บทที่ 520 - ความโกลาหลบังเกิด ปิดประตูแดนศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 520 - ความโกลาหลบังเกิด ปิดประตูแดนศักดิ์สิทธิ์

วาจาที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้ใบหน้าของผู้บำเพ็ญเพียรจากแดนซากเทวะทุกคนเขียวคล้ำ

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า ประมุขตงเยว่ที่เคยแอบติดต่อพวกเขามาก่อนหน้านี้ จะมาเล่นไม้นี้กับพวกเขา

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่า คือความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย

ไม่ใช่ว่ากันว่า แดนศักดิ์สิทธิ์ตงเยว่ของเขา เป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดในมหาทวีปเสินโจวหรอกหรือ?

รวมถึงตัวประมุขตงเยว่เอง ความแข็งแกร่งก็น่าจะอยู่ในระดับที่ค่อนข้างต่ำไม่ใช่หรือ

แถมพวกเขาก็ได้ตรวจสอบมาก่อนหน้านี้แล้วว่า ตัวประมุขตงเยว่ผู้นี้ บนร่างกายมีปัญหาใหญ่จริงๆ ซึ่งต้องใช้วิชาเฉพาะของแดนซากเทวะเท่านั้น ถึงจะแก้ไขได้

หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ พวกเขาเหล่านี้ ก็คงไม่เลือกที่จะเชื่อใจและยอมรับอีกฝ่าย

และยังใช้เรื่องนี้ วางแผนการบางอย่างเพื่อจัดการกับแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ในมหาทวีปเสินโจว รวมถึงเผ่าพันธุ์แข็งแกร่งในห้วงดารา

แต่ดูจากตอนนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นกับดักที่อีกฝ่าย รวมถึงแดนศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ และเผ่าพันธุ์แข็งแกร่งในห้วงดารา วางไว้เพื่อล่อแดนซากเทวะของพวกเขา

โดยเฉพาะความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย

แทบจะเรียกได้ว่าเป็นระดับต้าเฉิงขั้นสูงสุด

เกรงว่าในบรรดาอริยราชันมากมายที่ปรากฏตัวในที่นี้ คงมีไม่กี่คนที่จะเป็นคู่มือของประมุขตงเยว่ผู้นี้ได้

"ทุกท่าน ลงมือพร้อมกันเถอะ

พยายามรั้งพวกเขาไว้ให้หมด

เช่นนี้ พวกที่ยังลังเล หรือคิดจะทำอะไรลับหลัง ก็จะได้ตระหนักถึงสถานการณ์บ้าง"

ประมุขตงเยว่เอ่ยขึ้นช้าๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา อริยราชันของแต่ละฝ่ายในที่นั้นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

ชั่วพริบตา มหาสงครามที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งก็ปะทุขึ้น

ในเวลาเดียวกัน

ภายในมหาทวีปเสินโจว

หลายสถานที่ ในเวลานี้ จู่ๆ ก็มีรูปปั้นรูปร่างประหลาดผุดขึ้นมา

กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากที่ไม่รู้มาจากไหน เริ่มทำการกราบไหว้รูปปั้นเหล่านั้นด้วยความ "ศรัทธา" ทันที

ในกระบวนการนี้ บนท้องฟ้าจู่ๆ ก็มีดวงจันทร์กลมโตสีขาวซีดลอยขึ้น

แปดทิศสี่ทาง จู่ๆ ก็มีพายุหมุนสีม่วงดำพัดขึ้นมาจากความว่างเปล่า

และในพายุหมุนนั้น เลือนรางเหมือนจะมีเงาร่างที่น่ากลัวปรากฏขึ้น

พวกเขาไม่มีตาขาว ในดวงตามีแต่สีดำสนิทที่ตายด้าน

และบนร่างกายของพวกเขา ล้วนแผ่กลิ่นอายที่เน่าเปื่อยผุพังออกมา

ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปพอสัมผัสโดนเข้า ก็จะรู้สึกได้ทันทีว่า พลังเวทของตนเองเหมือนมีสัญญาณว่าจะถูกปนเปื้อน

รวมถึงระดับขั้นของพวกเขา ก็เริ่มสั่นคลอน และมีแนวโน้มว่าจะตกลงมา

นอกจากนี้

มารร้ายต่างแดนที่เคยซ่อนตัวอยู่ในมหาทวีปเสินโจว และไม่เคยโผล่หัวออกมาในอดีต รวมถึงพวกนอกรีตบางส่วน ต่างก็ฉวยโอกาสนี้ เริ่มไล่ล่าสังหารผู้บำเพ็ญเพียรไปทั่ว

ทั่วทั้งมหาทวีปเสินโจว ในชั่วพริบตานี้ ดูเหมือนจะกลายเป็นความโกลาหลอย่างยิ่ง

แดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ได้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้อย่างรวดเร็ว

แต่ ในขณะที่พวกเขากำลังจะส่งคนไปยังสถานที่ต่างๆ เพื่อจัดการเรื่องราวเหล่านั้น ภายนอกแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ จู่ๆ ก็มีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งลงมาปกคลุม

เห็นเพียงอริยราชันและเทียนจวินที่ไม่รู้ที่มา จู่ๆ ก็มาปิดล้อมหน้าประตูสำนักของพวกเขา

พวกเขาราวกับดวงอาทิตย์ที่แขวนสูง ขวางกั้นอยู่หน้าประตูแดนศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่ง

ภายในแดนศักดิ์สิทธิ์วั่นฝ่า

จี้เฮ่าหยวน เทียนซวีจื่อ ฝานเฉินเทียนจวิน และหลงอู่ สี่เทียนจวินที่อยู่เฝ้าสำนัก มองดูเงาร่างที่ปรากฏขึ้นนอกประตูสำนัก สีหน้าล้วนเคร่งเครียดไม่น้อย

เพราะพวกเขาดูออกแล้วว่า อีกฝ่ายไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริงๆ แต่เป็นร่างที่เกิดจากการสำแดงพลังพิเศษบางอย่าง

หรือนี่คือวิธีการของสิ่งที่เรียกว่าแดนซากเทวะ?

เปลี่ยนพลังพิเศษบางอย่าง ให้กลายเป็นตัวตนระดับอริยราชันและเทียนจวิน

นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ?

หากอริยราชันและเทียนจวินสามารถสร้างขึ้นมาได้ง่ายดายปานนั้น แล้วคนอย่างพวกเขาที่ต้องผ่านพ้นภัยพิบัติต่างๆ มา กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ คืออะไรกัน?

หากในอนาคต ทุกคนสามารถใช้วิธีพิเศษแบบนี้ เพื่อให้ตนเองไปถึงระดับนั้นได้ แล้วความหมายของการบำเพ็ญเพียรที่แท้จริงจะอยู่ที่ไหน?

และอีกอย่าง

พวกนี้ ลงมายังมหาทวีปเสินโจวของพวกเขาได้อย่างไร?

หรือว่า เป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ตงเยว่ที่ชักนำพวกเขามา?

คำถามมากมาย วนเวียนอยู่ในใจของจี้เฮ่าหยวนและคนอื่นๆ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา

"อย่าประเมินพวกมันสูงเกินไป

ก็แค่พวกที่อาศัยของวิเศษบางอย่าง แล้วกำเนิดออกมาเท่านั้น"

เห็นเพียงเซิ่งจวินเป่ยโต่ว ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ

"คารวะศิษย์อาเป่ยโต่ว!"

จี้เฮ่าหยวนและคนอื่นๆ รีบทำความเคารพทันที

เซิ่งจวินเป่ยโต่วพยักหน้าให้พวกเขา

ได้ยินเขากล่าวต่อว่า "พวกเจ้ายังจำคำพูดที่เจ้าสำนักกล่าวกับพวกเจ้าก่อนจากไปได้หรือไม่

ในแดนซากเทวะ มีอาวุธพิเศษแบบนี้อยู่มากมาย

พวกมันดูเหมือนจะแข็งแกร่ง ถึงขั้นมีระดับขั้นเทียบเท่ากับพวกเรา

แต่ ความจริงแล้ว นี่เป็นเพียงสิ่งของตายซากที่มีแต่ระดับขั้น แต่ไม่มีพลังการต่อสู้ที่แท้จริงเท่านั้น"

"เป็นแบบนี้นี่เอง"

พอฟังเซิ่งจวินเป่ยโต่วอธิบาย จี้เฮ่าหยวนและคนอื่นๆ ก็เข้าใจทันที

จริงอยู่

หากลองสัมผัสอย่างละเอียด ก็พอจะรู้สึกได้ว่า พวกที่อยู่ข้างนอกที่ดูเหมือนจะอยู่ระดับเดียวกับพวกเขา บนตัวของแต่ละคน ล้วนมีความรู้สึกที่ไม่สมจริงและจอมปลอมแฝงอยู่

"เช่นนั้นขอถามศิษย์อาเป่ยโต่ว พวกมันผ่านม่านพลังโลกของโลกบำเพ็ญเพียรเทียนเฉิน และลงมายังมหาทวีปเสินโจวของพวกเราได้อย่างไร?"

หลงอู่ที่อยู่ในกลุ่มเอ่ยถามขึ้น

นางเป็นสตรีเพียงคนเดียวในทั้งสี่คน มาจากถ้ำสวรรค์หลงติ่ง

เมื่อได้ยินคำถามของนาง บนใบหน้าของเซิ่งจวินเป่ยโต่ว ในที่สุดก็เผยความจริงจังออกมาเล็กน้อย

ได้ยินเขากล่าวว่า "น่าจะผ่านกฎเกณฑ์บางอย่างในแดนซากเทวะ จึงลงมายังโลกของพวกเราได้

ยังไงซะ ตอนนี้กฎเกณฑ์ของโลกเบื้องล่างแห่งนี้ ก็ถูกปนเปื้อนไปแล้ว

การที่พวกเขาจะหาช่องโหว่บางอย่างจากในนั้น เพื่อหลบเลี่ยงการขัดขวางของเจตจำนงโลก ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรนัก"

"อะไรนะ?"

จี้เฮ่าหยวนและคนอื่นๆ ต่างตกใจเล็กน้อย

"ถ้างั้นก็หมายความว่า ต่อไปขอเพียงคนของแดนซากเทวะต้องการ ก็สามารถส่งตัวตนแบบนี้ลงมายังโลกที่พวกเราอยู่ได้ตลอดเวลางั้นหรือ?"

"ในทางทฤษฎีก็เป็นเช่นนั้นไม่ผิด"

เซิ่งจวินเป่ยโต่วพยักหน้า จากนั้นในดวงตาก็ฉายแววเย็นชา

"แต่ เรื่องราวก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่พวกเจ้าคิด

ประการแรก การที่พวกเขาจะทำเช่นนี้ได้ สำหรับตัวพวกเขาเอง การเผาผลาญพลังงานย่อมเป็นภาระที่ไม่น้อยแน่นอน

ไม่อย่างนั้น หากตัวตนแบบนี้สามารถสร้างขึ้นมาได้เรื่อยๆ จริงๆ แดนซากเทวะของพวกเขา คงยึดครองทั่วทั้งโลกเบื้องล่างไปนานแล้ว

นอกจากนี้ ยังมีจุดที่สำคัญที่สุดอีกจุดหนึ่ง

การที่พวกเขาทำสำเร็จในครั้งนี้

นอกจากคนในแดนซากเทวะพวกนั้นต้องจ่ายค่าตอบแทนไปไม่น้อยแล้ว ยังเป็นเพราะอริยราชันและเทียนจวินจำนวนมากในมหาทวีปเสินโจวของพวกเรา ไม่อยู่ในโลกนี้ด้วย

รอเพียงคนเหล่านั้นกลับมา หากแดนซากเทวะยังกล้าเล่นแบบนี้ต่อ ก็พอจะจินตนาการได้ว่า เจ้าพวกนี้ โผล่มาหนึ่งตัว พวกเราก็กำจัดได้หนึ่งตัว

ถึงขั้นว่า จะไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาใช้วิธีนี้ลงมายังโลกของเราได้อีกเลย"

(จบแล้ว)