรอด’ และ ‘การสำรวจ’

ก่อนจะเริ่มภารกิจหลัก เธอต้องหาคลังอาวุธให้เจอเพื่อเพิ่มโอกาสรอด

คิดได้ดังนั้น หลินชิงจึงเปิดหน้าไอเทมบ็อกซ์ ตรวจดูว่า ‘สามไอเทมสุ่ม’ ที่ระบบเลือกมาให้คืออะไร เพื่อจะได้วางแผนใช้ล่วงหน้า

แต่พอเห็นรายชื่อ เธอก็แทบอยากทุบหน้าจอทิ้ง

ในบรรดาช่องไอเทมที่มืดดับทั้งหมด มีเพียงสามชิ้นที่ยังเรืองแสงอยู่ และทั้งหมดเป็นเกรด A เซิร์กมาเธอร์คอร์ แหวนวายุเงิน และนาฬิกาทรายย้อนเวลา

“ให้ตายสิ! นี่มันสุ่มแบบไหนของแก ระบบ! ของซ้ำๆ ก็มีตั้งเยอะ ทำไมเลือกแต่ของที่เสี่ยงตายสุดๆ มาให้เนี่ยนะ!”

หลินชิงแทบอยากร้องไห้ เธอรู้ดีว่าของชิ้นแรก ‘เซิร์กมาเธอร์คอร์’ คือของต้องห้ามโดยแท้ เพราะเมื่อใช้งาน ผู้ใช้จะกลายร่างเป็น “ราชินีเซิร์ก” โดยสมบูรณ์ ทั้งร่างกาย และจิตใจจะไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป แถมยังไม่รู้วิธีกลับคืน

พูดง่าย ๆ คือ ‘ของต้องห้าม’

ชิ้นที่สอง ‘แหวนวายุเงิน’ ยังพอเป็นทางรอด มันช่วยเพิ่มความเร็วและสร้างลมแรงผลักศัตรูออก เหมาะกับการหนีสุด ๆ

ส่วนชิ้นสุดท้าย ‘นาฬิกาทรายย้อนเวลา’ ฟังดูเทพสุด แต่ก็อันตรายสุด เพราะการย้อนเวลาจะแลกกับพลังชีวิตของผู้ใช้ หากไม่มีไอเทมฟื้นฟูร่างกายมาช่วย หลังใช้จบอาจหมดแรงตายตรงนั้นเลยก็ได้

สรุปง่ายๆ จากสาม เหลือใช้จริงๆ แค่ ‘หนึ่งครึ่ง’

“เปิดเกมมาก็พิการเลยจ้า เยี่ยมมากเลยตัวฉัน”

เธอประชดตัวเองเบาๆ ก่อนกวาดตามองรอบห้อง

ห้องนี้ดูเหมือน ‘ห้องพักของเจ้าหน้าที่’ ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น ไม่มีอะไรที่ใช้ได้เลย เธอต้องรีบหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

แต่ปัญหาคือ ประตูมันไม่เปิด ต้องใช้ ‘บัตรพนักงาน’ สแกนเพื่อปลดล็อก

“บัตรอยู่ไหนล่ะเนี่ย…” หลินชิงพึมพำ แล้วหันมองชุดอวกาศอันเทอะทะที่ทำให้ขยับตัวยาก จะให้ก้มๆ เงยๆ ค้นของในห้องแบบนี้คงลำบากแน่

“ถ้าถอดชุดออก จะปลอดภัยไหมนะ… แต่ถ้าไม่มีอากาศอยู่จริงๆ ก็คือตายสถานเดียวเลยสิ”

เธอกำลังชั่งใจอยู่นั่นเอง เสียงแปลก ๆ ก็ดังขึ้นในหูฟังภายในหมวกกันรังสี

[ ขอต้อนรับผู้ลงจอดสู่สถานีอวกาศแกมมา ระบบอัจฉริยะ ‘บาร์บารา’ พร้อมให้บริการค่ะ ต่อไปจะอธิบายข้อมูลที่คุณต้องการรู้ ]

[ เนื่องจากเหตุระเบิดที่เกิดขึ้นใน ‘ปีกตะวันออก’ ซึ่งเป็นพื้นที่ทดลอง ทำให้ระบบบางส่วนเสียหาย แต่ระบบชีวภาพหลักที่อยู่ใน ‘ปีกตะวันตก’ ยังคงทำงานได้ตามปกติ ตอนนี้คุณอยู่ในเขตพักพนักงาน สภาพอากาศปกติ สามารถชุดกันรังสี และหายใจได้ตามปกติค่ะ ]

หลินชิงชะงัก หัวใจเต้นแรง เสียงนี้คือ ‘ระบบ AI’ ของสถานีจริงๆ

เธอหลับตานิ่งฟังต่อ ความสงสัยในใจเริ่มพลุ่งพล่าน “ถ้าสถานีนี้ร้างไปแล้วหลายปี ทำไมระบบยังทำงานได้ดีขนาดนี้”

ถ้าสมมติว่าบาร์บาราพูดจริง นั่นหมายความว่านี่คืออารยธรรมที่เทคโนโลยีก้าวหน้าเกินมนุษย์บนดาวโลกไปไกลมาก

แต่ต่อให้พูดอย่างนั้น หลินชิงก็ยังไม่ไว้ใจเต็มร้อย

“ไม่ว่าจะในหนังหรือเกม ไหนๆ ก็รู้กันดี…เชื่อ AI มากไปทีไร จบเห่ทุกที”

เธอจึงหยิบอุปกรณ์ตรวจวัดจากชุดอวกาศมาทดสอบระดับออกซิเจน และค่าความดันอีกครั้ง จนแน่ใจว่าขึ้นสถานะ ‘ปลอดภัย’ ถึงค่อยถอดหมวกออก และสูดอากาศเบา ๆ

“อืม…ดูเหมือนมันจะพูดความจริง”

แต่ทันใดนั้น ความคิดอีกอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว

“เดี๋ยวก่อน…ทำไม AI ถึงเรียกฉันว่า ‘ผู้ลงจอด’ ระบบบอกชัดว่าฉันเข้ามาในฐานะ ‘ผู้รอดชีวิต’ นี่นา…”

หลินชิงขมวดคิ้ว ความไม่ชอบมาพากลค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ดูเหมือน ‘สถานีอวกาศร้าง’ แห่งนี้…จะไม่ร้างอย่างที่คิดอีกต่อไปแล้ว

“ช่างเถอะ อาจเป็นบั๊กของระบบหรือไม่ก็ AI โง่ ๆ ก็ได้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ”

หลินชิงพูดกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ถอดหมวกกันรังสีออกอย่างระมัดระวัง เธอสูดหายใจเข้าเบา ๆ อากาศไหลเข้าสู่ปอดได้อย่างปกติ ไม่มีอาการเวียนหัวหรือแสบคอแต่อย่างใด

“โอเค…หายใจได้ปกติ แสดงว่าระบบแรงดึงดูดยังคงทำงานอยู่”

แรงโน้มถ่วงก็ยังคงปกติ เธอยืนได้อย่างมั่นคงบนพื้นโลหะ หมายความว่าระบบควบคุมแรงโน้มถ่วงของสถานียังทำงาน

เธอเก็บชุดอวกาศกลับเข้าไอเทมบ็อกซ์ แล้วเปลี่ยนเป็นชุดลายพรางทหาร พร้อมสวมหน้ากากกันฝุ่นแทน ถึงจะกันกระสุนไม่ได้เท่าเสื้อเกราะ แต่ด้วยผ้าระดับอุตสาหกรรมแบบนี้ก็ทนพอจะกันมีดหรือเศษโลหะคมๆ ได้

จากนั้นเธอก็เริ่มค้นทั่วห้องพนักงาน ตั้งแต่เตียงเดี่ยวหนึ่งเมตร ใต้เตียง ตู้เสื้อผ้า จนถึงมุมโซฟา แต่ไม่เจอ ‘บัตรพนักงาน’ ที่ใช้เปิดประตูเลย

“แปลกแฮะ แล้วฉันจะออกไปยังไงล่ะทีนี้”

เธอเกาศีรษะ พลันนึกขึ้นได้ว่ายังเหลืออีกที่หนึ่งที่ยังไม่ได้เช็ก ห้องน้ำเล็กๆ ข้างประตู ขนาดแค่หนึ่งตารางเมตรเท่านั้น

ข้างในมีทั้งโถสุขภัณฑ์ ฝักบัว และอ่างล้างหน้า แต่ไม่มีแท็งก์เก็บน้ำ มีเพียงช่องระบายอากาศเล็ก ๆ บนเพดาน

และที่นั่นเอง เธอเจอ ‘บัตรพนักงาน’ ตกอยู่ข้างชักโครก พร้อมคราบเลือดกระเด็นเต็มพื้น รวมถึงข้าวของที่ถูกปัดล้มระเกะระกะ

หลินชิงสวมถุงมือ หยิบบัตรขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง

บนบัตรมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ แต่ยังอ่านชื่อได้ชัดเจน

[ ชื่อ : แยนส์ เดวิด ]

[ ตำแหน่ง : เจ้าหน้าที่ฝ่ายเพาะปลูกชีวภาพ ]

[ ระดับสิทธิ์ : ระดับ 3 ]

[ สังกัด : บริษัทไพทอนไบโอเทคจำกัด ]

“เดวิด…ดูเหมือนเจ้าของห้องนี้จะชื่อแบบนี้สินะ” หลินชิงพึมพำเบา ๆ “คงเกิดอะไรขึ้นจนต้องทิ้งบัตรไว้แล้วหนีไป”

เธอมองรอยเลือดบนพื้นและช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ พลันขนลุกวาบ “หรือว่า…โดนอะไรบางอย่างลากขึ้นไป”

ไม่อยากเสียเวลาอยู่ในห้องนี้อีก หลินชิงรีบเอาบัตรไปแตะที่เครื่องอ่านหน้าประตู