บทที่ 280 - ผู้เชี่ยวชาญวิชาห้าธาตุอันดับหนึ่งในสามสำนัก

บทที่ 280 - ผู้เชี่ยวชาญวิชาห้าธาตุอันดับหนึ่งในสามสำนัก

น้ำเต้าควันดารากระจายใบนี้ ข้างในก็มีจักรวาล แม้จะไม่กว้างขวางเหมือนน้ำเต้าหยกดำ และขาดเครื่องเรือนหรูหรา แต่จุคนเป็นร้อยเป็นพันได้สบาย

ดังนั้น หยางฉานอยู่ข้างในก็สุขสบายดี ได้กระจกหกสุริยันอัคคีเทพมา ก็ส่องดูข้างนอกได้ชัดเจน เห็นร่องรอยและวิธีการใช้วิชาของอู๋จือฉีได้บ้าง

"อาจารย์มอบของวิเศษชิ้นนี้ให้ข้า คงตั้งใจให้ข้าสังเกตการณ์ ทำความเข้าใจความมหัศจรรย์ของวิชาห้าธาตุลับของสำนัก

ครั้งนี้ลงมาโลกมนุษย์ ถึงรู้ว่าโลกนี้อันตราย วิชาตื้นเขินของข้า เข้าสู่ภัยพิบัติคงไม่รอด ต้องเรียนรู้ให้มาก..."

หยางฉานนิสัยอ่อนโยน แต่ก็ฉลาด พอถูกกระตุ้นความมุ่งมั่น ก็เข้าใจเจตนาดีของอาจารย์

วูบ

อู๋จือฉีเห็นนักพรตชุดม่วงพูดจาเหน็บแนม ข้างหูได้ยินเสียงพึมพำ รู้ว่าหยวนหงก็โดนแสงห้าสีนี้เล่นงาน ไฟโทสะก็ลุกโชน

"เจ้านี่ช่วยไอ้หนูนั่นหนีไป ความลับใต้เขาฉีผานรั่วไหล... มหาภัยพิบัติใกล้เข้ามา ยอดคนเกิดขึ้นมากมาย นักพรตชุดม่วงชุดเหลืองสองคนนี้ ถ้าเป็นเมื่อพันปีก่อน ต้องมีชื่อเสียงสะเทือนสามโลกแน่ แต่นี่กลับไม่มีใครรู้จัก ถ้าไม่กำจัดทิ้ง แผนการที่วางมานานของพวกเรา จะสูญเปล่า!"

อู๋จือฉีไม่ใช่คนมุทะลุ แพ้สองครั้งในไม่กี่ปี ก็ระวังตัวบ้าง

แต่สิ่งที่ทำอยู่ คือการฝืนลิขิตฟ้า ถอยไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว ไม่งั้นแพ้ทั้งกระดาน

"เจ้ากล้าอ้างชื่อยู่ติงเจินเหรินมาก่อเรื่อง วิชาแปดเก้าเร้นลับก็มีสืบทอดในสำนักอรรถาธิบาย คงเป็นศิษย์สำนักอวี้ซวีแน่

ข้าได้ยินว่า หยวนสื่อเทียนจุนให้ความสำคัญกับชาติตระกูลที่สุด เจ้าเป็นศิษย์สำนักหลักแท้ๆ กลับไปคบหากับเซียนพเนจรที่เกิดจากภูตผีปีศาจเชียวรึ?"

อู๋จือฉีระแวงแสงเทพห้าธาตุดับสูญขั้นสูงสุดของปี้อวิ๋น พูดจบก็ไม่เข้าใกล้ อ้าปากพ่นแม่น้ำกว้างร้อยวาที่มองไม่เห็นจุดจบออกมา ฝ่ามือซ้ายที่ยังดีอยู่ บีบเคล็ด เปลี่ยนแม่น้ำเชี่ยวกรากเป็นมังกรดำสิบสองตัว มีกรงเล็บมีหาง เกล็ดหนวดกางออก

ลิงปีศาจตนนี้พรสวรรค์ธาตุน้ำสูงส่ง ยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์มังกร บำเพ็ญเพียรมานาน ถึงขั้นหลอมไตน้ำเป็นน้ำแท้ ในร่างกายมีหลายพันหยด ถึงได้พลิกแม่น้ำคว่ำทะเลได้ง่ายดาย

แม้จะเป็นมังกรที่สร้างจากน้ำ แต่อู๋จือฉีเคยแย่งชิงอ๋าวเสวี่ย ยึดวังมังกรแม่น้ำไหว รู้เรื่องมังกรดีมาก มังกรดำที่สร้างขึ้น ไม่ต่างจากมังกรแท้สี่สมุทร ตบะก็ด้อยกว่ามังกรเฒ่าจิงเหอแค่นิดเดียว

มังกรน้ำสิบสองตัวนี้ ม้วนตัวขึ้น ล้อมรอบปี้อวิ๋นไว้ตรงกลาง แยกเขี้ยวกางกรงเล็บ จู่ๆ ตัวหนึ่งก็เบิกตาสีทอง พุ่งเข้ามา ตัวอื่นๆ ก็ตามมาติดๆ

อู๋จือฉีคิดว่าจะถ่วงเวลาปี้อวิ๋นได้สักพัก ร่างกายขยับ พุ่งไปทางเขาฉีผาน จะไปขวางนักพรตสามตาชุดเหลืองที่จะผ่าภูเขา

ใช่แล้ว ปี้อวิ๋นส่งกระแสจิตบอกหยางเจี่ยน ให้ใช้ขวานเปิดขุนเขา ผ่าเขาฉีผานพร้อมกับกำจัดปีศาจท้อปีศาจหลิวไปพร้อมกัน

"อาตมาคบหากับใคร ปีศาจชั่วอย่างเจ้ามีสิทธิ์วิจารณ์ด้วยรึ?"

ข้างหูอู๋จือฉี มีเสียงนุ่มนวลดังขึ้น หันไปดู เห็นนักพรตชุดม่วงส่งแสงจากลวดลายสีเงินทองกลางหน้าผาก เปลี่ยนมังกรน้ำเป็นมังกรไฟ พุ่งใส่ตัวเอง

"วิชาห้าธาตุสูงส่งนัก สหายพรตเสวียนเซียว สามปีไม่เจอ สบายดีหรือ!"

ท้องฟ้ามีเสียงดังสนั่นเหมือนฟ้าผ่า เป็นยอดคนใช้วิชาส่งเสียง

สิ่งมีชีวิตในกำแพงน้ำแข็งที่ยังไม่ถูกแช่แข็ง เงยหน้ามอง เห็นกีบเท้าสัตว์ใหญ่สีหมึกมีลายเมฆสี่ข้าง มองขึ้นไปอีก ถึงรู้ว่าเป็นกิเลน

ในสามโลกตอนนี้ คนที่ขี่กิเลนดำ มีคนเดียว นอกจากเหวินจ้ง ไม่มีใครอีก

ราชครูเหวินก็เป็นศิษย์สายตรงปี้โหยว มีชื่อเสียงด้านวิชาห้าธาตุ ฝึกการเปลี่ยนแปลงทองไม้น้ำไฟดินจนช่ำชอง

ศิษย์สายตรงสำนักใหญ่ ส่วนน้อยอย่างอวี๋หยวน หยางเจี่ยน เดินสายคุ้มครองธรรม ส่วนใหญ่ฝึกวิชาหลัก

ไม่ว่าอรรถาธิบายหรือเจี๋ยเจี้ยว วิชาหลักมุ่งสู่เต๋า ฝึกถึงที่สุด เป็นต้าหลัวได้ทุกคน

แน่นอน ก็จะมีการฆ่าฟันน้อยกว่าพวกฝึกวิชานอกรีต

เหวินจ้งอยู่ในราชสำนักนาน แต่ก็ไม่ลืมฝึกวิชาป้องกันตัว วิชาห้าธาตุของเขา ถือเป็นระดับแนวหน้าในบรรดาศิษย์สามสำนัก

คนในวงการดูที่ฝีมือ คนนอกดูที่ความสนุก

ผู้ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นมือหนึ่งด้านวิชาห้าธาตุคนนี้ เมื่อครู่ใช้วิชาหนีน้ำเข้ามาในกำแพงน้ำแข็ง เห็นปี้อวิ๋นเปลี่ยนน้ำเป็นไฟ ก็ตกใจมาก

สำนักเต๋าพูดถึงน้ำไฟประสานกัน หมายถึงไฟใจน้ำไต จึงมีการประสานกันของขั่นและหลี

ถ้าเป็นน้ำไฟจริงๆ หรือวิชาที่เกิดจากน้ำแท้ไฟแท้ ย่อมข่มกัน ไม่มีทางเปลี่ยนกันไปมาได้

เหวินจ้งรู้ดีว่า ไม่ใช่เอาน้ำกำเนิดไม้ เอาไม้กำเนิดไฟ ก็ต้องย้อนกลับ เอาดินกำเนิด แล้วค่อยกำเนิดไฟ

ไม่ว่าจะแบบไหน การเปลี่ยนมังกรน้ำระดับเซียนสิบสองตัวเป็นมังกรไฟในพริบตา ต้องใช้พลังห้าธาตุสูงส่งจนประเมินค่าไม่ได้

ปี้อวิ๋นในตอนนี้ คือผู้เชี่ยวชาญวิชาห้าธาตุอันดับหนึ่งในสามสำนักที่มีฝีมือแต่ไม่มีชื่อเสียงจริงๆ มองไปทั้งวงการเทพและเซียน ก็เป็นรองแค่ขงเซวียน

"ท่านคือเสวียนเซียว ศิษย์สายรองสำนักปาจิ่ง ที่ไปขอยาจากถ้ำเมฆอัคคีแก้โรคระบาดเมื่อสามปีก่อน?"

อู๋จือฉีเห็นมังกรน้ำกลายเป็นไฟ ไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่พอรู้รากเหง้านักพรตชุดม่วง ก็ตกใจจนขนลุก

ความลับในเขาเหมยและเขาฉีผาน เกี่ยวข้องกับวิถีมนุษย์ ถ้ำเมฆอัคคีเป็นที่อยู่ของสามจักรพรรดิฟ้าดินมนุษย์ เสวียนเซียวที่มีความเกี่ยวข้องด้วย น่ากลัวกว่าศิษย์สำนักใหญ่คนไหนๆ ในสายตาลิงปีศาจ

อู๋จือฉีเห็นเหวินจ้ง ปี้อวิ๋น หยางเจี่ยน สามดาวรุ่งที่เพิ่งปรากฏตัวในร้อยปีมานี้ ก็รู้สึกหมดแรง

"มิน่าล่ะ วิถีมนุษย์ถึงถูกยกย่องเทียบเท่าเทพและเซียน คนเก่งๆ ในนั้น มีนับไม่ถ้วน..."

อู๋จือฉีเป็นปีศาจโบราณ เหม่อลอยไปแวบเดียว ก็ดึงสติกลับมา ดีดนิ้วเบาๆ แบ่งน้ำแท้สิบสองหยด แล้วแยกเป็นยี่สิบสี่ สี่สิบแปด เก้าสิบหก เรียงรายแน่นขนัด น้ำฝนเต็มฟ้า กลายเป็นน้ำแข็ง มังกรไฟเหล่านั้น ถูกแช่แข็งทำลายในพริบตา

สองคนนี้สู้กัน ดูเหมือนช้า แต่กินเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ความลึกซึ้งในนั้น ต่อให้เจียงจื่อยาที่มีพรสวรรค์แบบนั้นมาศึกษาทั้งชีวิต ก็อาจจะเอื้อมไม่ถึง

วูบ

หยางเจี่ยนใช้วิชาแปดเก้าเร้นลับ กลายเป็นลมใส หนีเร็วมาก พริบตาเดียวก็ถึงเหนือเขาฉีผาน จะฟันขวานลงไป ข้างหน้าก็มีคนหัวคนตัวมังกร เกล็ดสีครามทั้งตัว โผล่มาขวาง

"ในตัวเจ้า มีสายเลือดเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดอยู่ครึ่งหนึ่ง พ่อแม่เจ้าเป็นใคร?"

เหอไป๋กลับมาสู่โลก สายตาดุจสายฟ้า มองหยางเจี่ยนแล้วรู้สึกเจ็บปวด

คำพูดนี้ จี้ใจดำเด็กหนุ่มสามตา สายตาเขา คมกริบกว่าเหอไป๋สามส่วน

"ปีศาจร้าย พูดมาก!"

หยางเจี่ยนโคจรห้าปราณในอวัยวะภายในทั้งตามและทวนเข็ม จุดชีพจรสามร้อยหกสิบจุดเปล่งแสงกังซาท เส้นลมปราณส่องแสงดารา ฟันขวานลงไปด้วยวิชาเสวียนกงระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน

(จบแล้ว)