บทที่ 28 - การแบ่งสรรความระแวง และคำเตือนของหลิวหงอวี้

บทที่ 28 - การแบ่งสรรความระแวง และคำเตือนของหลิวหงอวี้

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวหงอวี้และเฝิงหว่านชิงต่างก็ประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงที่จี้ฮ่าวหยวนจะยอมสละผลปฐพีเร้นลับให้ถึงสองผล

นี่ทำให้พวกนางต้องมองนิสัยใจคอของจี้ฮ่าวหยวนใหม่

ในโลกผู้ฝึกเซียน คนส่วนใหญ่ล้วนยึดผลประโยชน์ส่วนตนเป็นที่ตั้ง

หลายครั้ง เพื่อผลประโยชน์ พวกเขาสามารถทำได้ทุกวิถีทางไม่เลือกวิธีการ

แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า คนที่มีคุณธรรมประจำใจ และมีหลักการในการกระทำ กลับได้รับการยอมรับจากผู้อื่นได้ง่ายกว่า และง่ายที่จะได้รับการยอมรับจากใจจริง

และคนเช่นนี้ มักจะได้รับความไว้วางใจมากกว่า

ในอนาคตหากมีความร่วมมือ หรือผลประโยชน์ใดๆ ก็มักจะเป็นคนแรกที่ถูกนึกถึง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ "ชื่อเสียง"

อย่ามองว่าชื่อเสียงเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้

ดูเหมือนเลื่อนลอย

แต่ในเวลาสำคัญบางช่วง มันกลับมีบทบาทอย่างมหาศาล หรือถึงขั้นชี้ขาดได้เลยทีเดียว

โดยไม่รู้ตัว หลิวหงอวี้และเฝิงหว่านชิงสบตากัน

วินาทีถัดมา หลิวหงอวี้ก็หยิบผลปฐพีเร้นลับออกมาอีกหนึ่งผล ยื่นให้จี้ฮ่าวหยวนแล้วกล่าวว่า

"สหายพรตฮ่าวหยวน ไม่ว่าอย่างไร การได้ผลปฐพีเร้นลับมาในครั้งนี้ ล้วนต้องพึ่งพาความสามารถของท่าน หากไม่มีท่าน ข้ากับหว่านชิงอย่าว่าแต่จะได้ผลปฐพีเร้นลับเลย จะรอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ไปได้หรือไม่ ก็ยังเป็นปัญหา

ดังนั้น

ผลปฐพีเร้นลับผลนี้ ท่านรับไปอีกผลเถอะ

ส่วนของอื่นๆ พวกเราไม่เอาแล้ว"

ความหมายก็คือ ซากงูหลามปีศาจคุนหลิง และของที่ได้จากตัวผู้ฝึกมารสองคนนั้น พวกนางจะไม่ขอแบ่งเลยแม้แต่น้อย

สำหรับพวกนาง นี่ถือว่าเสียเปรียบอยู่บ้าง

ของในตัวผู้ฝึกมารสองคนนั้นพักไว้ก่อน

แค่ซากงูหลามปีศาจคุนหลิง

พูดตามตรง ตอนต่อสู้กัน หลิวหงอวี้และเฝิงหว่านชิงก็ออกแรงไปไม่น้อย

หากไม่มีพวกนางช่วยตรึงไว้ จี้ฮ่าวหยวนหากไม่อยากเปิดเผยความสามารถทั้งหมด การจะสังหารมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

คิดได้ดังนั้น จี้ฮ่าวหยวนรับผลปฐพีเร้นลับผลนั้นมา แล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับสองสาวว่า

"สหายพรตหลิว แม่นางเฝิง พูดตามตรง ซากงูหลามปีศาจคุนหลิงนั้นมีประโยชน์กับข้าในตอนนี้ไม่น้อย

แต่การที่เราสังหารมันได้ ท่านทั้งสองก็ออกแรงไปไม่น้อยจริงๆ

หากข้าจะฮุบไว้คนเดียวทั้งหมดอย่างสบายใจ ก็ดูจะขัดกับหลักใจของข้า

เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน

อาวุธวิญญาณสองชิ้นนี้ พวกท่านรับไปคนละชิ้น ถือเป็นค่าชดเชยจากข้า หวังว่าทั้งสองท่านจะไม่ปฏิเสธ"

พูดจบ จี้ฮ่าวหยวนก็นำดาบยาวอาวุธวิญญาณและกระบี่บินอาวุธวิญญาณที่ได้จากผู้ฝึกมารสองคนนั้นออกมา แล้วยื่นให้หลิวหงอวี้และเฝิงหว่านชิง

ไม่ว่าอย่างไร อาวุธวิญญาณที่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานใช้ มูลค่าก็ไม่ถือว่าต่ำ

การที่จี้ฮ่าวหยวนใช้สิ่งนี้ชดเชยให้สองสาว ก็ถือว่าสมเหตุสมผล

สองสาวเห็นดังนั้น ก็ไม่ได้ดึงดันปฏิเสธอีก

กล่าวขอบคุณจี้ฮ่าวหยวน แล้วรับอาวุธวิญญาณทั้งสองชิ้นไป

จากนั้น ทั้งสามคนก็ไม่ได้รั้งรออยู่ที่นี่อีก

ระหว่างทางกลับ

ไม่ว่าจะเป็นจี้ฮ่าวหยวน หลิวหงอวี้ หรือเฝิงหว่านชิง ในใจต่างเกิดความระแวงสงสัยขึ้นมาอย่างหนึ่ง

นั่นคือ ผู้ฝึกมารสองคนเมื่อครู่นี้ มาโผล่ที่เทือกเขาชิวหลินนี้ได้อย่างไร

ตามหลักแล้ว เขตเคลื่อนไหวของผู้ฝึกมาร อยู่ห่างไกลจากเขตอิทธิพลของสำนักชื่อเสียมากโข

ในสถานการณ์ปกติ ไม่น่าจะมีผู้ฝึกมารปรากฏตัวขึ้นได้

แถมดูจากการลงมือของพวกเขา ทั้งสองคนชัดเจนว่ามีที่มาจากสำนักมารสายตรง ไม่ใช่ผู้ฝึกมารเร่ร่อนทั่วไป

ดูได้จากค่ายกลปีศาจทมิฬที่พวกเขากางออกมา

ผู้ฝึกมารเร่ร่อนทั่วไป ไม่มีทางมีวิชาและรากฐานขนาดนั้น

ดังนั้น...

เรื่องนี้ เกรงว่าจะมีปัญหาใหญ่ซ่อนอยู่

แต่ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร พวกเขาก็ไม่คิดจะป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไป

เพราะความเสี่ยงสูงเกินไป

เกิดฝั่งผู้ฝึกมารมีการเคลื่อนไหวอะไรจริงๆ

ถ้าพวกเขาพูดออกไป ก็อาจถูกผู้ฝึกมารจ้องเล่นงานเอาได้

อีกทั้งสำนักชื่อเสียที่เป็นสำนักเหนือหัว ก็ไม่เคยใส่ใจความปลอดภัยของตระกูลสร้างรากฐานภายนอกอย่างพวกเขาอยู่แล้ว

กลับกัน อาจจะใช้พวกเขาเป็นเหยื่อล่อปลาเสียด้วยซ้ำ

เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้วในอดีต

ล่าสุด ก็คือตระกูลซุนแห่งมณฑลฟูหยาง

ในฐานะสำนักระดับจินตาน การรับรู้ศัตรูของสำนักชื่อเสีย จะเชื่องช้าขนาดนั้นเชียวหรือ?

ทำไมต้องรอให้ตระกูลซุนถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ถึงเพิ่งจะโผล่หัวออกมา

เรื่องนี้มีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่หรือไม่?

ทุกคนแม้ปากจะไม่ได้พูด แต่ในใจต่างก็มีการคาดเดาของตัวเองอยู่บ้าง

ขณะนี้

จี้ฮ่าวหยวนและพวกทั้งสามได้ออกมาจากเทือกเขาชิวหลินแล้ว

ขณะที่พวกเขากำลังจะแยกย้ายกัน เฝิงหว่านชิงก็หันมามองจี้ฮ่าวหยวน แล้วยิ้มกล่าวว่า

"สหายพรตฮ่าวหยวน หากวันหน้าท่านว่าง เชิญมาเป็นแขกที่ตระกูลเฝิงของข้าได้ทุกเมื่อ ข้ายินดีต้อนรับเสมอ"

ดูออกว่า คำพูดของเฝิงหว่านชิงออกมาจากใจจริง

นางไม่อยากขาดการติดต่อกับจี้ฮ่าวหยวน

ด้วยเหตุนี้ นางจึงมอบหยกสื่อสารของตนให้จี้ฮ่าวหยวน

จี้ฮ่าวหยวนย่อมไม่ปฏิเสธ

ผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ ทั้งสองถือว่ามีความสัมพันธ์ฉันมิตรต่อกันระดับหนึ่ง

และเขาก็ค่อนข้างยอมรับในนิสัยของเฝิงหว่านชิง

ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า

พร้อมกับส่งหยกสื่อสารของตนให้เฝิงหว่านชิง แล้วยิ้มตอบว่า

"ได้ หากวันหน้าข้าว่าง ข้าจะไปเยี่ยมเยือนแน่นอน"

"อืม งั้นตกลงตามนี้"

เฝิงหว่านชิงยิ้มและพยักหน้า

จากนั้น นางก็ทักทายหลิวหงอวี้ ก่อนจะเหาะเหินกลับไปยังทิศทางของมณฑลตานหยางเป็นคนแรก

หลายวันต่อมา

จี้ฮ่าวหยวนและหลิวหงอวี้กลับมาถึงมณฑลหนานหนิงพร้อมกัน

ก่อนแยกจากกัน หลิวหงอวี้จู่ๆ ก็พูดกับจี้ฮ่าวหยวนว่า

"สหายพรตฮ่าวหยวน ข้าได้ยินมาว่า อัจฉริยะกิเลนของตระกูลจางที่ได้เข้าสำนักชื่อเสีย อีกไม่นานจะกลับมาเยี่ยมตระกูลจาง

เรื่องนี้ ท่านต้องระวังตัวให้มาก"

"อืม..."

ได้ยินคำพูดของหลิวหงอวี้ จี้ฮ่าวหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย

จากคำพูดของอีกฝ่าย เขาจับใจความสำคัญบางอย่างได้

หรือว่า ตระกูลจางคิดจะหาเรื่องตระกูลจี้ของเขา?

ราวกับมองเห็นความคิดของจี้ฮ่าวหยวน หลิวหงอวี้จึงเตือนย้ำอีกครั้งว่า

"สหายพรตฮ่าวหยวน ท่านคงไม่ลืมเรื่องเหมืองแร่เหล็กเมฆาที่พวกท่านค้นพบก่อนหน้านี้หรอกนะ?"

พอถูกหลิวหงอวี้เตือนสติ จี้ฮ่าวหยวนก็เข้าใจทันที

ก่อนหน้านี้เขารู้แล้วว่า เรื่องที่ตระกูลของเขาค้นพบเหมืองแร่เหล็กเมฆา ถูกคนบางกลุ่มจงใจปล่อยข่าวออกไป

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือของตระกูลหานแน่ๆ

ดูเหมือนว่า ตระกูลจางที่อยู่ในมณฑลหนานหนิงเช่นเดียวกับตระกูลจี้ ก็เริ่มมีความคิดบางอย่างแล้วสินะ

คิดได้ดังนั้น แววตาของจี้ฮ่าวหยวนก็ลึกล้ำขึ้น

เขาพยักหน้าให้หลิวหงอวี้ ยิ้มขอบคุณนาง

"ขอบคุณสหายพรตหลิวที่เตือน หากถึงตอนนั้นตระกูลจางมาหาเรื่องจริง ข้าย่อมรู้วิธีรับมือ"

"ดี!"

หลิวหงอวี้ยิ้มและพยักหน้า

"หากมีเรื่องอะไร สหายพรตฮ่าวหยวนส่งข่าวหาข้าได้ตลอดเวลา"

พูดจบ หลิวหงอวี้ก็ไม่รั้งรออีก

ทั้งสองต่างมุ่งหน้ากลับไปยังทิศทางที่ตั้งตระกูลของตน

(จบแล้ว)