บทที่ 69 - การคาดเดาหลังมื้ออาหาร

บทที่ 69 - การคาดเดาหลังมื้ออาหาร

ฉินจื้อชิงยังไม่ทันตอบ เหลยหมิงที่ดื่มจนหน้าแดงก่ำก็แทรกขึ้นมา "ผอ.เหมย พี่จะสนใจเรื่องนี้ไปทำไม?"

"ทำไมจะไม่สน?" เหมยซู่เว่ยปรายตามอง สวนกลับว่า

"นายอยู่แบงก์ชาติอาจจะไม่ชัดเจน แต่ตอนนี้เศรษฐกิจท้องถิ่นทรุดหนักขนาดไหน! ภาษีอากรก็ลดฮวบตามไปด้วย รัฐต้องรีบผ่อนคลายทางการเงิน เติมเลือดให้ภาคธุรกิจด้วยเงินกู้ ธุรกิจอยู่รอด มีกำไร ถึงจะมีภาษีส่งรัฐ!"

"ทำไมฉันจะไม่ชัดเจน?" เหลยหมิงแก้ต่าง "แต่การเปลี่ยนนโยบายการเงินไม่ใช่เรื่องเล่นขายของ ขยับนิดเดียวสะเทือนไปทั้งร่าง! ข้างบนเขาระมัดระวังตัวแจ!"

"มิน่าล่ะใครๆ ถึงบอกว่าพวกนายแบงก์ชาติหัวโบราณ! กลัวนั่นกลัวนี่ กว่าพวกนายจะคิดได้ ธุรกิจเจ๊งกันหมดพอดี!" เหมยซู่เว่ยเริ่มใส่อารมณ์

"ฟังนะ พวกคุณฟังที่เขาพูด" เหลยหมิงทำท่าน้อยใจ "ฉันเป็นแค่หัวหน้าแผนกในสาขาย่อย การกำหนดนโยบายการเงินมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? โยนขี้กันชัดๆ"

เซี่ยเหอไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่ชำเลืองมองฟางชิงเย่ที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะ

เรื่องนี้ ฉันกับเขาถกกันไปตั้งนานแล้วนะ พวกคุณยังมาเถียงกันอยู่อีก?

ฟางชิงเย่ไม่ทันสังเกตสีหน้าของเซี่ยเหอ เขาเมานิดๆ กำลังซดซุปถั่วงอกแก้เมาอึกใหญ่

ฉินจื้อชิงที่นั่งหัวโต๊ะไกล่เกลี่ย "เรื่องใหญ่ระดับชาติแบบนี้ เราไม่ต้องเถียงกันหรอก แต่ข่าวที่ฉันได้ยินมา รัฐบาลเตรียมจะเปลี่ยนนโยบายเศรษฐกิจจริง เตรียมผ่อนคลายทางการเงิน คาดว่าเร็วๆ นี้คงจะปรับลด 'อัตราดอกเบี้ยเงินกู้อ้างอิง' (Benchmark Lending Rate) และ 'อัตราเงินสำรองตามกฎหมาย' (Reserve Requirement Ratio - RRR)"

"ผมก็ได้ยินข่าวลือนี้มาเหมือนกัน" เหลยหมิงรับลูก "แต่ก็ได้ยินมาอีกว่า ข้างบนเถียงกันหนักมากว่าจะลดเท่าไหร่กันแน่ รวมถึงพวกผู้เชี่ยวชาญ ศาสตราจารย์ นักเศรษฐศาสตร์ทั้งหลายก็มีความเห็นแตกแยกกันไปหมด"

"เป็นเรื่องปกติ" ฉินจื้อชิงยิ้ม "อย่าว่าแต่บ้านเราเลย แม้แต่อเมริกา ทุกครั้งที่เฟด (Fed) จะลดหรือขึ้นดอกเบี้ย จะขยับกี่ 'เบสิสพอยต์' (Basis Point) นักเศรษฐศาสตร์ทั่วโลกก็เดากันไปต่างๆ นานา บางทีบ่อนพนันยังเปิดรับแทงเลย"

"นี่ ทุกคน ในเมื่อทำงานในแวดวงการเงินกันหมด ลองพูดกันหน่อยสิว่า ถ้าคราวนี้บ้านเราปรับลดดอกเบี้ยอ้างอิงกับ RRR จะลดเท่าไหร่?" เหมยซู่เว่ยโยนคำถามขึ้นมาอีก

สายตาของเซี่ยเหอกับเหลยหมิงมองไปที่ฉินจื้อชิงเป็นจุดเดียว

"อย่ามองผม" ฉินจื้อชิงหัวเราะ "ตำแหน่งผมเข้าไม่ถึงข้อมูลสำคัญพวกนี้หรอก... บางทีศาสตราจารย์หลิวชิ่งอวี่ของมหาลัยเราอาจจะรู้ เขาเป็นกรรมการในคณะกรรมการนโยบายการเงินของแบงก์ชาติ การตัดสินใจพวกนี้ต้องผ่านการอภิปรายในคณะกรรมการอย่างเข้มข้น"

"เอ๊ะ เซี่ยเหอ ศาสตราจารย์หลิวเป็นที่ปรึกษาเธอนี่นา" เหลยหมิงหันมามองเซี่ยเหอ

"เป็นที่ปรึกษาฉันก็จริง แต่คุณคิดว่าศาสตราจารย์หลิวจะบอกตัวเลขพวกนี้เหรอ? นั่นมันผิดวินัยร้ายแรงนะ!" เซี่ยเหอยิ้ม

ข้อนี้พวกฉินจื้อชิงก็ยอมรับ

นี่เป็นความลับระดับชาติ พูดถึงแนวโน้มการเปลี่ยนนโยบายพอได้ แต่ตัวเลขเป๊ะๆ ใครกล้าแพร่งพรายก่อนล่วงหน้า ไม่ใช่แค่ผิดวินัยธรรมดาแน่

"งั้นเอาเป็นว่า พวกนายลองเดาดูสิ แสดงความเห็นของตัวเอง เหมือนพวกกูรูในเน็ตไง" เหมยซู่เว่ยเสนอ

สำหรับหัวข้อนี้ ฉินจื้อชิงค่อนข้างสนใจ แม้เขาจะเป็นข้าราชการ แต่ก็เป็นสายวิชาการ ชอบถกประเด็นเศรษฐกิจ ยิ่งกับศิษย์เก่าด้วยแล้ว พูดคุยได้สบายใจไม่มีความกดดัน

"ฉันเคยคิดเรื่องนี้ส่วนตัวเหมือนกัน" ฉินจื้อชิงนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ความเห็นส่วนตัวนะ ดอกเบี้ยเงินกู้อ้างอิงระยะหนึ่งปีน่าจะลดลงประมาณ 0.3% ส่วน RRR น่าจะลดสัก 1 ถึง 1.5% มั้ง"

"ผมคาดการณ์ใกล้เคียงกับผอ.ฉิน ดอกเบี้ยเงินกู้อ้างอิงหนึ่งปีน่าจะลด 0.3% แต่ RRR ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยต้องลด 2%" หยางเค่อหัวแสดงความเห็นบ้าง

"ของผมต่ำกว่าที่พวกพี่คาดการณ์หน่อย" เหลยหมิงรับช่วงต่อ "ดอกเบี้ยเงินกู้หนึ่งปีน่าจะลด 0.1-0.15% ส่วน RRR เต็มที่ก็ 1%... แบงก์ชาติเราขี้ระแวงจะตาย"

พูดจบ เหลยหมิงก็ปรายตามองเหมยซู่เว่ย

"ผมก็ลองเดาเล่นๆ ดูเหมือนกัน" อวี่หยางรีบพูดขึ้นทันที "ผมทำงานฝ่ายนโยบายและกฎหมายของสำนักงานการเงิน ได้ศึกษาการเปลี่ยนแปลงนโยบายการเงินของชาติมาบ้าง ส่วนตัวผมคิดว่า การลดสองอัตราครั้งนี้ของแบงก์ชาติน่าจะ 'แรง' พอสมควร... ผอ.เหมยคงเข้าใจดี ดูสิเศรษฐกิจดิ่งลงเหวขนาดไหน ดังนั้นรัฐต้องอัดยาแรงแน่นอน"

"แล้วนายว่าเท่าไหร่?"

"ดอกเบี้ยเงินกู้อ้างอิงหนึ่งปีน่าจะลด 0.4% ส่วน RRR อย่างต่ำต้อง 3%!"

"โฮ่ อวี่หยาง ก้าวกระโดดเชียวนะ" เหลยหมิงแซว

"ครับ เยอะกว่าที่พี่ประเมินไว้มากเลย"

สีหน้าเหลยหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร

"รุ่นพี่เซี่ย คุณคาดการณ์ว่าเท่าไหร่ครับ?" อวี่หยางหันมามองเธอ

เซี่ยเหอไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน

เธอเป็นแค่ผู้จัดการธนาคารสาขาย่อย วันๆ มีเรื่องจุกจิกให้แก้ไม่หวาดไม่ไหว จะเอาเวลาไหนไปคิดเรื่องไกลตัวขนาดนั้น?

ฉินจื้อชิง เป็นรองผอ.สำนักงานการเงินมณฑล ระดับผู้บริหารระดับสูง (Tingji - ระดับกรม) วิสัยทัศน์ย่อมกว้างไกล ใส่ใจเรื่องระดับมหภาค

หยางเค่อหัวเป็นรองผู้จัดการสาขาเมือง ระดับรองกอง (Fuchuji) กำลังจะขึ้นเป็นระดับกอง ย่อมไวต่อตัวเลขดอกเบี้ยและเงินสำรอง

เหลยหมิงแม้จะเป็นแค่ระดับแผนก (Keji) แต่เขาอยู่สายแบงก์ชาติโดยตรง เป็นหัวหน้าฝ่ายสินเชื่อ ขลุกอยู่กับตัวเลขพวกนี้ทุกวัน ย่อมต้องสนใจ

ส่วนอวี่หยาง อยู่ฝ่ายนโยบายสำนักงานการเงิน วันๆ ก็ยุ่งกับนโยบายเศรษฐกิจระดับชาติ

พวกเขาสามารถพูดสมมติฐานของตัวเองได้อย่างมีหลักการ แต่เธอล่ะ?

เห็นเซี่ยเหออึกอัก อวี่หยางก็ยิ้มเร่งเร้า "รุ่นพี่เซี่ย คุณเป็นมหาบัณฑิตคนเดียวในนี้นะ แถมเป็นศิษย์เอกศาสตราจารย์หลิว พวกเราอยากฟังทัศนะอันลึกซึ้งของคุณครับ"

"ทัศนะลึกซึ้งอะไรกัน? ฉันไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ"

อีตานี่น่ารำคาญชะมัด!

เซี่ยเหอเริ่มหงุดหงิด อยากจะบอกไปตามตรง แต่ก็กลัวเสียหน้า

สมัยเรียนหัวข้อวิทยานิพนธ์ปริญญาโทของเธอคือ "การคาดการณ์นโยบายการเงินและผลกระทบทางเศรษฐกิจมหภาค — ว่าด้วยระบบประเมินดัชนีชี้วัดพหุคูณของการกำกับดูแลนโยบายการเงิน" วิจัยเรื่องดอกเบี้ยโดยตรง และได้รับคำชมจากศาสตราจารย์หลิวด้วย

เพียงแต่หลายปีมานี้ขลุกอยู่แต่ธนาคารสาขาย่อย ทฤษฎีวิชาการพวกนี้เลยสนิมเกาะไปบ้าง

คิดถึงตรงนี้ เธอก็เผลอมองไปที่ฟางชิงเย่ที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

ตอนนั้นฟางชิงเย่กินซุปแก้เมาหมดแล้ว เห็นท่าทางลำบากใจของเซี่ยเหอ แล้วมองไปที่อวี่หยาง จากนั้นก็หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า พิมพ์ข้อความยิกๆ อย่างรวดเร็ว

โทรศัพท์เซี่ยเหอที่วางอยู่บนโต๊ะมีเสียงเตือนดัง ติ๊ง ติ๊ง ไอคอน QQ รูปมีดดาบกระพริบวาบ ฟางชิงเย่ส่งมา!

เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิด QQ ดู

มีข้อความสั้นๆ บรรทัดเดียว: "ดอกเบี้ยกู้ลด 0.28% , RRR ลด 1% แต่ 5 ธนาคารใหญ่ไม่ขยับ"

หือ? นี่มัน? ฟางชิงเย่ส่งโพยคำตอบมาให้แล้ว!

(จบแล้ว)