บทที่ 470 - ผอ.หลิวอยากพบคุณ

บทที่ 470 - ผอ.หลิวอยากพบคุณ

ที่แท้ งานนิทรรศการผลิตภัณฑ์ประกอบเรือจิ้งไห่แห่งประเทศจีน ปี 2012 จะจัดขึ้นในวันที่ 24 กันยายน โดยมีบริษัทจัดนิทรรศการเซี่ยงไฮ้ไอบ๋อเป็นผู้จัดงานหลัก เพื่อแสดงสินค้าเกี่ยวกับชิ้นส่วนและอุปกรณ์เรือ

ปี 2008 จิ้งไห่จัดงานนิทรรศการผลิตภัณฑ์ประกอบเรือครั้งแรก ซึ่งได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางทั้งในและต่างประเทศ และได้รับการยอมรับอย่างเต็มที่จากสมาคมอุตสาหกรรมต่อเรือจีน อุตสาหกรรมต่อเรือกลายเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหลักของเมืองจิ้งไห่

ฟางชิงเย่เห็นข่าวนี้ในทีวี แต่ธุรกิจของเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับอุปกรณ์เรือแม้แต่น้อยนิด เลยไม่ได้คิดจะไปร่วมงาน

ผอ.หลิวจะอยากเจอผมทำไม?

ฟังข้อสงสัยของฟางชิงเย่จบ เฉียวหย่งเฟิงก็หัวเราะในสาย "ก็เรื่องถั่วเหลืองอเมริกานั่นแหละ การคาดการณ์เรื่องถั่วเหลืองอเมริกาผลผลิตลดลงของนายครั้งนี้ ช่วยชาติประหยัดเงินตราต่างประเทศไปได้เยอะ ผอ.หลิวเลยสนใจในตัวนายมาก อยากเจอตัวเป็นๆ"

"ฝีมือพี่ไปโม้ไว้สินะ?" ฟางชิงเย่เข้าใจทันที

"ใช่ ฉันบอกผอ.หลิวเอง รู้จักข้าราชการไว้ไม่เสียหายหรอกน่า อีกอย่างการเจอกันครั้งนี้เป็นเรื่องส่วนตัว เดี๋ยวฉันเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง"

"ผอ.หลิวอุตส่าห์มาจิ้งไห่ ผมต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านสิ จะให้พี่เลี้ยงได้ยังไง?" ฟางชิงเย่แย้ง

"ครั้งนี้อย่าแย่งฉัน ผอ.หลิวเป็นเพื่อนฉัน ฉันแนะนำให้พวกนายรู้จักกัน ไว้คราวหน้ามีโอกาสนายค่อยเลี้ยง"

"โอเค" ฟางชิงเย่รับปาก

วันที่ 24 กันยายน งานนิทรรศการผลิตภัณฑ์ประกอบเรือจิ้งไห่เปิดฉากขึ้นที่ศูนย์นิทรรศการและการกีฬา มีข่าวออกทีวี ผู้นำเมืองจิ้งไห่ ผู้นำกองการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ และนายกสมาคมอุตสาหกรรมต่อเรือจีนเข้าร่วมพิธีเปิด

ฟางชิงเย่ไม่ได้ไปร่วมงานตามคาด

เที่ยงวันต่อมา เขาได้รับโทรศัพท์จากเฉียวหย่งเฟิง "ชิงเย่ ฉันถึงจิ้งไห่แล้ว ผอ.หลิวมีไฟล์ทกลับปักกิ่งตอนห้าโมงเย็น กินข้าวคงไม่ทัน ไปดื่มชากันไหม? นายชอบดื่มชา หาที่เงียบๆ สักแห่ง"

"งั้นไปวัดผู่เสียนครับ ข้างในมีสวนฉีซู่ ครั้งก่อนผมเคยไปดื่มชากับนายอำเภอเขตเหมย บรรยากาศและชาดีมาก" ฟางชิงเย่เสนอทันที

"ดี เดี๋ยวฉันรีบไป"

"OK!"

ฟางชิงเย่ตอบตกลงทันที

ฮ่าๆ ดื่มชาดีกว่ากินข้าวตั้งวงเหล้าเยอะเลย

ฟางชิงเย่ให้เย่ว์ข่ายขับรถมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองจิ้งไห่ทันที

วัดตั้งอยู่ที่หมู่บ้านไท่ผิงชานเมือง ฟางชิงเย่เคยมาแล้วจึงคุ้นเคยทางดี

จอดรถหน้าวัด ฟางชิงเย่เดินเข้าวัดไปคนเดียว วันนี้ไม่ใช่วันหยุดคนไม่เยอะ บรรยากาศเงียบสงบ

มีฝนปรอยๆ ลงมาเล็กน้อย ยิ่งเพิ่มบรรยากาศแห่งเซน

ฟางชิงเย่เดินตามข้อความที่เฉียวหย่งเฟิงส่งมา เข้าไปในห้องชาแห่งหนึ่ง เห็นคนนั่งอยู่ก่อนแล้วสองคน คนหนึ่งคือเฉียวหย่งเฟิง อีกคนเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบสวมแว่นตา

เห็นฟางชิงเย่เดินเข้ามา เฉียวหย่งเฟิงก็ลุกขึ้นแนะนำทันที "ชิงเย่ ขอแนะนำหน่อย นี่คือ ผอ.หลิวหมิงอวี่ จากกองการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์"

"ส่วนนี่คือฟางชิงเย่ ผู้จัดการทั่วไปบริษัททั่วฟางเทรดดิ้งแอนด์อินเวสต์เมนท์ ประธานเอ้อเลอเม ผู้จัดการธนาคารจิ้งไห่... ช่างเถอะ ตำแหน่งเขเยอะเกิน ให้นายแนะนำตัวเองแล้วกัน" เฉียวหย่งเฟิงหัวเราะ

"ไม่ต้องพิธีรีตองหรอกครับ ผอ.หลิว เรียกผมเสี่ยวฟางก็พอ" ฟางชิงเย่ถ่อมตัว ทั้งสองจับมือทักทายแล้วนั่งลง

พนักงานเดินเข้ามาพร้อมเมนูชา ให้พวกเขาเลือก

เฉียวหย่งเฟิงดูแวบหนึ่งแล้วส่งให้ฟางชิงเย่ "นายเป็นเซียนชา นี่ก็ถิ่นนาย นายสั่งเถอะ"

ฟางชิงเย่ไม่เกรงใจ รับเมนูมาดู เห็นว่ามีชาดังๆ ในประเทศเกือบครบ จึงพูดว่า "งั้นดื่มชาหลางซานท้องถิ่นของเราดีไหมครับ? ถึงจะไม่ดังเท่าปี้หลัวชุนหรือหลงจิ่ง แต่รสชาติก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว"

ไม่นาน พนักงานก็นำชุดชงชามา ฟางชิงเย่เริ่มต้มน้ำชงชาให้ทุกคน

"ชาที่นี่แม้จะเรียกว่าชาเซน แต่ไม่ได้ปลูกในวัดนะครับ ชาที่ดีที่สุดของจิ้งไห่อยู่ที่เขาหลางซาน พระที่วัดปลูกไร่ชาไว้ที่นั่นโดยเฉพาะ นอกจากเก็บไว้ฉันเองแล้ว ก็เปิดสวนฉีซู่นี่แหละ ชาหลางซานใบสวยสม่ำเสมอ กลิ่นหอมเข้ม รสชาติหวานสดชื่น... ผอ.หลิว พี่เฉียว ลองชิมดูครับ"

ฟางชิงเย่ส่งถ้วยชาที่รินเสร็จแล้วให้ทั้งสองคน

หลิวหมิงอวี่ยกถ้วยชาขึ้นจิบ อดชมในใจไม่ได้ "รสชาติดีจริงๆ หวานติดลิ้น เดิมทีผมนึกว่าเจียงซูมีแต่ปี้หลัวชุน ชามะลิ ชาอวี่ฮวา นึกไม่ถึงว่าชาหลางซานของจิ้งไห่จะยอดเยี่ยมขนาดนี้... หย่งเฟิง คุณว่าไง?"

"ผมเหรอ? อย่าถามผมเลย! ถึงผมจะใช้ชีวิตอยู่เจียงหนาน แต่ผมไม่รู้เรื่องชาหรอก ถามเรื่องเหล้ายังจะถนัดกว่า" เฉียวหย่งเฟิงหัวเราะ

เหล้า... โชคดีวันนี้ผอ.หลิวต้องรีบกลับปักกิ่ง

ฟางชิงเย่บ่นพึมพำในใจ

ทั้งสามดื่มชาคุยสัพเพเหระ วกเข้าเรื่องการกว้านซื้อถั่วเหลืองรอบนี้จนได้

"บอสฟาง การกว้านซื้อถั่วเหลืองของประเทศรอบนี้ คุณช่วยได้มากเลยนะ ผู้บริหารทั้ง COFCO และ Sinograin ฝากขอบคุณมา บอกว่าคุณช่วยประหยัดงบไปได้เยอะ" หลิวหมิงอวี่กล่าว

"ผลงานพี่เฉียวล้วนๆ ครับ ผมไม่กล้ารับความดีความชอบ" ฟางชิงเย่ถ่อมตัว "เขาเป็นคนไปอเมริกา ลงพื้นที่สำรวจแหล่งผลิต แล้วก็เจรจากับฝั่งนู้น ผมก็แค่เสนอความคิดเห็นส่วนตัวเรื่องคาดการณ์ผลผลิตลดลงเท่านั้นเอง"

"แค่นั้นก็ยอดเยี่ยมแล้ว การคาดการณ์ผลผลิตของคุณแม่นยำมาก เมื่อไม่กี่วันก่อนกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ เพิ่งประกาศตัวเลขคาดการณ์ล่าสุด ตรงกับที่คุณบอกเป๊ะ" หลิวหมิงอวี่ชม

"ถึงบอกไงครับว่าพวกมะกันนี่ร้ายลึก ปากอย่างใจอย่าง" ฟางชิงเย่รับลูก

เฉียวหย่งเฟิงและหลิวหมิงอวี่ต่างหัวเราะ

"จริงๆ แล้ว พูดไปพูดมา ก็เพราะถั่วเหลืองบ้านเราสู้เขาไม่ได้ ปีนี้คาดการณ์ผลผลิตในประเทศแค่ 14.48 ล้านตัน ไม่พอความต้องการในประเทศลิบลับ ต้องนำเข้าอีกตั้ง 16 ล้านตัน" หลิวหมิงอวี่ถอนหายใจ

"ได้ยินพี่เฉียวบอกว่า รัฐบาลกำลังวางหมากที่บราซิล เตรียมจะซื้อถั่วเหลืองบราซิลใช่ไหมครับ?" ฟางชิงเย่ถาม

"ใช่ แต่คงต้องใช้เวลาอีกหลายปี... ปีหน้าเรายังต้องนำเข้าจากอเมริกา ถึงตอนนั้นบอสฟางช่วยคาดการณ์ให้อีกนะครับ" หลิวหมิงอวี่กล่าว

"ผอ.หลิวครับ ผมแค่มองจากมุมมองฟิวเจอร์ส อาจจะไม่แม่นเสมอไป เดี๋ยวพาประเทศชาติหลงทางจะแย่เอา" ฟางชิงเย่รีบออกตัว

"ไม่ซีเรียสขนาดนั้นหรอก เราแค่คุยกันส่วนตัว การสั่งซื้อจริงเป็นเรื่องขององค์กรอย่าง COFCO พวกเขามีมาตรฐานการตัดสินใจของตัวเอง" หลิวหมิงอวี่อธิบาย

อืม... งั้นก็ดี

เรามันแค่ประชาชนตาดำๆ ไม่จำเป็นต้องแบกรับภาระหนักอึ้งขนาดนั้น

ตอนนั้นเอง เฉียวหย่งเฟิงก็แทรกขึ้นมา

"ฮ่าๆ... ชิงเย่ นายไม่ต้องห่วง ต่อให้นายทายผิด ปางเฉิงกรุ๊ปของเราไม่โทษนายหรอก!"

ทายผิด? ไม่มีทาง

ถึงจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเกษตร แต่เทรนด์หลักๆ ของถั่วเหลืองอเมริกาแต่ละปีเขารู้ดี สมัยทำวาณิชธนกิจเขาเคยศึกษาเรื่องพวกนี้มา

แค่ต้องมานั่งทำนายทุกปีมันก็น่าเบื่อไปหน่อย

เราจะไปแย่งงานพวกผู้เชี่ยวชาญทำไม

ทั้งสามดื่มชากันกว่าชั่วโมง หลิวหมิงอวี่ก็เตรียมกลับโรงแรมไปเก็บกระเป๋าไปสนามบิน โดยมีเจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองจิ้งไห่มาคอยรับส่ง ทั้งสามจึงแยกย้ายกันตรงนั้น

"บอสฟาง ถ้ามาทำธุระที่ปักกิ่ง ว่างๆ โทรหาผมนะ ไปดื่มชากัน" หลิวหมิงอวี่ยิ้มกล่าว

"ได้ครับ" ฟางชิงเย่ตอบรับด้วยความยินดี

ส่งหลิวหมิงอวี่เสร็จ ฟางชิงเย่ชวนเฉียวหย่งเฟิงไปเที่ยวหนานซิน แต่อีกฝ่ายปฏิเสธ

"ไม่ล่ะ ฉันต้องรีบกลับฮุยจิง พรุ่งนี้ต้องไปกว่างโจว"

"พี่เฉียวนี่งานรัดตัวจริงๆ" ฟางชิงเย่แซว

"ใช่สิ อิจฉานายชะมัด... เอ้อ ชิงเย่ เรื่องบ้านที่นิวยอร์ก ลูกน้องฉันดูมาสามที่ ใช้ได้เลย เดี๋ยวฉันส่งรายละเอียดให้นาย"

"ส่งให้เซี่ยเหอเลยครับ ให้เธอเลือก เธอชอบหลังไหนก็เอาหลังนั้น" ฟางชิงเย่บอก

"ก็ได้... กำหนดวันแต่งงานหรือยัง?" เฉียวหย่งเฟิงถาม

"กำหนดแล้วครับ วันที่ 2 ตุลาคม ปฏิทินสากล หรือวันที่ 17 เดือน 9 ปฏิทินจันทรคติ วันนี้ถือว่าเชิญพี่อย่างเป็นทางการเลยนะ"

"ได้ ถึงเวลาฉันไปแน่นอน กี่โมงล่ะ?"

"สี่ทุ่มครับ"

"หา? สี่ทุ่ม?!"

(จบแล้ว)