บทที่ 13 ผู้อำนวยการครับ นักเรียนหญิงของเราล่ะ?

วันที่ 30 สิงหาคม

เป็นวันรายงานตัวของนักเรียนใหม่ที่สถาบันส่วนใหญ่มักกำหนดไว้

และจะสิ้นสุดในวันที่ 1 กันยายน

รวมเป็นเวลาทั้งหมดสามวัน

เพราะโดยปกติ มหาวิทยาลัยหลายแห่งรับนักเรียนใหม่เป็นพันหรือเป็นหมื่นคนในแต่ละครั้ง

จัดการให้เสร็จภายในวันเดียวคงไม่ทันแน่นอน

จึงต้องกระจายให้เสร็จภายในสามวัน เพื่อให้สามารถดูแลนักเรียนใหม่ได้อย่างทั่วถึง

แต่สำหรับวิทยาลัยอาชีวะซิงเฉินแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

เพราะปีนี้นักเรียนใหม่มีเพียงแค่หกร้อยกว่าคนเท่านั้น

จัดการให้เสร็จภายในวันเดียวก็สบายมาก

ดังนั้นเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในการจ้างบุคลากร

เย่เฉินจึงกำหนดวันรายงานตัวไว้เป็นวันที่ 1 กันยายนเพียงวันเดียว

วิทยาลัยของเขาเพิ่งกลับมาเปิดใหม่ในปีนี้

ยังไม่มีรุ่นพี่มาช่วยเป็นอาสาสมัครต้อนรับนักเรียนใหม่

เย่เฉินจึงต้องพาครูและเจ้าหน้าที่ไม่กี่คนมาทำหน้าที่ชี้ทางและนำทางด้วยตัวเอง

แต่เพราะมีคนไม่พอ

จึงต้องจัดวางป้ายบอกทางให้เด่นชัดเป็นพิเศษ

เย่เฉินคิดว่า นักเรียนใหม่จะเริ่มทยอยมารายงานตัวหลังจากสิบโมงเช้า

แต่ไม่คิดเลยว่า แปดโมงเช้าตรง ก็มีนักเรียนขี่จักรยานมาถึงแล้วสี่คน

เด็กหนุ่มทั้งสี่ไม่ได้พกของอะไรมาด้วย จอดจักรยานไว้ข้างประตูโรงเรียน

จากนั้นก็ใช้สายตาสำรวจโรงเรียนด้วยความสนใจ

“นักเรียนใหม่หรือครับ?” เย่เฉินยิ้มและทักทาย

ทั้งสี่พยักหน้า แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูหนุ่มแน่นของเย่เฉินก็มีท่าทางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถามอย่างเกรงใจว่า “อาจารย์เป็นครูของที่นี่ใช่ไหมครับ?”

เด็กมัธยมปลายที่เพิ่งจบใหม่ เวลาพูดกับครูมักจะแสดงออกถึงความเคารพตามธรรมชาติ

เย่เฉินยิ้มและพยักหน้า

แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน

เพราะเขาไม่ใช่คนชอบอวดอ้างอะไรแบบนั้น

เขาเองก็รู้สึกดีต่อเด็กนักเรียนกลุ่มนี้พอสมควร

ถึงจะดูออกว่าเป็นคนท้องถิ่น แต่ที่มารายงานตัวตั้งแต่เช้าแบบนี้ แสดงว่าเป็นเด็กที่ใส่ใจเรื่องเรียน

ในฐานะผู้อำนวยการ เขาชอบนักเรียนแบบนี้อยู่แล้ว

ดูจากเวลา ตอนนี้คงยังไม่มีนักเรียนคนอื่นมา

เย่เฉินจึงพาทั้งสี่คนไปดำเนินการรายงานตัวทันที

…

นักเรียนที่มาถึงแต่เช้าก็คือกลุ่มของเฉินเจิ้นเว่ยนั่นเอง

ทั้งกลุ่มเล่นสนุกมาตลอดช่วงปิดเทอม จึงไม่ชินกับการตื่นเช้า

แต่เมื่อคิดถึงจุดเริ่มต้นของเป้าหมายในวันนี้ พวกเขาก็ฝืนง่วงและรีบออกมารายงานตัวที่วิทยาลัยอาชีวะซิงเฉิน

ส่วนของใช้ส่วนตัวอย่างผ้าห่ม คอมพิวเตอร์ หรือของใช้ประจำวันอื่น ๆ

รอให้พ่อแม่เลิกงานแล้วจะขับรถมาส่งให้ภายหลัง

ทั้งสี่ก้าวเข้าสู่วิทยาลัยอาชีวะซิงเฉิน มองดูสถานที่ที่จะใช้ชีวิตอยู่ถึงสามปีด้วยความคาดหวัง

จุดจ่ายค่าเล่าเรียนอยู่ไม่ไกลจากประตูโรงเรียน ห่างเพียงแค่ร้อยเมตร

ระหว่างทาง เฉินเจิ้นเว่ยก็ถามเย่เฉินว่า “อาจารย์ครับ คำพูดบนเว็บไซต์ของวิทยาลัยเป็นความจริงใช่ไหมครับ?”

“นักเรียนสามารถเปลี่ยนหอพักได้ตามต้องการ? พวกเราสี่คนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยม ขออยู่ห้องเดียวกันได้ไหมครับ?”

เย่เฉินได้ยินก็ยิ้ม และพยักหน้าทันที “แน่นอนครับ ตอนจ่ายค่าเทอม พวกเธอบอกครูที่อยู่ตรงนั้นได้เลย เดี๋ยวครูจะจัดให้อยู่ห้องเดียวกันผ่านทางระบบคอมพิวเตอร์!”

เมื่อได้ยินคำตอบจากเย่เฉิน เด็กหนุ่มทั้งสี่ก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

วิทยาลัยซิงเฉินไม่ได้โกหกจริง ๆ

เมื่อสามารถจัดหอพักใหม่ได้ตามต้องการ

คำสัญญาอื่น ๆ บนเว็บไซต์ก็น่าจะเป็นความจริงด้วย

ดูเหมือนว่าพวกเขาเลือกถูกแล้ว

และเมื่อจ่ายค่าเทอมและแจ้งความต้องการว่าจะอยู่ห้องเดียวกัน ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นอย่างง่ายดายในไม่กี่นาที

พวกเขาถูกจัดให้อยู่ห้อง 101 ชั้นหนึ่ง อาคารหนึ่ง

เมื่อไปถึงห้องพักและสำรวจการตกแต่งภายใน สีหน้าของทั้งสี่คนก็ยิ่งพอใจมากขึ้น

มีแอร์ประหยัดไฟเบอร์ 1 รุ่นใหม่ล่าสุด แถมยังเป็นแบรนด์ดัง (ตามมาตราฐานจีนเบอร์ 1 คือ แบบประหยัดพลังงานฉลากเบอร์ 5 ของไทย)

หน้าร้อนนอนได้อย่างเย็นสบายแน่นอน

หน้าหนาวก็ไม่ต้องกลัวหนาวอีกต่อไป

เตียงและโต๊ะอ่านหนังสือล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม

ปลั๊กไฟสามช่องและพอร์ตเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตตามที่ระบุไว้ในเว็บไซต์ ก็มีครบไม่ขาดเลย

วิทยาลัยยังให้คำมั่นสัญญาว่าตอนกลางคืนจะไม่ตัดไฟด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เฉิน ที่มีสถานะเป็นอาจารย์อยู่ในห้องพักตอนนี้ด้วยแล้วล่ะก็...

เดาว่าเด็ก ๆ พวกนี้คงจะตบมือเฮฮาฉลองชีวิตเล่นเกมสามปีเต็มแน่นอน

วิทยาลัยดันรักษาสัญญาจริง ๆ ไม่ได้โกหก!

ทำให้ความรู้สึกดีของพวกเขาที่มีต่อวิทยาลัยซิงเฉินพุ่งสูงขึ้นทันตา

“เอาล่ะ พรุ่งนี้เริ่มเรียนอย่างเป็นทางการ มะรืนนี้เริ่มฝึกภาคบังคับนะ”

“พวกเธอลองอ่านคู่มือนักศึกษาใหม่ที่เพิ่งแจกไปให้ดี ๆ”

“ช่วงนี้พวกเธอสามารถเดินดูรอบ ๆ วิทยาลัยได้ตามสบาย ฉันขอตัวก่อน”

“แต่คืนนี้ต้องพักค้างที่หอพัก ตรวจสอบห้องพักด้วยนะ”

เมื่อเห็นสีหน้าเปี่ยมสุขที่ออกมาจากใจของนักเรียน เย่เฉินก็พลอยอารมณ์ดีไปด้วย

เขายิ้มบาง ๆ และตั้งใจจะเดินจากไป

แต่ทั้งสี่คนมองหน้ากัน แล้วเฉินเจิ้นเว่ยก็รีบพูดขึ้นว่า

“อาจารย์ ที่พวกเรามาเช้าก็เพราะอยากช่วยโรงเรียนต้อนรับนักศึกษาใหม่ด้วยน่ะครับ เพราะปีนี้เพิ่งเปิดใหม่ ไม่มีรุ่นพี่รุ่นน้องมาช่วย!”

“พวกเราเป็นคนในพื้นที่ อย่างน้อยก็ช่วยแบ่งเบาภาระได้นิดหน่อยครับ!”

เย่เฉินได้ยินแล้วก็ตกใจไปพักหนึ่ง

เขามองทั้งสี่คนอย่างกับเจอขุมทรัพย์

ทั้งสี่คนมาถึงเช้า ๆ แบบนี้ เพราะอยากช่วยรับน้องใหม่และแบ่งเบาภาระของโรงเรียน...

นี่มัน...

โรงเรียนแย่ ๆ อย่างเรานี่ช่างโชคดีนัก ที่สามารถรับเด็กดีขนาดนี้มาได้

พูดตามตรง เย่เฉินรู้สึกว่าเด็กกลุ่มนี้มาอยู่ที่วิทยาลัยเขานั้นเหมือนถูกลดคุณค่าลงไปเลยด้วยซ้ำ

เด็กที่มีจิตใจดีและนึกถึงผู้อื่นแบบนี้

แต่แค่เพราะเรียนไม่เก่ง ก็เลยต้องมาเรียนระดับวิทยาลัยอาชีวะ

มันช่างน่าเสียดาย!

“โอเค งั้นก็ขอบใจพวกเธอมากนะ…”

เย่เฉินตบไหล่เฉินเจิ้นเว่ยเบา ๆ พร้อมจดจำใบหน้าทั้งสี่คนไว้

เด็กพวกนี้ได้รับคะแนนความประทับใจจากผอ.ไปเต็ม ๆ

อนาคตจะดูแลเป็นพิเศษแน่นอน

…

พอถึงสิบโมง นักเรียนใหม่และผู้ปกครองก็ทยอยมารายงานตัว

ไม่ว่าเย่เฉินหรือเฉินเจิ้นเว่ยกับพวก ก็เริ่มยุ่งวุ่นวายกันหมด

บางคนช่วยถือสัมภาระ บางคนช่วยชี้ทาง

นักเรียนใหม่ที่มาถึง ต่างก็รู้สึกพึงพอใจกับวิทยาลัยซิงเฉิน

ทุกคำสัญญาของวิทยาลัยเป็นความจริง

หอพักไม่แออัด

ทุกอย่างตามที่รับปากไว้ ไม่มีหลอก ไม่มีตัดทอน

เพราะสามารถสลับห้องพักได้

พอรูมเมตเข้าห้องพักแล้ว ก็เริ่มแนะนำตัว แบ่งปันพฤติกรรมการใช้ชีวิต เช่นว่าเล่นเกมมั้ย นอนดึกมั้ย เป็นต้น

ถ้ารู้สึกว่ากิจวัตรไม่ตรงกัน หรือนิสัยไม่เข้ากัน

คิดว่าอยู่ด้วยกันแล้วอาจจะไม่ราบรื่น

ก็สามารถขอเปลี่ยนห้องได้

ความรู้สึกอิสระแบบนี้ ทำให้นักเรียนหลายคนเกิดความรู้สึกดีต่อวิทยาลัยซิงเฉินมีมากขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ยังมีนักเรียนอีกหลายคนที่เมื่อรู้ว่าเฉินเจิ้นเว่ยกับพวกก็เป็นนักเรียนใหม่เหมือนกัน

ก็วางสัมภาระแล้วไปที่หน้าประตูช่วยต้อนรับคนอื่น

แม้นักเรียนใหม่จะมีแค่หกร้อยกว่าคน

แต่การต้อนรับก็ยังหนักหนาไม่น้อย

เย่เฉินยุ่งจนแทบไม่มีเวลายืนอยู่กับที่

จนกระทั่งมีนักเรียนจำนวนมากออกมาช่วยกันต้อนรับ

เย่เฉินถึงได้รู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย

เขาเช็ดเหงื่อ มองดูเหล่านักเรียนวัยหนุ่มของเขาอย่างชื่นชม

ไม่ว่าผลการเรียนของพวกเขาจะดีหรือไม่

แต่ก็ล้วนเป็นเด็กดีทั้งนั้น

ถ้าไปเรียนในวิทยาลัยอาชีวะทั่วไป อาจจะต้องใช้ชีวิตไร้เป้าหมายไปตลอดก็ได้

แต่ในวิทยาลัยของเขา อาจเปลี่ยนชีวิตพวกเขาให้กลับมามีหวังอีกครั้ง

มีอาจารย์ระดับมาสเตอร์สอน

แถมยังมีพรสวรรค์เชฟขั้นเทพจากระบบคอยสนับสนุน

แค่เด็ก ๆ ตั้งใจเรียนจริงจัง

อนาคตก็มีโอกาสสร้างชื่อในวงการเชฟได้แน่นอน

…

ขณะที่เย่เฉินกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

เฉินเจิ้นเว่ยกับพวกก็เดินเหงื่อโทรมกายเข้ามาใกล้

“มีอะไรรึเปล่า?”

เย่เฉินยื่นน้ำเย็นที่เพิ่งได้มาจากซูเปอร์มาร์เก็ตของวิทยาลัยให้ และมองพวกเขาด้วยความพึงพอใจ

เดือนกันยายน อุณหภูมิยังสูงอยู่มาก

ทั้งสี่คนทั้งร้อนและเหนื่อย ก็เลยไม่เกรงใจอาจารย์หนุ่มคนนี้

กระดกน้ำไปครึ่งขวดก่อนจะพูดขึ้น

เฉินเจิ้นเว่ยพูดด้วยความสับสนว่า

“อาจารย์ คือว่า... ผมมีคำถามอยากถามหน่อยครับ!”

เย่เฉินพยักหน้า: “ว่ามาได้เลย”

เฉินเจิ้นเว่ยมองไปยังนักเรียนใหม่ที่ยังทยอยมารายงานตัว แล้วถามอย่างงง ๆ ว่า

“ทำไมโรงเรียนเรานักเรียนใหม่ถึงเป็นผู้ชายล้วนเลยล่ะครับ?”

(จบบท)