330 ทางเลือก, ความรักของกู้ซินเหยียน, รวบรวมข้อมูล

330 ทางเลือก, ความรักของกู้ซินเหยียน, รวบรวมข้อมูล

ลานกว้าง ต้าไป๋ฮุ่ย , ถนนการค้า, อากาศแจ่มใส

แดดกำลังดี ถนนเต็มไปด้วยผู้คนเร่งรีบและมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารวิ่งขวักไขว่

ใบหน้าผู้ชายส่วนใหญ่ฉายแววด้านชา เหมือนใช้ชีวิตซ้ำซากจำเจ หญิงสาวจับมือเดินคุยเรื่องซุบซิบและเรื่องสนุกสนาน

บุหรี่ Li Qun ในมือซูหมิงค่อยๆ เผาไหม้ ขี้เถ้าเกาะปลายมวนเกินครึ่ง ลมพัดเบาๆ ขี้เถ้าปลิวตกใส่นิ้วแล้วร่วงลงพื้น

เสื้อยืดสีดำเลอะขี้เถ้าเป็นหย่อมๆ

เขารู้สึกเหมือนยืนอยู่ริมหน้าผาที่ต้องเลือก สะพานเบื้องหน้าชำรุดทรุดโทรม เดินข้ามไปสะพานจะพังทลาย หันหลังกลับไม่ได้

ฝั่งหนึ่งคือพระราชวังทองคำระยิบระยับ มองข้ามสะพานเห็นธนบัตรแดงๆ เป็นตั้งๆ แค่เดินข้ามไป ก็จะได้เงินที่คนธรรมดาหาทั้งชาติก็ไม่ได้

พูดได้ว่า ตั้งแต่ได้ระบบมา เงินที่ซูหมิงหาได้รวมกันยังน้อยกว่าข่าวกรองระดับสีส้มตำนานชิ้นนี้

นี่มันหนึ่งหมื่นสี่พันล้าน หนึ่งหมื่นสี่พันล้านหยวนเน้นๆ!

อีกฝั่งหนึ่งคือกระท่อมมุงจากที่ปูทางสู่ความซาบซึ้งและน้ำตา เดินข้ามไป จะช่วยเหยื่อได้สองล้านคน ได้รับความซาบซึ้งและบุญคุณ อาจได้เสนอชื่อเป็น 1 ใน 10 เยาวชนดีเด่น

จากนี้ไปเขาจะได้รับคำสรรเสริญนับไม่ถ้วน ชื่อเสียงนี้เหมือนเกราะทองคำ ไม่มีใครกล้าใช้อำนาจรังแก ไปที่ไหนไม่ต้องกลัวเจ้าหน้าที่รัฐสร้างปัญหา

บริษัทและมูลนิธิของซูหมิงจะได้รับการสนับสนุนและนโยบายพิเศษ ทำงานการกุศลได้ราบรื่นขึ้น

แน่นอน ยังมีคะแนนร้านค้าอีก 1.8 หมื่นล้านคะแนน พอจะแลกเทคโนโลยีเจ๋งๆ ได้สักอย่างสองอย่าง

ซูหมิงสับสน เป็นครั้งแรกที่เขาสับสน

นี่มันเงินสดหนึ่งหมื่นสี่พันล้านนะ!

เข้าใจคำว่า 'Cash is King' ไหม? ต่อให้เป็นเจ้าสัวหมื่นล้าน จะหาเงินสดขนาดนี้มาวางกองตรงหน้าได้ไหม?

ถ้าไม่ใช่เงินสดเยอะขนาดนี้ ซูหมิงคงไม่ลังเล แต่ปัญหามันอยู่ที่ข่าวกรองระดับ Epic ดันโยนโจทย์ยากมาให้

ในใจซูหมิงเหมือนมีคนตัวเล็กๆ สองคนตีกัน

ปีศาจผิวแทนผมน้ำเงินบอกว่า: เลือกเงินหมื่นสี่พันล้านสิ คนไม่เห็นแก่ตัวฟ้าดินลงโทษ พวกมันโง่เองที่โดนหลอก ถึงโดนหลอกก็ไม่เกี่ยวกับแก

นางฟ้าผิวขาวผมทองบอกว่า: พลังยิ่งใหญ่ความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ แม้พวกเขาจะโง่ แต่ในเมื่อแกรู้แล้ว ก็ต้องจับคนร้าย นี่ไม่ใช่แค่สองล้านคน แต่คือครอบครัวนับล้านข้างหลังพวกเขา!

สับสน สับสนสุดขีด

แม่รงเอ้ย ให้เงินเยอะเกินไปแล้ว เอาเงินฟาดหัวข้าราชการแบบนี้เหรอ?

ซูหมิงหลับตา รู้สึกร้อนวูบที่ปลายนิ้ว รีบทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ขยี้ดับ

หยิบโทรศัพท์ เลือกเบอร์ กดโทรออก

กู้ซินเหยียนเงยหน้ามองอาจารย์ แอบก้มตัวลงใต้โต๊ะ "ฮัลโหล ทำไมโทรมาตอนนี้ เรียนอยู่ อีกแป๊บโทรกลับได้ไหม?"

"ซินเหยียน~"

ได้ยินเสียงแหบพร่าของซูหมิง กู้ซินเหยียนตกใจ: "หมิง เกิดอะไรขึ้น? อยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา"

"ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง โทรมามีเรื่องอยากถาม"

"ถามมาสิ"

ซูหมิงกำโทรศัพท์แน่น ตาแดงก่ำ: "สมมติว่า... ถ้าเป็นเธอ มีสองทางเลือก ทางแรกจะได้เงินใช้ทั้งชาติไม่หมด แต่จะทำให้คนไม่รู้จักหลายล้านคนเดือดร้อน"

"อีกทางเลือก คือไปช่วยคนพวกนั้น ช่วยลดความเสียหายให้พวกเขา แต่เธอจะไม่ได้เงินสักแดง ได้แค่ชื่อเสียง"

"เป็นเธอ เธอจะเลือกทางไหน?"

เงียบ เงียบไปสองนาที ซูหมิงยิ่งเครียด เส้นเลือดปูดโปนที่หลังมือ

"ฮิๆ"

เสียงหัวเราะใสๆ ทำให้ใจเขาเย็นลงทันที

กู้ซินเหยียนพูดเสียงอ่อนโยน: "ซูหมิง ฉันไม่สนหรอกว่านายมีเงินเท่าไหร่ ต่อให้ไม่มีเงินแล้วไง ฉันเลี้ยงนายได้!"

"เงินน่ะ หาคนเดียวไม่หมดหรอก ฉันอยากให้นายมีความสุข ใช้ชีวิตไร้กังวล"

"ตอนเราแก่เดินไม่ไหว จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจกับการกระทำในอดีต ไม่ว่านายเลือกทางไหน ฉันเชื่อใจและสนับสนุนนายเสมอ"

วินาทีนั้น ความลังเลในใจซูหมิงหายวับไป ไม่มีความสับสนอีกต่อไป

ใช่สิ ถ้าเลือกทางแรก แม้จะได้เงินใช้กี่ชาติก็ไม่หมด แต่ความรู้สึกผิดจะติดตัวไปตลอดชีวิต

ความลับนี้จะเป็นหนามยอกอก ไม่มีวันลบเลือน

วันหนึ่งข้างหน้า เขาอาจสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะการตัดสินใจในวันนี้

"ฟู่ว!"

ซูหมิงพ่นลมหายใจ พูดเสียงใส: "ขอบใจนะ ซินเหยียน ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง!"

กู้ซินเหยียนยิ้มมุมปาก: "เย็นนี้ฉันอยากกินหม้อไฟ!"

"ได้ กินหม้อไฟ อยากกินอะไรกินให้หมด"

"รักนะ"

"ฉันก็รักเธอ เดี๋ยวไปรับ"

วางสาย ซูหมิงโทรหาเส้าเจิ้งหยาง "เลขาเส้า ให้ตำรวจเซินเจิ้นกับแผนกอาชญากรรมเศรษฐกิจมารวมตัวที่ศาลากลางเดี๋ยวนี้"

"ผมมีข่าวใหญ่สะเทือนฟ้าจะบอก อาจกระทบคนสองล้านคน เราต้องเร็ว!"

เส้าเจิ้งหยางกะจะแซวซูหมิง แต่ได้ยินน้ำเสียงจริงจัง รีบตอบรับ: "วางใจได้ ฉันจะเรียกคนเดี๋ยวนี้!"

วางสาย ซูหมิงโทรหาเฟิงเหิงอี้ "พี่เฟิง อยากสร้างผลงานไหม? ไปที่ร้าน Jiayuan Fast Food ในหมู่บ้าน Jinxiu Garden ถนน West Lake เดี๋ยวนี้"

"จับตาดูคนชื่อ หวงซิน เดี๋ยวผมส่งรูปให้ สังเกตว่าเขาติดต่อใครบ้าง คนที่ติดต่อพักที่ไหน"

"จำไว้ ห้ามให้รู้ตัวเด็ดขาด ต้องเงียบที่สุด!"

เกิดอะไรขึ้น?

เฟิงเหิงอี้งงตาแตก ไม่เข้าใจว่าซูหมิงให้ทำแบบนี้ทำไม

หมู่บ้าน Jinxiu Garden ถนน West Lake ไม่ใช่เขตรับผิดชอบเขาด้วย

"พี่อี้ ทำไรอยู่ กินชานมไหม?" ตำรวจที่เดินผ่านมาถาม

"ไม่กิน"

เฟิงเหิงอี้โบกมือ ถามปลายสาย: "หมิง บอกเหตุผลหน่อยได้ไหม เขตนั้นไม่ใช่เขตพี่นะ"

ซูหมิงเสียงเครียด: "พี่เฟิง รายละเอียดบอกตอนนี้ไม่ได้ แต่รับประกันว่างานนี้สำเร็จ พี่ได้เลื่อนขั้นสองขั้น เผลอๆ สามขั้นรวด"

"ผมแจ้งเลขาเส้าแล้ว เขาเรียกผู้ใหญ่ในกรมตำรวจมาที่ศาลากลาง เดี๋ยวผมจะไปประชุมที่นั่น"

เชี่ย!

เล่นใหญ่ขนาดนั้นเลย?

เฟิงเหิงอี้หน้าถอดสี ไม่นึกว่าซูหมิงจะถึงขั้นเรียกเส้าเจิ้งหยาง

เขาตื่นเต้นรับคำ: "หมิง วางใจได้ พี่จะระดมคนไปเดี๋ยวนี้"

ซูหมิง: "จำไว้ ต้องใช้คนที่ไว้ใจได้ ห้ามคลาดสายตา"

"วางใจได้"

วางสาย เฟิงเหิงอี้ตะโกน: "เสี่ยวหลี่, เสี่ยวหวัง, เสี่ยวจ้าว เรียกเหล่าซุนมาด้วย ไปรอที่รถพี่ จำไว้ เอารถพี่ไป ใส่ชุดนอกเครื่องแบบ"

เสี่ยวหลี่งง: "พี่อี้ เกิดไรขึ้น งานในมือยังไม่เสร็จเลย คดีปล้นเมื่อวานซืนยังไม่ได้ส่งสำนวน"

"ช่างหัวคดีปล้น รีบไป เร็วเข้า"

"ก็ได้ เดี๋ยวผมเตรียมตัวแป๊บ"

ทุกคนวางงาน รีบเรียกเหล่าซุนที่อยู่แผนกเอกสาร วิ่งไปขึ้นรถ

เฟิงเหิงอี้รีบไปห้องผู้กำกับถังเจิ้งหม่าน รายงานคร่าวๆ กำลังคนไม่พอ ออกปฏิบัติการต้องขออนุญาต

ถังเจิ้งหม่านอารมณ์ดี เพราะคดีโรงงานบุหรี่ปลอม เขาจะได้ย้ายไปกรมใหญ่ ช่วงนี้หน้าบาน

คู่ปรับเก่าไม่กล้าหือ ยอมสงบศึก ทำให้เขาได้ระบายความแค้น

ทั้งหมดเพราะเฟิงเหิงอี้ปิดคดีใหญ่ได้ แถมได้ข่าวว่าเฟิงเหิงอี้จะได้เลื่อนตำแหน่ง อนาคตอาจเป็นเพื่อนร่วมงาน

เขาจึงอนุญาตทันทีโดยไม่ลังเล

"เสี่ยวเฟิง ว่างๆ ไปกินข้าวบ้านนะ ลองฝีมือพี่สะใภ้"

"ขอบคุณครับผู้กำกับถัง ว่างแล้วจะรีบไปครับ"

"ดี ไปทำงานเถอะ"

รายงานเสร็จ เฟิงเหิงอี้เปลี่ยนชุด ลงไปขึ้นรถ ทุกคนรอพร้อม

เห็นเฟิงเหิงอี้ขึ้นรถ เสี่ยวหลี่ถามตื่นเต้น: "พี่อี้ เราจะไปไหน มีภารกิจพิเศษเหรอ?"

"ไม่ควรถามอย่าถาม"

เฟิงเหิงอี้สตาร์ทรถ กำชับ: "เดี๋ยวตั้งใจหน่อย จับตาดูให้ดี อย่าให้ไก่ตื่น ระวังตัวด้วย"

เห็นท่าทีจริงจังของเฟิงเหิงอี้ ทุกคนเลิกเล่น รับคำเสียงเข้ม: "พี่อี้วางใจได้ ภารกิจสำเร็จแน่นอน"

"ไปกัน"

.......

ขณะเฟิงเหิงอี้มุ่งหน้าไป Jinxiu Garden ซูหมิงโทรหาปี้วานวาน ขอเบอร์ผู้จัดการฝ่ายพื้นที่เช่า Dabaihui

คุยกันจนยืนยันได้ว่าออฟฟิศที่ปล่อยเช่าช่วงราคาถูก คือออฟฟิศของ DGCX Xin Kang Jia

ผู้จัดการบอกว่าหวงซินมาเช่าช่วงครึ่งหลังปี 24 สัญญา 2 ปี ยังเหลือสัญญาอีกปีกว่า

แต่ที่แปลกคือ เช่าทั้งชั้นแต่พนักงานน้อยมาก นานๆ ทีจะคึกคัก

ตกแต่งหรูหรา ทุกครึ่งเดือนหรือเดือนนึง จะมีคนมาทำงานหลายร้อยคน แต่หน้าไม่ซ้ำกัน

บัตรผ่านที่หวงซินทำ ก็ไม่มีชื่อและตำแหน่ง ไม่มีการส่งประกันสังคมหรือกองทุนให้ใคร

ซูหมิงยิ้มเย็น เดาทางหวงซินออก สร้างภาพหลอกลวงครั้งใหญ่

การเช่าออฟฟิศหรูเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้นักลงทุน

คนเรามักมั่นใจในความฉลาดตัวเอง คิดว่าตัวเองฉลาด

ให้ลงทุนแพลตฟอร์มอาจลังเล แต่พอมาดูบริษัท หวงซินก็จัดฉากใหญ่ให้ดู

คนเรามักเชื่อสิ่งที่เห็น พอเห็นความยิ่งใหญ่และความมั่นคงของบริษัท ก็คลายความสงสัย คิดว่าบริษัทใหญ่ขนาดนี้ไม่โกงหรอก

หารู้ไม่ ทุกอย่างคือฉากละครที่หวงซินสร้างขึ้น

คนที่มาดูบริษัทแล้ววางใจ ก็จะลงทุนเพิ่ม แถมหวงซินยังจับจุดจิตวิทยา กระตุ้นให้ไปชวนคนอื่นมาลงทุนต่อ

เป็นลูกโซ่ เหยื่อมากขึ้นเรื่อยๆ จมอยู่ในฝันหวาน ต่อให้มีคนเตือนก็ไม่ฟัง

"ประธานซู สถานการณ์ประมาณนี้ครับ ถ้าสนใจเช่า ผมคุยกับประธานหวงให้ขอลดค่าเช่าได้"

"ยังไม่ต้อง ผมขอคิดดูก่อน มีธุระแค่นี้ครับ"

"ครับ ประธานซู"

วางสาย ปี้วานวานส่งข้อมูลที่สืบมาให้ซูหมิง

ข้อมูลวันก่อตั้ง DGCX Xin Kang Jia, หน้าตาแอป, เว็บไซต์, สวัสดิการและกิจกรรม

ที่น่าตกใจคือ หวงซินแจกรถ Porsche จริงๆ แม้จะเป็นรุ่นเก่าตัวล่างสุด แต่ก็ราคา 6 แสนกว่าหยวน

ยอมใจป้ำ แจก Porsche ซื้อใจคนได้มหาศาล ระดมทุนได้เพียบ

แต่ที่ตลกที่สุดคือ พอซูหมิงเปิดเว็บที่ปี้วานวานให้ เบราว์เซอร์เด้งเตือน

ความเสี่ยง!

ยืนยันเข้าใช้งาน

ตัวแดงเถือกเตือนขนาดนี้ ยังมีคนโดนหลอก ซูหมิงเริ่มเสียดายการตัดสินใจ

ต้องโง่ขนาดไหนถึงโดนหลอก?

หรือเทคนิคหวงซินมันเทพจริงๆ?

สาเหตุหลักคือ หวงซินเลือกเหยื่อที่เป็นคนแก่หรือแม่บ้าน

คนกลุ่มนี้มีเงินแต่ไม่มีงาน ไม่ค่อยทันโลก อยากหาเงิน เลยตกเป็นเหยื่อ

รวบรวมข้อมูลเสร็จ สมองซูหมิงแล่นเร็วปรื๋อ เตรียมคำพูดที่จะคุยกับเส้าเจิ้งหยาง