บทที่ 8 วิทยาลัยท้องถิ่นนี่มันไร้มารยาทจริง ๆ!

“วิทยาลัยอาชีพซิงเฉิน?”

เมื่อได้ยินชื่อนั้น เพื่อนข้าง ๆ ก็โน้มตัวเข้ามาดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเฉินเจิ้นเว่ย “ชื่อนี้ ได้ยินมาบ่อยอยู่นะ!”

เพื่อนคนอื่นก็รู้สึกคุ้น ๆ เหมือนกัน

แต่ในตอนนั้นไม่มีใครนึกออกว่าคุ้นจากที่ไหน

“เดี๋ยวฉันลองหาดูใน Douyin…”

พูดจบ เพื่อนคนนั้นก็เปิดแอป Douyin ขึ้นมา

หลังจากค้นหาชื่อวิทยาลัยไป ก็มีวิดีโอเด้งขึ้นมาทันที

“โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนสายทำอาหารแฮะ บัญชีทางการโพสต์แต่คลิปทำอาหารทั้งนั้นเลย...”

โรงเรียนสายทำอาหาร?

เฉินเจิ้นเว่ยเลิกคิ้ว แล้วพูดขึ้นว่า “พวกนายยังจำโรงเรียนวิทยาลัยอาชีพซินซิงเฉินได้ไหม? หรือว่าจะเป็นที่เดียวกัน?”

“อ้อ วิทยาลัยนั้นที่เคยได้ยินว่าถ้าอยากเรียนทำอาหารให้ไปที่ซินซิงเฉินใช่ไหม? มีความเป็นไปได้นะ ดูจากสายวิชาก็คล้ายกันเลย!”

“ฉันลองเช็กดูแล้ว จริงด้วย ปีนี้เพิ่งเปลี่ยนชื่อ!”

“เลิก ๆ ๆ วิทยาลัยนี้อย่าไปยุ่งเลย เมื่อก่อนเคยมีข่าวออกทีวีด้วย วุ่นวายเกินไปแล้ว!”

พอคิดว่าอาจจะเป็นโรงเรียนเดิมกับ ‘วิทยาลัยอาชีพซินซิงเฉิน’ เพื่อน ๆ ก็พากันส่ายหัวทันที

แม้พวกเขาจะไม่ใช่พวกเรียนเก่งอะไรนัก

แต่ก็ไม่ใช่นักเลงของโรงเรียน

กับชื่อเสียงของซินซิงเฉินที่โด่งดังในทางลบ พวกเขาขอถอยห่างดีกว่า

เฉินเจิ้นเว่ยเองก็ไม่ได้สนใจวิทยาลัยนี้เท่าไร

เลยข้ามไปไม่สนใจ

แต่พอสำรวจดูวิทยาลัยอาชีวะในเมืองกันครบทุกแห่ง ทุกคนก็ไม่มีใครพอใจเลยสักที่

ที่โน่นก็มีปัญหา ที่นี่ก็มีปัญหา!

“งั้นเราลองดูวิทยาลัยต่างเมืองบ้างไหม? วิทยาลัยในเมืองนี้ดูแย่เกิน ไม่มีมารยาทเลย! ไปเรียนที่มณฑลชวนเป็นไง ได้ยินว่าที่นั่นสาวสวยเยอะ อาหารก็อร่อย!” (มณฑลชวน : เสฉวน)

เพื่อนคนหนึ่งเสนอความคิดขึ้น

เฉินเจิ้นเว่ยยกมือขึ้นขยี้หัวอย่างปวดหัว

ไม่คิดเลยว่าการหาวิทยาลัยดี ๆ ในท้องถิ่นจะยากขนาดนี้

แต่พูดตามตรง เฉินเจิ้นเว่ยก็ไม่ค่อยอยากไปต่างเมือง

เขาเป็นคนติดบ้าน

อยากอยู่ใกล้บ้านมากกว่า

ในหัวของเขา ก็ผุดชื่อ ‘วิทยาลัยอาชีพซิงเฉิน’ ขึ้นมาอีกครั้ง

วิทยาลัยนี้เงียบหายไปหลายปี

ได้ยินว่าเจ้าของเก่าเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

ตอนนี้กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง

เจ้าของคงเปลี่ยนไปแล้วล่ะมั้ง?

ลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาก็เปิดเบราว์เซอร์ค้นหาชื่อโรงเรียน แล้วเข้าไปที่เว็บไซต์ของโรงเรียน

พอเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือภาพถ่ายของโรงเรียนจำนวนมาก

มีภาพห้องปฏิบัติการทำอาหาร หอพัก และโรงอาหาร

หอพักมีแอร์ด้วย

แถมยังเป็นห้องพักสี่คน ดูดีใช้ได้เลย

ข้างล่างเป็นส่วนแนะนำวิทยาลัย

เฉินเจิ้นเว่ยอ่านแค่สองบรรทัดก็เลิกคิ้วขึ้นมา “เห้ย จริงดิ?”

เพื่อนคนอื่นที่ยังนั่งถกกันเรื่องจะไปเมืองไหนกันดี ก็หันมามองเฉินเจิ้นเว่ย

“อะไรจริง?”

เฉินเจิ้นเว่ยชี้ไปที่หน้าจอ “ดูหน้าเว็บของวิทยาลัยอาชีพซิงเฉินสิ? คำแนะนำวิทยาลัยเขาเขียนเวอร์มากเลยนะ…”

เพื่อนคนหนึ่งทำปากเบ้ “เวอร์อะไร ก็แค่โม้ว่าเคยได้รางวัล มีผู้บริหารมาเยี่ยมชม อะไรแบบนั้นนั่นแหละ มีอะไรน่าสนใจ?”

เฉินเจิ้นเว่ยส่ายหัว “ไม่ใช่แบบนั้นเลย พวกนายลองมาดูเอง…”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เพื่อนอีกสามคนก็เกิดความสงสัย

คำแนะนำโรงเรียนแบบไหนกัน ที่ทำให้เฉินเจิ้นเว่ยถึงกับตื่นเต้นได้?

พวกเขาพร้อมใจกันขยับตัว ถอยเบาะร้านเน็ตไปด้านหลัง โน้มตัวเข้ามาดูหน้าจอเฉินเจิ้นเว่ย

แล้วไม่นาน พวกเขาก็อึ้งไปเหมือนกัน…

“เห้ย จริงดิ? ที่นี่นี้ปิดไฟหอพักแค่ตอนสี่ทุ่ม แต่ปลั๊กไฟไม่ตัดไฟ แบบนี้ไม่ว่าอยากเล่นถึงกี่โมงก็ได้เลยเหรอเนี่ย?”

“แถมยังสามารถขอย้ายห้องได้ด้วย ถ้าพวกเราสมัครเข้าที่นี่นี้พร้อมกัน ก็เท่ากับว่าสามารถอยู่ห้องเดียวกัน เปิดตี้เล่นเกมกันได้ทั้งคืนเลยเหรอ?”

“ไม่บังคับใช้เน็ตของวิทยาลัย แถมยังต่อเน็ตจากผู้ให้บริการสามเจ้าได้ในราคานักศึกษาอีก?”

“โรงอาหารไม่ให้เอกชนเช่าไปทำ แต่ทางวิทยาลัยจ้างพนักงานมาดำเนินการเอง ผู้อำนวยการกับเจ้าหน้าที่ก็กินอาหารจากโรงอาหารเดียวกัน ไม่มีแอบทำพิเศษให้!”

“แถมถ้ากินแล้วเจอสิ่งแปลกปลอม ยังสามารถโพสต์ออนไลน์พร้อมรายงานถึงผู้อำนวยการได้ โรงเรียนไม่เอาผิดนักเรียนด้วยนะ แถมยังจะชดเชยตามกฎหมายความปลอดภัยอาหารอีก?”

“การฝึกภาคบังคับแบบทางการ ฝึกเดินแถวแค่วันเดียว แต่มีเรียนวิชาทางทฤษฎีด้วย ยังได้จับปืนจริงแล้วยิงสองนัดด้วยเหรอ? เรื่องจริงรึเปล่าเนี่ย?”

“เฮ้ย เฉิน นายแน่ใจนะว่านี่คือเว็บทางการของวิทยาลัย? อย่าบอกนะว่าใช้ ‘QianDu Search’ แล้วเข้าผิดเว็บ?”

“ฉันก็ว่านะ มันดูไม่น่าเชื่อเลย จะมีวิทยาลัยดีขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ!”

เพื่อน ๆ ต่างพากันส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

พูดอะไรก็แล้วแต่ เรื่องที่ว่าโรงอาหารมีปัญหาแล้ววิทยาลัยจะชดเชยตามกฎหมายเนี่ย มันฟังดูเป็นเรื่องตลกชัด ๆ

ถึงจะยังเป็นแค่นักเรียนมัธยม แต่ในยุคอินเทอร์เน็ตแบบนี้ พวกเขาก็รู้เรื่องพวกนี้ดีพอควร

กฎหมายอาจจะเขียนไว้ก็จริง

แต่ถ้ากล้าขอเงินชดเชยจากวิทยาลัยจริง ๆ

นั่นแปลว่า... คุณกำลังท้าทายความสามารถของครูที่ปรึกษาในการกลั่นแกล้งใช่ไหม?

หรือกำลังดูแคลนพลังของวิทยาลัยในการกักใบจบของคุณ?

วิทยาลัยกับนักเรียน ไม่เคยอยู่ในสถานะที่เท่าเทียมกันเลย

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมสถานศึกษาจำนวนมากจึงสามารถเอาเปรียบเด็กนักเรียนได้สารพัด โดยไม่มีใครกล้าต่อกร

แล้วจู่ ๆ ก็มีสถานศึกษาแห่งหนึ่งโผล่ขึ้นมา แถมยังเป็นแค่โรงเรียนอาชีวะ

แต่กลับพูดว่าให้ความเคารพนักเรียนขนาดนี้

ใครจะไปเชื่อง่าย ๆ กันเล่า?

เฉินเจิ้นเว่ยเองก็เริ่มรู้สึกคลางแคลงใจขึ้นมา

พอได้ยินเพื่อน ๆ ถามขึ้นมา เขาก็พูดอย่างไม่มั่นใจนัก “ฉันก็ใช้ QianDu Search นั่นแหละ อาจจะเข้าเว็บปลอมจริง ๆ ก็ได้ เดี๋ยวนะ ขอฉันลองใช้เสิร์ชเอนจิ้นอื่นหาดูอีกที…”

ว่าแล้วเฉินเจิ้นเว่ยก็เปิดเสิร์ชเอนจิ้นอื่นขึ้นมา

พร้อมกับเข้าไปตรวจสอบใน Douyin และบัญชีทางการใน WeChat เทียบกัน

ในที่สุดก็ยืนยันได้ว่า นี่แหละคือเว็บไซต์ทางการของวิทยาลัยจริง ๆ

“เป็นเว็บจริงซะด้วย!”

“อย่าบอกนะว่าเป็นกับดัก?”

“ฉันว่านะ มันก็มีความเป็นไปได้สูง โรงเรียนห่วย ๆ แบบนี้น่าจะหานักเรียนไม่ได้ เลยใช้แผนนี้ล่อ ถ้าเราสมัครไปแล้ว จ่ายค่าเรียนเรียบร้อย ปลายทางเจอตัวจริงขึ้นมา เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี จะให้ลาออกกลางคันแล้วไปเรียนซ้ำเหรอ?”

แม้จะรู้ว่าเป็นเว็บไซต์จริง

แต่ทุกคนก็ยังรู้สึกสงสัยกับคำแนะนำสุดเวอร์ของ ‘วิทยาลัยอาชีพซิงเฉิน’ อยู่ดี

เฉินเจิ้นเว่ยก็ครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

ในใจเขาก็ยังคิดว่า มันดูไม่น่าจะจริง

บนโลกนี้ จะมีโรงเรียนที่คำนึงถึงนักเรียน ใส่ใจขนาดนี้ได้จริงเหรอ?

โรงเรียนส่วนใหญ่ไม่ใช่มีแนวคิดว่า “นักเรียนต้องลำบากไว้ก่อน” หรือ?

ถ้าลำบากแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วอนาคตจะไปรับมือกับสังคมได้ยังไง?

แต่อีกด้านหนึ่ง

ในใจก็อยากให้ทุกอย่างเป็นจริง

เพราะโรงเรียนซิงเฉินนั้น อยู่ในเมืองเดียวกับเขาเลย

ถ้าทุกอย่างที่ระบุไว้ในเว็บไซต์เป็นเรื่องจริงล่ะก็ การเรียนสามปีในวิทยาลัยอาชีวะก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นเยอะ

แต่สุดท้าย เรื่องนี้จริงหรือไม่จริงกันแน่?

ในยุคที่โฆษณาหลอกลวงออนไลน์ระบาดไปทั่ว เด็กมัธยมปลายที่เพิ่งจบใหม่อย่างเฉินเจิ้นเว่ย ก็รู้สึกสับสนขึ้นมา

ตอนนั้น เพื่อนทั้งสามคนยังคงโต้เถียงกันอยู่

“ฉันว่าโกหกชัวร์!”

“แต่ถ้าเกิดเป็นเรื่องจริงล่ะ? โรงเรียนซิงเฉินนี่เพิ่งกลับมาเปิดใหม่อีกครั้ง อาจจะอยากสร้างชื่อเสียงก็ได้!”

“ถึงจะเป็นเรื่องจริง ฉันก็ไม่อยากเรียนทำอาหารนะ! เป็นเชฟมันเหนื่อย แถมต้องหัวโต คอหนา ตัวเต็มไปด้วยน้ำมัน นึกภาพแล้วหมดอารมณ์ จะไปหาสาวยังไงไหว?”

“คิดผิดแล้ว ตอนนี้สาว ๆ ไม่มีใครทำอาหารเป็นหรอก ถ้านายมีฝีมือในครัวล่ะก็ จับทางปากได้ ก็จับใจได้!”

“ไม่อยากเรียนทำอาหารก็ไม่ต้องเลือกวิชานั้นสิ? โรงเรียนเดิมอย่างซินซิงเฉินก่อนหน้านี้ก็มีหลายสาขาอยู่ ไปขับรถแบคโฮ หรือทำผมก็ได้!”

“พวกนายไม่ได้ดูดี ๆ เหรอ? โรงเรียนนี้เปิดแค่สาขาเดียว คื อ สาขาศิลปะการทำอาหาร!”

“เฮ้ย จริงด้วย มีแค่สาขาเดียวเหรอเนี่ย? เป็นโรงเรียนที่มีแค่สาขาเดียว นี่ก็เปิดหูเปิดตาฉันไปอีกขั้นละ ฉันก็ไม่อยากเป็นเชฟเหมือนกัน งั้นคงต้องพับเก็บไว้ก่อน...”

ทุกวันนี้วัยรุ่นส่วนใหญ่ไม่ชอบงานที่ใช้แรงงานกันอยู่แล้ว โรงงานหลายแห่งยังหาคนรุ่นใหม่เข้าไปทำงานไม่ได้เลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาชีพเชฟ...

เพราะงั้น แม้ทุกอย่างที่เขียนไว้จะเป็นเรื่องจริง พวกเขาก็ยังไม่คิดจะสมัครเรียน

ทั้งสามคนจึงส่ายหัวพร้อมกัน

แล้วหันไปดูวิทยาลัยอื่นต่อ...

(จบบท)