บทที่ 300 - ฟางชิงเย่จะล้มกระดาน

บทที่ 300 - ฟางชิงเย่จะล้มกระดาน

พอรับสาย เฉียนเหว่ยหมินก็บ่นอุบ "เหล่าซ่ง เมื่อกี้ทำไมคุณไม่แสดงท่าที? ปล่อยให้ฟางชิงเย่ทำตามอำเภอใจได้ไง?"

"จะให้ผมแสดงท่าทียังไง?" ซ่งชิ่งตงหัวเราะเย็นชา "สนับสนุนคุณเหรอ?"

"ใช่สิ แบบแปลนสามชุด นี่เป็นความลับที่รู้กันในหมู่พวกเรา เมื่อก่อนไคเร่ยกรุ๊ปของคุณก็ไม่ใช่ไม่เคยทำ"

ปลายสาย ซ่งชิ่งตงแค่นเสียง "คุณรู้ไหมหลังจากคุณกลับไป ฟางชิงเย่พูดอะไรกับหลัวเหยียน?"

"พูดว่า?"

"พวกเราไม่ทำ เขาทำคนเดียว! ทะเลสาบหนานซินปรับปรุงเสร็จ ที่ดิน 300 ไร่ขายต่อมือเปล่า!" ซ่งชิ่งตงบอก

"เชี่ย! มันคิดคำนวณมาดีจริงๆ!" เฉียนเหว่ยหมินได้ยินแล้วของขึ้นอีกรอบ:

"มันคิดว่ามันเป็นใคร? พวกเราไม่ว่าจะจำนวนหุ้นหรือจำนวนคนในบอร์ดก็เยอะกว่า! เราเตะโด่งมันออกไป ให้มันอดเล่น!"

"แล้วคุณไม่กลัวมันจะแฉเรื่องที่เราคุยกันคืนนี้เหรอ? ให้กลเม็ดที่เราใช้ถูกเปิดโปง?!" ซ่งชิ่งตงหัวเราะเย็นอีกครั้ง

"งั้นมันก็ล้มกระดานสิ ล่วงเกินวงการอสังหาฯ หนานซินทั้งวงการ มันยังอยากจะหากินในหนานซินอยู่ไหม?!"

"ล่วงเกินแล้วไง? เดาว่าคุณคงรู้ระแคะระคายมาบ้าง ฟางชิงเย่หาเงินไม่ได้อยู่ที่หนานซินเลย! อย่างมากเขาก็ไม่อยู่หนานซิน กลับเซี่ยงไฮ้ ผมฟังต้าไห่บอกว่า เขาซื้อบ้านที่เซี่ยงไฮ้ไว้ตั้งหลายหลัง" ซ่งชิ่งตงพูดเนิบๆ

"อีกอย่าง คุณคิดว่าเขี่ยฟางชิงเย่ออกจาโครงการนี้ ผู้นำอำเภอจะยอมเหรอ? ตอนแรกเขาเป็นคนเสนอแผนนี้ช่วยกู้วิกฤตอำเภอ! ไม่ต้องพูดถึงอาเขที่เป็นผอ.สำนักการคลัง นายอำเภอเหมียว เลขาธิการหู ล้วนมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับเขา คุณถีบเขาออก พวกผู้ใหญ่จะคิดยังไง? ตอนนี้ทางอำเภอและทางเมืองตั้งใจจะปั้นเขาเป็นตัวแทนนักธุรกิจรุ่นใหม่!"

ฟังซ่งชิ่งตงวิเคราะห์จบ เฉียนเหว่ยหมินก็เย็นลง "ฟังคุณพูดแบบนี้ พวกเราต้องฟังฟางชิงเย่เหรอ?"

"ความหมายของผมคือ ทุกคนใจเย็นๆ สักสองวัน ลองคิดดูใหม่ อารมณ์ร้อนพูดจาจะเลยเถิด เสียความสัมพันธ์กันเปล่าๆ" ซ่งชิ่งตงพูด

"งั้นก็ได้ ใจเย็นก่อน"

เรื่องนี้เลยถูกพักไว้ชั่วคราว

เช้าวันนี้ ฟางชิงเย่มาทำงานที่ห้องทำงานในสวนกล้าไม้ เพิ่งเปิดแอร์ ยังไม่ทันชงชา ฟางเฟยก็เคาะประตูเข้ามา "อาเล็ก ข้างนอกมีผู้ชายสองคนบอกว่าเป็นพนักงานบริษัทจวี้ซ่างดีไซน์อยากพบอา"

จวี้ซ่างดีไซน์?

"ให้เข้ามาเถอะ" ฟางชิงเย่บอก

ไม่กี่นาที ฟางเฟยก็พาผู้ชายสองคนเดินเข้ามา คนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบต้นๆ อีกคนสามสิบกว่า

"สวัสดีครับ ประธานฟาง ผมหูโป๋ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดบริษัทจวี้ซ่างดีไซน์ ท่านนี้คือหวังลี่ หัวหน้าสถาปนิกโครงการ 'หูกวางหย่าจู้' ของบริษัทเราครับ"

"สวัสดีครับ ผจก.หู สถาปนิกหวัง เชิญนั่ง... ฟางเฟย รินชา!"

รอฟางเฟยรินชาเสร็จ ปิดประตูออกไป ฟางชิงเย่ก็ถาม "วันนี้มาหาผมมีธุระอะไรครับ?"

"ประธานฟาง ก็เรื่องโครงการนี้นั่นแหละครับ ได้ข่าวว่าโครงการนี้ถูกระงับชั่วคราว?" หูโป๋ถาม

"หือ... ผจก.หู ข่าวไวดีนี่ครับ ความเห็นภายในของเรายังไม่ตรงกันร้อยเปอร์เซ็นต์" ฟางชิงเย่ตอบ "รายละเอียดไม่สะดวกเปิดเผย"

"เข้าใจครับ เข้าใจ" หูโป๋รีบพูด "ผมอยากทราบความเห็นส่วนตัวของประธานฟางที่มีต่อแบบที่เราเสนอไปหน่อยครับ?"

ฟางชิงเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตามหลักการ ตอนนี้บริษัทพวกคุณสองเจ้ายังแข่งขันกันอยู่ ผมจะเปิดเผยความคิดเห็นส่วนตัวได้ยังไง?

แต่ชัดเจนว่า หูโป๋คนนี้ดูเหมือนจะรู้ข่าววงในมาบ้าง ไม่งั้นคงไม่โผล่มาเวลานี้?

เขาก็รู้ว่านี่มันผิดกฎวงการ

"งั้นก็ได้ ผมจะพูดสักประโยค" ฟางชิงเย่ก็อยากถามให้รู้เรื่อง "ผมดูแผนผังกับรายการงบประมาณค่าก่อสร้างที่แนบมา มันไม่ค่อยสอดคล้องกันเท่าไหร่นะครับ พวกคุณสะเพร่าหรือจงใจ?"

"ประธานฟาง พวกเรายังมีแบบแปลนอีกสองชุด ผมนึกว่าท่านรู้ซะอีก" หูโป๋อธิบาย หยุดนิดนึงแล้วพูดต่อ "นี่เป็นความต้องการของทางพวกท่านนะครับ"

"ความต้องการของพวกเรา? ใครต้องการ?" ฟางชิงเย่หัวเราะเย็น "หลัวเหยียน? เฉียนเหว่ยหมิน? หรือซ่งชิ่งตง?"

"เอ่อ..." หูโป๋เห็นน้ำเสียงเขาไม่ดี ก็ไม่กล้าพูดต่อ

"ผมไม่สนว่าใครพูด ผจก.หู ถ้าพวกคุณอยากชนะประมูลจริงๆ ก็ทำแบบแปลนชุดเดียวแบบซื่อสัตย์มา!"

"เห็นไหม ผจก.หู ผมบอกแล้วไง ว่าอย่าไปเล่นลูกไม้ลดสเปกพวกนั้น" หวังลี่ที่เงียบมาตลอดอดบ่นไม่ได้

ฟางชิงเย่ไม่สนใจหูโป๋อีก หันไปมองหวังลี่ "สถาปนิกหวัง คุณมีตารางงบประมาณค่าก่อสร้างที่คำนวณตามแบบแปลนชุดนี้เป๊ะๆ ไหม?"

"มีครับ มี" หวังลี่รีบตอบ

"ดี พวกคุณส่งงบประมาณของจริงมาให้บริษัทเรา เราจะพิจารณาใหม่" ฟางชิงเย่สั่ง

ทั้งสองมองหน้ากัน สุดท้ายหูโป๋ก็พูดว่า "ได้ครับ เอาตามที่ประธานฟางว่า"

วันรุ่งขึ้น ตารางงบประมาณค่าก่อสร้างฉบับจริงก็มาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของฟางชิงเย่ เขาดูละเอียด ถ้าก่อสร้างตามแบบเป๊ะๆ ต้นทุนก่อสร้างส่วนนี้จะสูงกว่าเดิมประมาณ 30%

พูดง่ายๆ คือ งบเดิมนั้นหดหายไปถึง 30%

เชี่ย!

ร้ายกาจจริงๆ พับผ่าสิ

ฟางชิงเย่อดทอดถอนใจไม่ได้

ขณะที่ฟางชิงเย่กำลังดูตารางงบอย่างตั้งใจ เฉียนเหว่ยหมินก็นั่งดูตารางฉบับเดียวกันอยู่ในห้องทำงานของเขา แต่ในห้องเขายังมีชายหนุ่มอีกคน เฉียนเทา รองผู้จัดการทั่วไปเทิงหลงกรุ๊ป หลานห่างๆ ของเฉียนเหว่ยหมิน

"เฉียนเทา แกคิดว่าไง?" เฉียนเหว่ยหมินถาม

"ในทางอารมณ์ ผมว่าแบบนี้ดีจริง ถ้าสร้างออกมาได้ตามนี้ จะเป็นโครงการหรูระดับท็อปของหนานซินหรือแม้แต่จิ้งไห่แน่นอน แต่ในทางเหตุผล บอกผมว่าทำไม่ได้ครับ"

ท่าทีของเฉียนเทาชัดเจนมาก "เพราะต้นทุนขนาดนี้ ทุกคนไม่เพียงไม่ได้กำไรสักแดง แถมจะขาดทุนด้วย"

"ใช่ นั่นคือเหตุผลที่อาคัดค้านหัวชนฝา" เฉียนเหว่ยหมินถอนหายใจ "เขาฟางชิงเย่จะไม่เอากำไรจากโครงการนี้ก็ได้ เพราะเงินทุนเขามาจากตลาดหุ้นตลาดฟิวเจอร์ส แต่พวกเราไม่ได้ เทิงหลงหากินกับอสังหาฯ ลงทุนเป็นร้อยล้านทำโครงการแล้วไม่ได้กำไร อาเฉียนเหว่ยหมินไม่ใช่นักบุญนะ"

"แต่ฟางชิงเย่ยืนกรานจะทำแบบนี้ ท่าทีของซ่งชิ่งตงคลุมเครือ แต่ผมเดาว่าสุดท้ายเขาจะยอมตามใจฟางชิงเย่" เฉียนเทาวิเคราะห์

"เฉียนเทา แกู้ไหมทำไมซ่งชิ่งตงถึงยอมไม่เอากำไรจากโครงการนี้ เพื่อจะเล่นตามฟางชิงเย่?" เฉียนเหว่ยหมินเงยหน้ามองหลานชาย

เฉียนเทายิ้ม "ถ้าผมเดาไม่ผิด ซ่งชิ่งตงมีเจตนาอื่นแอบแฝง เขาพยายามรักษาความสัมพันธ์ระหว่างไคเร่ยกรุ๊ปกับฟางชิงเย่สุดชีวิต จริงๆ ก็คือรักษาความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างซ่งต้าไห่กับฟางชิงเย่ ผมรู้สึกว่าซ่งชิ่งตงเริ่มมีความคิดอยากให้ซ่งต้าไห่รับช่วงต่อแทนซ่งต้าเฉิงแล้ว"

"ใช่ ซ่งต้าเฉิงชื่อเสียงในวงการแย่มาก ผู้นำอำเภอก็ไม่ชอบขี้หน้า สำหรับคนทำอสังหาฯ นี่คือจุดตาย ดังนั้นซ่งชิ่งตงเริ่มมีทีท่าว่าจะทิ้งซ่งต้าเฉิงแล้ว น่าเสียดายที่ซ่งต้าเฉิงดูจะมองไม่ออก"

พูดจบ เฉียนเหว่ยหมินก็ยิ้มเยาะ

"งั้น อาครับ ก้าวต่อไปเราจะทำยังไงดี?" เฉียนเทาถาม

(จบแล้ว)