บทที่ 47 - วิธีการสกปรก

บทที่ 47 - วิธีการสกปรก

การแข่งขันทักษะครั้งนี้มีทั้งหมด 4 รายการ เนื่องจากแต่ละสาขามีนักกีฬาลงแข่งคนละ 2 รายการหลายคน ตามตารางแข่งขัน วันแรกจึงเป็นการแข่งนับธนบัตรด้วยมือและพิมพ์ดีดคำนวณ (พิมพ์ตัวเลขจากบิล) ส่วนวันที่สองจะเป็นการแข่งพิมพ์ดีดภาษาจีนและแยกแยะธนบัตรปลอม ช่วงบ่ายสี่โมงเย็นจะมีพิธีมอบรางวัล

ใครมีรายการแข่งก็แข่งไป ใครไม่มีก็ฟรีสไตล์

ดังนั้นวันแรก หลายคนเลยถือโอกาสไปเดินเที่ยวถนนหนานต้าเจีย ห้างจงหนาน หรือไม่ก็ไปดูหนัง

การแข่งขันครั้งนี้ค่ากินอยู่แต่ละทีมดูแลกันเอง ตกกลางคืนชาวคณะสาขาหนานซินสิบกว่าชีวิตก็นั่งกินข้าวด้วยกันที่โรงแรม

บรรยากาศไม่ค่อยดีนัก

เพราะสองรายการที่แข่งวันนี้ สาขาหนานซินแทบจะกอดคอกันตายหมู่ นอกจากพนักงานจากสาขาย่อยถนนเจ้าหยางคนหนึ่งได้รางวัลที่ 2 รายการนับธนบัตร พนักงานจากโถงบริการสำนักงานใหญ่คนหนึ่งได้ที่ 3 รายการพิมพ์ดีดคำนวณ และเฉินเหมยเหมยจากแผนกสินเชื่อได้รางวัลชมเชยรายการนับธนบัตร นอกนั้นกินแห้วกันหมด

ความจริงจะโทษว่าพนักงานสาขาหนานซินไม่เก่งก็ไม่ได้ เพราะเซี่ยเหอตั้งใจจะให้โอกาสเด็กใหม่มาฝึกฝน มือเก๋าหลายคนเลยไม่ได้ถูกส่งมา ผลงานเลยออกมาไม่ค่อยดี

แต่เซี่ยเหอก็ยังให้กำลังใจทุกคน "ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังมีรายการพิมพ์ดีดภาษาจีนกับแยกแยะธนบัตรปลอม เราต้องทำผลงานได้ดีกว่านี้แน่!"

"ใช่แล้วค่ะทุกคน อย่าเพิ่งท้อ โดยเฉพาะรายการพิมพ์ดีดภาษาจีน เราต้องคว้าที่หนึ่งมาได้แน่!" หลิวเหมยลี่ช่วยเชียร์อัป

"พี่หลิว จะเป็นไปได้เหรอครับ? รายการพิมพ์ดีดมี 'ปีศาจคีย์บอร์ดหกนิ้ว' อยู่นะ เราจะได้ที่หนึ่งได้ยังไง?" มีคนถามแย้งขึ้นมาทันที

"เพราะเรามีอาวุธลับไงล่ะ!" หลิวเหมยลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย พลางปรายตามองไปทางจางหรง

จางหรงดูเหมือนไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก้มหน้าก้มตากินข้าว

"อาวุธลับ? อาวุธลับอะไร?" เซี่ยเหอมองหลิวเหมยลี่ด้วยความแปลกใจ ไม่รู้ว่าเธอมียาหอมอะไรในน้ำเต้า แม้แต่ซูหมิงกับอู๋เซิ่งลี่ก็มองเธอเป็นตาเดียว

"ผู้บริหารทุกท่าน อย่าเพิ่งถามเลยค่ะ พรุ่งนี้ก็รู้เอง!"

เห็นหลิวเหมยลี่อุบไต๋ ทุกคนก็ไม่เซ้าซี้ต่อ

กินข้าวเสร็จ ใครจะไปเดินเล่นก็ไป ใครจะกลับห้องก็กลับ ตอนนั้นเองเฉินเหมยเหมยแอบถามจางหรง "นายรู้ไหมว่าอาวุธลับคืออะไร?"

จางหรงยิ้มลึกลับ "ก็ผมนี่แหละ!"

"นาย?" เฉินเหมยเหมยตกใจ

"ใช่! ผมจะใช้โซกั๋วอินพุต (Sogou Input)"

"หือ? จะใช้ได้เหรอ?" เฉินเหมยเหมยถามอีก

"ถามทางเมืองแล้ว เขาบอกว่าได้" จางหรงตอบ

"ฉันก็เคยใช้โซกั๋ว ฟังก์ชันสร้างคำสร้างประโยคเทพมาก ถ้ารวมกับความเร็วในการพิมพ์ จางหรง คราวนี้มีลุ้นชนะหลี่ลี่เฟินจริงๆ นะเนี่ย" เฉินเหมยเหมยดีใจ

ขอแค่พนักงานในหน่วยงานได้รางวัล เธอก็ดีใจด้วยทั้งนั้น

"ก็ไม่แน่..." จางหรงปากบอกถ่อมตัวแต่สีหน้าลำพองใจ "โอเค ไม่คุยละ ผมจะไปหาร้านเน็ตซ้อมมืออีกหน่อย"

"ไปเถอะ สู้ๆ นะ!"

เช้าวันที่สองเวลาเก้าโมงเช้า การแข่งขันเริ่มขึ้นตามกำหนดที่ตึกสาขาเมือง คอมพิวเตอร์สำหรับแข่งพิมพ์ดีดมีแค่ 8 เครื่อง แต่นักกีฬาเยอะมาก เลยต้องแบ่งเป็น 8 กลุ่มทยอยแข่งกัน แต่ละกลุ่มต้องพิมพ์บทความประมาณ 1,000 ตัวอักษร คะแนนจะคำนวณจากเวลาที่ใช้และจำนวนคำผิด ยิ่งคะแนนสูงยิ่งดี

จากการจับฉลาก สาขาหนานซินอยู่กลุ่มที่ 7 คาดว่าจะได้แข่งช่วงบ่าย ส่วนหลี่ลี่เฟินจากสาขาเมืองก็อยู่กลุ่มที่ 7 เหมือนกัน!

การแข่งขันเริ่มขึ้น สิบกว่านาทีผ่านไปกลุ่มแรกแข่งจบ นักกีฬาเดินออกจากห้อง คะแนนก็ถูกแปะหน้าห้องทันที

ที่เร็วที่สุดคือพนักงานพิมพ์ดีดจากสาขาอำเภอจงผิง ใช้เวลา 6 นาที 52 วินาที ความเร็วเฉลี่ย 152 คำต่อนาที ผิด 6 คำ คะแนนสุดท้าย 86 คะแนน

"กลุ่มนี้ไม่ไหว ตายเรียบ" หลิวเหมยลี่วิจารณ์ "ที่หนึ่งความเร็วพอใช้ได้ แต่คำผิดเยอะไปหน่อย เทียบกับหลี่ลี่เฟินไม่ได้เลย"

จางหรงรู้ดี สถิติที่ดีที่สุดของหลี่ลี่เฟินคือเฉลี่ย 164 คำต่อนาที และไม่มีคำผิดเลยแม้แต่คำเดียว!

กลุ่มต่อๆ ไปทยอยเข้าสนามแข่ง คะแนนก็ทยอยประกาศออกมา พอคะแนนกลุ่มที่ 3 แปะบนผนัง ไทยมุงรอบๆ ก็ฮือฮากันทันที

"แม่เจ้าโว้ย หวังเสี่ยวหงจากสาขาเขตอู่หยาง ใช้เวลาแค่ 5 นาที 40 วินาที! นั่นมันเฉลี่ยนาทีละประมาณ 171 คำเลยนะ! เร็วกว่าสถิติสูงสุดของหลี่ลี่เฟินอีก!"

"แถมไม่มีคำผิดสักคำ!"

"นี่มันเทพชัดๆ!"

ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ จางหรงโผล่มาจากไหนไม่รู้ กระซิบหลิวเหมยลี่ว่า "หวังเสี่ยวหงคนนี้ ก็ใช้โซกั๋วเหมือนกันครับ!"

"เธอรู้ได้ไง?" หลิวเหมยลี่รีบถาม

"เมื่อกี้ผมแอบไปฟังทางฝั่งสาขาอู่หยางคุยกันครับ" จางหรงตอบ

"ว้าว โซกั๋วนี่ร้ายกาจจริงๆ! คราวนี้หลี่ลี่เฟินคงร่วงแน่! จางหรง เธอมีมั่นใจว่าจะชนะหวังเสี่ยวหงไหม?" หลิวเหมยลี่ถามเสียงเบา

"ยังพอมีความมั่นใจครับ สถิติสูงสุดของผมแตะ 180 คำต่อนาที!"

"งั้นก็ดี งั้นก็ดี"

หลิวเหมยลี่วางใจ ถ้าเป็นจริงอย่างที่จางหรงว่า สาขาหนานซินก็น่าจะคว้าที่หนึ่งรายการเดี่ยวมาได้สักรายการ

แต่เรื่องราวกลับตาลปัตร

ก่อนการแข่งขันช่วงเช้าจะจบลง อู๋เซิ่งลี่ถูกฝ่ายจัดงานเรียกไปประชุมกะทันหัน สิบนาทีต่อมาเขาก็กลับมา

"หัวหน้าอู๋ ประชุมเรื่องอะไรคะ?" หลิวเหมยลี่ถามด้วยความอยากรู้

"เมื่อกี้ฝ่ายจัดงานประกาศว่า คะแนนของหวังเสี่ยวหงเมื่อเช้าถือเป็นโมฆะ" อู๋เซิ่งลี่ตอบ

"ทำไมล่ะคะ?" ทุกคนตกใจ

"เธอใช้ไอ้ที่เรียกว่าโซกั๋วอินพุตอะไรนั่น คนของฝ่ายจัดงานบอกว่าคอมพิวเตอร์ของธนาคารมีข้อมูลความลับลูกค้า ไอ้โซกั๋วนี่มันมีฟังก์ชันจดจำข้อมูล เลยห้ามใช้" อู๋เซิ่งลี่ตอบ

"เหตุผลบ้าบออะไรเนี่ย?!" หลิวเหมยลี่ดูโกรธมาก

อู๋เซิ่งลี่แปลกใจ "เหมยลี่ คุณโกรธทำไม? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย?"

"หัวหน้าอู๋ คุณไม่รู้ อาวุธลับที่ฉันบอกเมื่อคืน ก็คือให้จางหรงใช้โซกั๋วแข่งนี่แหละ!"

"อะไรนะ?!" อู๋เซิ่งลี่หันไปมองจางหรงที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ข้างๆ ก็เข้าใจทันที

"ต้องเป็นนังหลี่ลี่เฟินนั่นเล่นสกปรกแน่ๆ! กลัวคนอื่นแย่งที่หนึ่ง เลยใช้วิธีสกปรกแบบนี้! ไม่ได้การ ฉันจะไปทวงความยุติธรรม!"

หลิวเหมยลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินดุ่มๆ ไปทางห้องทำงานฝ่ายจัดงานอย่างดุดัน

พอเข้าไปในห้องฝ่ายจัดงาน ก็เห็นคนกำลังทะเลาะกันอยู่แล้ว ที่แท้หัวหน้าทีมหญิงของสาขาอู่หยางพอรู้ว่าคะแนนลูกทีมโดนยกเลิก ก็รีบมาโวยวาย พอหลิวเหมยลี่เข้ามาร่วมวง ห้องก็ยิ่งแตกตื่น

ประธานสหภาพแรงงานสาขาเมือง ประธานหยาง เป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายจัดงานครั้งนี้ ส่วนผู้อำนวยการใหญ่คือผู้จัดการใหญ่ซึ่งมีชื่อแขวนไว้เฉยๆ งานทั้งหมดจึงเป็นเขารับผิดชอบ

ผู้ชายอกสามศอกย่อมทนแรงปะทะจากมนุษย์ป้าสองคนไม่ไหว เริ่มจะรับมือไม่อยู่ ตอนนั้นเองผู้หญิงผมดัดลอนคนหนึ่งก็พูดแทรกขึ้นมา "พวกเธอจะโวยวายไปทำไม? ฝ่ายจัดงานตัดสินไปแล้ว!"

"หลี่ลี่เฟิน?!"

หลิวเหมยลี่เพิ่งสังเกตเห็นว่านังนี่มุดเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่

(จบแล้ว)