บทที่ 200 - ไมตรีที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้

บทที่ 200 - ไมตรีที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางชิงเย่มาช่วยงานที่สวนกล้าไม้ของปู่ตามปกติ เขายังไม่ได้รับโทรศัพท์จากสือจิ่งเซิ่ง แต่กลับได้รับสายจากซ่งต้าไห่ก่อน

ซ่งต้าไห่พูดเข้าประเด็นทันที "เย่จื่อ เมื่อคืนฉันได้ยินว่านายไปกินหม้อไฟที่ร้านเหอรุ่นตงเซียงกับไป๋อู๋ แล้วไอ้สือยงมันเข้าไปหาเรื่องเหรอ?"

ฟางชิงเย่ฟังแล้วตกใจ "หา? ทำไมข่าวถึงหูนายเร็วนัก?"

"เพื่อนฉันคนหนึ่งกินหม้อไฟอยู่ในห้องโถงพอดี เขาเห็นเหตุการณ์ วันนี้เลยโทรมาบอกฉัน ไอ้หมอนั่นดื่มฉี่ม้าเข้าไปไม่กี่แก้ว ก็ลืมกำพืดตัวเองแล้วเหรอ?"

"จริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ถามคำถามไม่กี่คำ" ฟางชิงเย่เล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้ฟังคร่าวๆ

"หึๆ ถือว่ามันยังรู้กาลเทศะ! ปล่อยมันไปเถอะ ตอนนี้มันไม่กล้ามายุ่งกับนายหรอก นายเป็นคนมีค่าตัวหลายสิบล้านแล้วนี่" ซ่งต้าไห่แซวในโทรศัพท์

"พอเลยๆ... อย่ามาล้อเล่น"

"นี่ เย่จื่อ มาร่วมก๊วนกับพวกเราไหม?" จู่ๆ ซ่งต้าไห่ก็ชวน

ฟางชิงเย่เข้าใจความหมายของเขา

ซ่งต้าไห่กับลูกเศรษฐีในอำเภอไม่กี่คน ตั้งกลุ่มเล็กๆ ขึ้นมา ขับรถหรู กินร้านอาหารแพงๆ และมักจะขับรถไปเที่ยวในตัวเมืองจิ้งไห่ ซึ่งในกลุ่มนั้นก็มีสือยงรวมอยู่ด้วย ตอนนี้เขามาชวนฟางชิงเย่เข้ากลุ่ม

แน่นอนว่าเขาปฏิเสธทันที "ฉันจะไปทำไม? ฉันคออ่อน ขับรถก็ใจเสาะไม่กล้าซิ่ง ไปให้พวกนายหัวเราะเยาะเปล่าๆ"

ซ่งต้าไห่หัวเราะลั่นในสาย "ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องปฏิเสธ ได้ จริงๆ ช่วงนี้ฉันก็ไม่ค่อยได้ไปเล่นกับพวกนั้นแล้วเหมือนกัน"

ซ่งต้าไห่พูดถูก ตั้งแต่เริ่มทำงานโดยเฉพาะพอได้เลื่อนเป็นหัวหน้ากองร้อย เขาก็เพลาๆ ลงเยอะ นานๆ ทีถึงจะติดต่อกับแก๊งลูกคนรวยพวกนั้น

ฟางชิงเย่ก็ไม่ได้แนะนำให้เขาตัดขาดจากวงสังคมนั้นโดยสิ้นเชิง แค่เตือนสติว่า "ใช่ โดยเฉพาะอย่าไปแข่งรถซิ่ง! รนหาที่ตายชัดๆ"

"โอเค ไม่คุยแล้ว งานยุ่งฉิบหาย" ปลายสายซ่งต้าไห่บ่น

"ลาออกสิ ดูฉันสิ สบายจะตาย" ฟางชิงเย่หัวเราะ

"ลาออก? ฉันไม่ได้เก่งเหมือนนายนี่หว่า... ทำไปอีกสักสองสามปีค่อยว่ากัน บาย"

"บาย..."

ฟางชิงเย่วางสาย ก็เห็นไป๋อู๋ขี่จักรยานแม่บ้านคันเล็กเข้ามาในสวน พอเห็นฟางชิงเย่ก็จอดตรงหน้าเขา

"ใครโทรมา? โทรมาชวนไปตกปลาเหรอ?" หญิงสาวถาม

"เปล่า ซ่งต้าไห่น่ะ เพื่อนเขาเห็นสือยงเข้ามาหาเรื่องเรา ก็เลยไปฟ้องเขา เขาเลยโทรมาถามสถานการณ์"

ฟางชิงเย่เล่าเนื้อหาการคุยโทรศัพท์ให้ไป๋อู๋ฟัง

หญิงสาวฟังแล้วตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "เย่จื่อ เขาชวนนายเข้าแก๊งทำไมนายไม่ไปล่ะ? ดูพวกนั้นสิ ขับรถหรูไม่ก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ร่อนไปตามถนน ข้างหลังมีสาวสวยซ้อนท้าย โก้จะตาย!"

"งั้นฉันซ้อนเธอ?"

"ฉันไม่ไปหรอกย่ะ"

"งั้นฉันก็ไม่ไป"

ขณะที่ทั้งสองคุยหยอกล้อกัน มือถือของฟางชิงเย่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์แปลก แต่ฟางชิงเย่ก็กดรับ

"ใครครับ?"

"สวัสดีครับ บอสฟาง ผมสือจิ่งเซิ่ง จากหลินหยวนกรุ๊ป"

สือจิ่งเซิ่ง?!

ฟางชิงเย่ตกใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมสือจิ่งเซิ่งถึงโทรหาเขาในเวลานี้?

ไป๋อู๋เห็นสีหน้าตกใจของเขา ก็รีบกระซิบถาม "ใครโทรมา?"

"สือจิ่งเซิ่ง"

ฟางชิงเย่ตอบ แล้วกดเปิดลำโพง

"บอสสือ สวัสดีครับ"

"สวัสดีครับ บอสฟาง คุณทำสวนกล้าไม้อยู่ไม่ใช่เหรอครับ? บริษัทผมต้องการไม้ประดับภูมิทัศน์จำนวนมากสำหรับโครงการปรับภูมิทัศน์ถนนในเขตเมืองใหม่ คุณสนใจไหม? มาคุยกันหน่อยเป็นไง?"

"ได้สิครับ" ฟางชิงเย่ตอบรับอย่างรวดเร็ว "เมื่อไหร่ดีครับ?"

"ได้ข่าวว่าคุณชอบตกปลา เพื่อนผมคนหนึ่งเปิดบ่อปลา อยู่ที่หมู่บ้านหลิงชิงใกล้ๆ ตัวอำเภอนี่เอง เราไปตกปลาไปคุยไป ดีไหมครับ?"

"ดีครับ กี่โมง?"

"บ่ายสองละกัน กินข้าวแล้วค่อยไป"

"ตกลงครับ!"

วางสายจากสือจิ่งเซิ่ง ก็ได้ยินไป๋อู๋พูดเบาๆ ว่า "ฉันได้ยินพ่อบอกว่า ไม้ประดับถนนในเขตเมืองใหม่หลักๆ คือต้นกุ้ยฮวา (หอมหมื่นลี้) กับต้นจื่อเวย (ยี่เข่ง) แต่ในสวนเราไม่มีต้นไม้สองชนิดนี้เลยนะ"

"ฉันรู้ สวนเรามีแต่ไม้ดอก แล้วก็ไม้ประดับในร่มพวกต้นวาสนา ต้นศุภโชค ไม่มีไม้ประดับถนนสักต้น" ฟางชิงเย่หัวเราะ

"ต่อให้ในสวนมี ก็คงไม่ถึงขนาดให้เถ้าแก่ใหญ่อย่างเขาโทรมาถามด้วยตัวเองหรอกมั้ง ลูกน้องในบริษัทมีตั้งเยอะแยะเอาไว้กินข้าวฟรีหรือไง?"

"นายหมายความว่า สือจิ่งเซิ่งมาหานายเพราะมีจุดประสงค์อื่น" ไป๋อู๋กล่าว

"ฉันเดาว่าอย่างนั้นนะ... แน่นอนว่าตกปลาก็น่าสนใจดี"

"ฮ่ะ! เย่จื่อ นายเห็นแก่ที่เขาชวนไปตกปลาต่างหาก!" ไป๋อู๋แซว

"ฮะๆ เธอจะไปไหม?" ฟางชิงเย่ถาม

"ไม่ไปล่ะ วันนี้จะช่วยปู่ตัดแต่งกิ่งไม้" ไป๋อู๋ปฏิเสธ

"งั้นก็ดี เริ่มกันเลย ฉันเป็นลูกมือเอง" ฟางชิงเย่ถลกแขนเสื้อขึ้น

ทำงานจนถึงเที่ยง กินข้าวเสร็จ ฟางชิงเย่ก็ขับรถมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านหลิงชิง

บ่อปลาที่สือจิ่งเซิ่งพูดถึง จริงๆ แล้วเป็นฟาร์มเกษตรผสมผสานที่มีทั้งปลูกผักผลไม้ เลี้ยงสัตว์ปีก เลี้ยงสัตว์น้ำ ตกปลาและร้านอาหารครบวงจร ฟางชิงเย่เคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยมา

วันนี้เขาขับรถเข้ามา เห็นลานจอดรถข้างฟาร์มมีรถจอดอยู่หลายคัน หนึ่งในนั้นมีรถเบนซ์ ดูทรงแล้วน่าจะเป็นของสือจิ่งเซิ่ง

ฟางชิงเย่หยิบอุปกรณ์ตกปลาจากท้ายรถ เดินดุ่มๆ ไปทางบ่อปลา ก็เห็นสือจิ่งเซิ่งนั่งตกปลาอยู่คนเดียวจริงๆ

แต่งตัวธรรมดามาก ใบหน้าเหลี่ยมคมสัน

เห็นเขาเดินมา สือจิ่งเซิ่งก็ยิ้มทักทาย "บอสฟาง มาๆ ตรงนี้ทำเลดี"

ฟางชิงเย่กางเก้าอี้พับนั่งลงใกล้ๆ เขาเริ่มหย่อนเบ็ด ตอนนั้นเองชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

"เถ้าแก่จาง มาพอดีเลย" สือจิ่งเซิ่งกวักมือเรียกชายคนนั้น "ผมแนะนำให้รู้จัก นี่คือฟางชิงเย่ บอสฟางแห่งทั่วฟางเทคโนโลยี"

"บอสฟาง สวัสดีครับ" เถ้าแก่จางรีบจับมือกับฟางชิงเย่ "ยินดีต้อนรับครับ แวะมาเล่นบ่อยๆ นะครับ"

"งั้นคุณต้องให้ส่วนลดบอสฟางเขาหน่อยนะ" สือจิ่งเซิ่งพูดแทรก

"แน่นอนครับ วันนี้ตกปลาฟรี วันหลังลดครึ่งราคา เป็นไงครับ?" เถ้าแก่จางยิ้มเสนอ

"ขอบคุณครับเถ้าแก่จาง" ฟางชิงเย่ยิ้ม

คุยกับฟางชิงเย่ไม่กี่คำ เถ้าแก่จางก็หันไปถามสือจิ่งเซิ่ง "บอสสือ เย็นนี้จะทานอะไรครับ? ผมจะได้บอกพ่อครัวไว้ก่อน วันนี้คนค่อนข้างเยอะ"

"บอสฟาง คุณอยากทานอะไร? ปลาน้ำแดงไหม?" สือจิ่งเซิ่งหันมาถามฟางชิงเย่

"อย่าเลยครับ ผมกลัวปลาแล้ว สองสามวันมานี้มื้อเย็นมีแต่ปลา ไก่อบเป็นไงครับ?"

"ได้ งั้นเอาไก่อบ!"

พอเถ้าแก่จางเดินออกไป ทั้งสองก็เริ่มตกปลา

ฟางชิงเย่โยนเบ็ดลงน้ำ แล้วเริ่มเข้าเรื่อง "บอสสือ โครงการไม้ประดับถนนของบริษัทคุณ ต้องการต้นไม้ชนิดไหนครับ?"

"หลักๆ คือกุ้ยฮวากับจื่อเวยครับ นี่เป็นข้อกำหนดจากทางอำเภอ" สือจิ่งเซิ่งตอบ

"งั้นต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ ในสวนไม่มีเลย เราปลูกแต่ต้นวาสนา ต้นศุภโชค ไม้ประดับในร่ม แล้วก็ไม้ดอกบางชนิด" ฟางชิงเย่ตอบตามตรง

"ไม่มีเหรอ? น่าเสียดายจัง... บอสฟาง คุณบอกว่าในสวนมีแต่ไม้ประดับในร่ม งั้นพวกคุณทำเช่าไหมครับ?" สือจิ่งเซิ่งถาม

"เช่าครับ ธุรกิจหลักของเราคือให้เช่า"

"งั้นดีเลย งานเช่าต้นไม้ดอกไม้ประดับภายในอาคารสำนักงานของบริษัทผม ยกให้สวนของคุณดูแล ตกลงไหมครับ?" สือจิ่งเซิ่งเสนอ

"งั้นก็ขอบคุณมากครับ บอสสือ" ฟางชิงเย่ยิ้ม

ไมตรีที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ แน่นอนว่าเขาต้องรับไว้

(จบแล้ว)