บทที่ 170 - อัสนีสวรรค์สังหาร, การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

บทที่ 170 - อัสนีสวรรค์สังหาร, การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

ในเวลาเดียวกัน

แม่นางสุ่ยเยว่ก็ไม่ได้อยู่เฉย

ในขณะที่ฉางชิงจื่อลงมือ ในแขนเสื้อของนาง ก็มีวงแหวนสีฟ้าน้ำทะเลพุ่งออกมาเช่นกัน

วงแหวนสร้างคลื่นยักษ์ไร้ขอบเขตกลางอากาศ

ลูกแล้วลูกเล่า

ส่งเสียงหวีดหวิว ฟาดลงมาที่จี้เฮ่าหยวนอย่างรุนแรง

"สหายเต๋า ท่านดื้อรั้นเช่นนี้ ถูกความโลภครอบงำ ก็อย่าโทษน้องสาวคนนี้เลยนะ"

ตูม!

เผชิญหน้ากับการร่วมมือโจมตีของสองจินตาน สีหน้าของจี้เฮ่าหยวนไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

เห็นเพียงเขายกมือขึ้น

อาวุธวิญญาณตะเกียงเปลวเพลิงหยก ก็ปรากฏในมือเขา

จากนั้น เขาเป่าลมเบาๆ ใส่เปลวไฟสีส้มบนตะเกียงนั้น

ตูม!

ชั่วพริบตา เปลวเพลิงไร้ขอบเขตก็พวยพุ่งออกมา

กลางอากาศ กลายสภาพเป็นมังกรเพลิงยักษ์ที่ดูสมจริง

ดวงตาดุร้าย กรงเล็บคมกริบ

แผ่กลิ่นอายอันดุร้ายป่าเถื่อนออกมาอย่างที่สุด

ฟู่ ฟู่ ฟู่!

ได้ยินเสียงไอน้ำถูกระเหยดังขึ้นกลางอากาศ

พร้อมกับเสียงต้นไม้ใบหญ้าถูกเผาผลาญเป็นวงกว้าง

สีหน้าของแม่นางสุ่ยเยว่และฉางชิงจื่อเคร่งขรึมลง

แต่ถัดมา ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะตอบสนอง

บนท้องฟ้า ก็มีสายฟ้าที่ดูเลือนราง แผ่แสงสีเหลืองนวลสายหนึ่ง ฟาดลงมาที่หัวของพวกเขา

"อัสนีปฐพีสวรรค์!"

สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไป

แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายฟ้าสีแดงที่ร้อนแรงดุจไฟ แฝงด้วยกลิ่นอายอันบ้าคลั่งไร้ขอบเขต ก็ฟาดลงมาที่หัวของพวกเขาอีกครั้ง

"อะไรนะ?"

สายฟ้าสองสายต่อเนื่อง ทำให้สีหน้าของแม่นางสุ่ยเยว่และฉางชิงจื่อ ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นได้อีกต่อไป

น่าเสียดาย นี่ไม่ใช่จุดจบ

ต่อจากอัสนีเมฆาชาดและอัสนีปฐพีสวรรค์ ก็มีสายฟ้าที่แผ่แสงสีเขียวเลือนราง ฟาดลงมาจากฟากฟ้าอีก

นั่นคืออัสนีไม้เขียว!

สายฟ้าสามสายฟาดลงมาพร้อมกัน

ในนั้นยังผสมโรงด้วยมังกรเพลิงที่เกิดจากเพลิงวิญญาณปฐพี

ต่อให้แม่นางสุ่ยเยว่และฉางชิงจื่อ ต่างก็มาจากสำนักระดับหยวนอิง ในใจตอนนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกถึงหายนะมาเยือน

ไม่มีเวลาให้คิดมาก

ทั้งสองรีบใช้อาวุธวิญญาณป้องกันของตนเองออกมาทันที

ของฉางชิงจื่อคือโล่ขนาดเล็กสีเขียวที่แผ่กลิ่นอายธาตุไม้ (เจียมู่) เข้มข้น

พอออกมา โล่เขียวก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

ม่านแสงสีเขียวที่ดูเหมือนมังกรพันกาย ห่อหุ้มร่างของฉางชิงจื่อไว้อย่างรวดเร็ว

ของแม่นางสุ่ยเยว่คือมุกสีฟ้าเม็ดหนึ่ง

ภายในมุก เหมือนซ่อนแม่น้ำสายใหญ่เอาไว้

พอออกมา กลางอากาศก็มีภาพฉายของแม่น้ำสายใหญ่ บดบังร่างของนางจนมิด

ชั่วขณะหนึ่ง ถึงกับทำให้คนคาดเดาตำแหน่งของนางได้ยาก

ทว่า ทั้งหมดนี้ สำหรับจี้เฮ่าหยวนที่มีสัมผัสวิญญาณระดับจินตานขั้นปลายแล้ว ไม่มีทางปิดบังเขาได้

สัมผัสวิญญาณขยับเล็กน้อย

สายฟ้าสามสาย ก็ฟาดลงไปที่จุดอ่อนที่สุดของอาวุธวิญญาณของทั้งสองคนอย่างจัง!

ครืนนน!

ชั่วพริบตา แผ่นดินสั่นสะเทือน

เห็นเพียงม่านแสงอาวุธวิญญาณที่ทั้งสองใช้ออกมา แตกสลายไปทีละนิ้วอย่างรุนแรง

โล่เขียวและมุกฟ้า ส่งเสียงร้องโหยหวนพร้อมกัน

จากนั้นก็หดกลับเข้าไปในร่างของพวกเขา

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งตัว

พลังทำลายล้างที่เหลือของสายฟ้าทั้งสามสาย ก็ได้กลืนกินพวกเขาเข้าไปจนหมดสิ้น

บนใบหน้าของทั้งสอง เผยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้ ทำไมถึง...?

ความคิดเพิ่งผุดขึ้นในใจ ร่างกายของพวกเขาก็เริ่มละลายไปทีละนิ้ว

ซูมมม——

ราวกับตึกถล่ม

ร่างกายของแม่นางสุ่ยเยว่และฉางชิงจื่อ รวมถึงจินตานในร่าง ต่างก็สลายกลายเป็นเถ้าธุลีละเอียด

รูปกายและดวงจิต ดับสูญสิ้น!

วูบ!

โดยไม่รั้งอยู่นาน จี้เฮ่าหยวนเก็บแหวนจัดเก็บที่ตกอยู่ของพวกเขา แล้วหายวับไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

หลายวันต่อมา

ในถ้ำไร้คนแห่งหนึ่ง

จี้เฮ่าหยวนเปิดดูของในแหวนจัดเก็บของทั้งสองคน ใบหน้าก็อดเผยรอยยิ้มยินดีออกมาไม่ได้

คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าสองคนนี้ ในแดนลับเชิ่งเทียน จะเก็บเกี่ยวได้ไม่เลวเลย

อย่างแรก คือแหวนจัดเก็บของแม่นางสุ่ยเยว่

นอกจากอาวุธวิญญาณ ยา และหินวิญญาณแล้ว สิ่งที่สะดุดตาเขาที่สุด คือผลไม้ที่แผ่กลิ่นอายวิญญาณเข้มข้นผลหนึ่ง

นั่นคือ ผลวิญญาณโยว

อย่างที่สอง คือหยกที่แดงฉานราวกับเลือด ภายในเหมือนมีของเหลวที่ร้อนระอุราวกับลาวาไหลเวียนอยู่

นั่นคือ หยกโลหิตบริสุทธิ์

สองสิ่งนี้

หนึ่งคือวัตถุวิญญาณเพิ่มพูนพลังเวท อีกหนึ่ง คือสุดยอดสมบัติฝึกกาย

มีพวกมัน การบำเพ็ญเพียรและวิชาฝึกกายของเขา จะต้องได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมากแน่นอน

ต่อมา ก็คือแหวนจัดเก็บของฉางชิงจื่อ

ในนั้นถึงกับมีผลึกหยกวิญญาณอยู่สองก้อน

นอกจากนี้ ยังมีเคล็ดวิชาอำพรางกายที่ไม่ธรรมดา ชื่อว่า เคล็ดวิชาไม้แห้งดับสูญ

เมื่อฝึกสำเร็จ จะสามารถแปลงกายเป็นไม้ผุ

ต่อให้เป็นจินตานต้าซิวขั้นปลาย ก็ยากจะจับสัมผัสได้

ไม่รู้ว่าวิชานี้ ฉางชิงจื่อได้มาจากข้างนอก หรือมาจากสำนักมารห้าธาตุของพวกเขา

แต่ไม่ว่าอย่างไร จี้เฮ่าหยวนก็ตั้งใจจะฝึกฝนวิชาอำพรางกายนี้ให้ดี

โดยเฉพาะในแดนลับเชิ่งเทียนแห่งนี้

วิชาอำพรางกายที่ดี จะช่วยเขาได้มากในภายภาคหน้า

เพราะตามการคาดการณ์ของจี้เฮ่าหยวน

วิชาอำพรางกายนี้ ไม่เพียงตบตาผู้บำเพ็ญเพียรได้ แม้แต่ศพมารในที่แห่งนี้ ก็สามารถตบตาได้เช่นกัน

สุดท้าย

และเป็นสิ่งที่เขาเก็บเกี่ยวได้มากที่สุดในครั้งนี้ ย่อมหนีไม่พ้นหนึ่งในท่วงทำนองแห่งฟ้าดิน จิตวิญญาณสมบัติเสวียนซา

สิ่งนี้สามารถทำให้อาวุธวิญญาณหรืออาวุธสัจจะ เกิดจิตวิญญาณขึ้นมาได้

นับเป็นของที่หายากที่สุดในโลกหล้านี้อย่างแน่นอน

จี้เฮ่าหยวนหยิบมันออกมา

เห็นเพียงสิ่งนี้เป็นตราประทับสี่เหลี่ยม

ภายในมีเงาภูเขาแม่น้ำไหลเวียน

ราวกับภาพวาดทิวทัศน์ที่งดงามเป็นธรรมชาติที่สุด

ขณะนี้มันอยู่บนฝ่ามือของจี้เฮ่าหยวน ยังคงสั่นเบาๆ เป็นระยะ เหมือนอยากจะหนี

เห็นดังนั้น จี้เฮ่าหยวนเพียงกระตุ้นพลังเวทเบาๆ

จิตวิญญาณสมบัติเสวียนซาก็สงบนิ่งลงทันที

น่าเสียดาย ตอนนี้เขาไม่พบวิธีใช้จิตวิญญาณสมบัติเสวียนซานี้ เพื่อหลอมรวมเข้ากับอาวุธวิญญาณคู่กาย จากในแหวนจัดเก็บของแม่นางสุ่ยเยว่และฉางชิงจื่อ

แม้จะอาศัยพรสวรรค์ความเข้าใจระดับเต็มพิกัดของเขา เขาก็มีโอกาสสูงที่จะหลอมรวมสิ่งนี้เข้ากับทวนเปลวเพลิงเสวียนหวงของเขาได้

แต่การไม่มีแนวทางอ้างอิงที่ชัดเจน แล้วผลีผลามหลอมรวม ท้ายที่สุดก็อาจจะไม่สมบูรณ์แบบนัก

รอให้กลับไปก่อน ค่อยไปดูในหอคัมภีร์ของสำนักเหยี่ยนฝ่า ว่าจะมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องหรือไม่

แต่ก่อนหน้านั้น สามารถใช้ของอย่างอื่น ยกระดับความแข็งแกร่งและการบำเพ็ญเพียรของตัวเองก่อนได้

ในแดนลับเชิ่งเทียนตอนนี้ จี้เฮ่าหยวนไม่มีความคิดจะเก็บสมบัติที่ได้มาดองไว้ก่อน

ใช้สมบัติที่ได้มา ยกระดับพลังรบของตัวเองให้ทันท่วงที แล้วค่อยไปหาสมบัติชิ้นอื่น นั่นถึงจะเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุด

เพราะใครก็รับประกันไม่ได้ว่า ในช่วงเวลาต่อจากนี้ จะไปเจอกับศัตรูที่แม้แต่ตัวเองก็รับมือไม่ไหวหรือไม่

ดังนั้น

การใช้ทุกสิ่งที่ใช้ได้ เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง จึงเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างแน่นอน

คิดได้ดังนี้ จี้เฮ่าหยวนก็พลิกฝ่ามือ นำผลวิญญาณโยวผลนั้นออกมา

(จบแล้ว)