บทที่ 19 - รองหัวหน้าหมู่ ดวลหมัด

บทที่ 19 - รองหัวหน้าหมู่ ดวลหมัด

เริ่มฝึกท่าบุคคลมือเปล่าตั้งแต่แปดโมงสิบห้า ไล่ตั้งแต่ท่ายืนตรง พักตามระเบียบ ท่าก้าวเท้า ยาวไปจนถึงสิบโมงครึ่ง จากนั้นก็นั่งเรียนกฎระเบียบวินัยทหารอีกชั่วโมง

สิบเอ็ดโมงครึ่งเลิกฝึก ล้างหน้าล้างตาเตรียมกินมื้อเที่ยง

ฝึกมาหลายชั่วโมง นอกจากหมิงเย่าจู่ หวังเยี่ยนปิง และเหอเฉินกวง ที่ยังคึกคักเหมือนม้าศึก คนอื่นเหี่ยวเฉาเป็นผักตากแดด หมดสภาพกันเป็นแถว

เมื่อเช้าวิ่งสามกิโล กินข้าวเสร็จก็มาตากแดดฝึกต่อ ใครจะไปมีแรงไหว ไม่เป็นลมคาตีนก็บุญแล้ว

"พี่เยี่ยนปิง เฉินกวง เสร็จยัง หิวจนตาลายแล้ว เร็วๆ หน่อย"

"มาแล้วๆ"

"รายงานรองหัวหน้าหมู่หมิง หมู่หนึ่งรวมพลเรียบร้อย ยอดสิบ มาเก้า ขาดหนึ่งคนเนื่องจากเป็นลมตอนเช้าพักอยู่ห้องพยาบาล ขอรับคำสั่ง!"

"พี่น้องครับ อย่ามาล้อกันเล่นสิ"

หมิงเย่าจู่ก็ไม่รู้ว่าจ่าเฮยคิดอะไรอยู่ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน จู่ๆ ก็แต่งตั้งเขาเป็นรองหัวหน้าหมู่หนึ่งเฉยเลย

เรื่องหมิงเย่าจู่เป็นรองหัวหน้าหมู่ คนอื่นไม่มีใครคัดค้าน

หวังเยี่ยนปิง เหอเฉินกวง หลี่เอ้อร์หนิว เป็นพวกเดียวกัน ย่อมสนับสนุนเต็มที่ ส่วนอีกหกคนในหมู่ ตอนแรกก็มีบ่นงุบงิบ

แต่พอโดนหมิงเย่าจู่จับทุ่มเรียงตัว ก็เงียบกริบยอมรับแต่โดยดี

ที่นี่คนเก่งคือผู้นำ ใครหมัดหนักกว่า คนนั้นเสียงดัง

ไม่พอใจ?

มาวัดกันสักตั้งสิ!

"ฟังคำสั่ง แถวตรง ตามระเบียบพัก แถวตรง ขวาหัน เป้าหมายโรงเลี้ยง เดินหน้า!"

กลับหอไปล้างหน้าเสร็จ หมิงเย่าจู่ก็นำขบวนหมู่หนึ่งไปโรงเลี้ยง

ตักข้าว ร้องเพลง เที่ยงตรงเป๊ะเริ่มกิน

"โอ้โห มีหมูพะโล้น้ำแดง แถมผลไม้ด้วย"

"หมูพะโล้นี่เด็ดมาก นุ่มละลายในปาก รสชาติถึงเครื่อง"

"พอๆ เลิกคุย รีบกินเข้า"

"ครับผม"

กินเสร็จ หมิงเย่าจู่ก็นำลูกทีมเก็บกวาดโต๊ะ แล้วแอบแวบเข้าไปหลังครัวทักทายจ่าชุยกับพวกพี่ๆ

"สวัสดีครับจ่าชุย สวัสดีครับพี่ๆ"

"เย่าจู่ วันแรกก็ได้เป็นรองหัวหน้าหมู่แล้วนี่ ไม่เลวๆ"

"จ่าชุยรู้ได้ไงครับ?"

"รู้สิ เอ้อ เสี่ยวหลัว เมื่อเช้ามีสาลี่มาส่ง เอาให้เย่าจู่ลูกนึงซิ"

"เย่าจู่ รับไป"

"ขอบคุณครับจ่า"

"อย่าเอาออกไปนะ กินตรงนี้แหละ เดี๋ยวคนอื่นเห็นจะไม่ดี"

"รับทราบครับ"

หมิงเย่าจู่จัดการสาลี่หวานกรอบจนเกลี้ยง คุยเล่นกับจ่าชุยอีกนิดหน่อย แล้วกลับหอพัก

ตามทฤษฎี หลังมื้อเที่ยงจะมีเวลาพักผ่อนชั่วโมงกว่า

แต่ทฤษฎีก็คือทฤษฎี ความจริงคือความจริง

พอกลับถึงหอ รองหัวหน้าหมู่หมิงก็เริ่มงาน คุมลูกทีมท่องกฎระเบียบ ฝึกพับผ้าห่ม จัดระเบียบห้อง

บ่ายโมงสี่สิบห้ารวมพล บ่ายสองฝึกต่อ ลากยาวไปถึงห้าโมงครึ่ง

หกโมงครึ่งเรียนกฎระเบียบ ทุ่มถึงทุ่มครึ่งดูข่าวภาคค่ำ แล้วฝึกต่อถึงสามทุ่ม อาบน้ำนอน

วันแรกของการเป็นทหารใหม่ ผ่านไปแบบเรียบง่ายแต่โหดมันฮา

"เย่าจู่ เยี่ยนปิง วันแรกเป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม?"

"เชอะ แค่นี้จิ๊บๆ ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก เหนื่อยตรงไหน?"

"สหายหวัง ปากแข็งจริงๆ นะ นายนี่มันตายแล้วปากยังไม่เน่า"

"ขาฉัน ฉันอยากสั่นก็สั่น หนักหัวใครไม่ทราบ?"

"อย่างที่เย่าจู่ว่า นายนี่มันพวกขวางโลก"

"ฉันขวางแล้วจะทำไม ไม่ใช่แค่ขวาง ฉันจะขวางจนโลกแตกเลยคอยดู"

"ไม่อยากคุยกับนายละ"

"ฉันก็ไม่อยากเสวนากับนายเหมือนกัน"

"พี่เยี่ยนปิง เฉินกวง เอาแบบนี้ไหม ถ้าคาใจนัก ก็ไปวัดกันที่สนามเลยดีกว่า ไปต่อยกันให้รู้แล้วรู้รอด" หมิงเย่าจู่มองทั้งคู่ด้วยความระอา

เป็นอะไรกันนักหนา?

ฝึกมาทั้งวัน ไม่เหนื่อยกันหรือไง?

วันนี้ยืนตากแดดทั้งวัน ขาแข็งจนปวดไปหมดแล้ว

สองคนนี้ก็จริงๆ อยู่นิ่งๆ ไม่เป็นหรือไง ต้องหาเรื่องกัดกันวันละนิดจิตแจ่มใสเหรอ?

บ่นอยู่นั่นแหละ ถ้าว่างมากนักก็ไปต่อยกันให้จบๆ ไป ใครชนะเป็นป๋า โอเคไหม?

"ความคิดเย่าจู่เข้าท่า เหอเฉินกวง ไปเจอกันที่สนาม ถ้านายชนะฉัน เรื่องมือถือถือว่าจบกัน ฉันจะไม่พูดถึงอีก"

"ไปสิ แพ้แล้วอย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งนะ"

"หลานแหละร้องไห้"

"วันนี้จะได้รู้กันว่าใครปู่ใครหลาน"

"หลานเอ้ย ปู่กลัวเอ็งตายล่ะ"

"ไอ้หลานตัวดี เดี๋ยวเจอปู่สั่งสอน"

"สนามฝึก ไป!"

"ไปก็ไป"

หวังเยี่ยนปิงกับเหอเฉินกวงวางกะละมังลง เดินดุ่มๆ ออกจากหอตรงไปสนามฝึก

คนอื่นในหมู่ที่นอนแผ่หลาอยู่ พอรู้ว่ามีมวยคู่เอก ก็ดีดตัวลุกวิ่งตามไปดู

"รองหัวหน้าหมู่ ไม่ห้ามเหรอ?"

"ปล่อยมัน ตีกันให้จบๆ ไปจะได้เลิกบ้าสักที"

ห้ามเหรอ? หมิงเย่าจู่ไม่เคยคิด สองคนนี้เหม็นขี้หน้ากันจะตาย ให้ระบายออกซะบ้างจะได้จบๆ ไป ดูซิว่าใครจะเป็นหลานใครจะเป็นปู่

"รองหัวหน้าหมู่ คิดว่าใครชนะ?"

"สูสีนะ"

ใครจะชนะ ตอบยาก แต่เหอเฉินกวงภาษีดีกว่านิดหน่อย

ฝีมือพอกัน แต่เหอเฉินกวงเจนสังเวียนกว่า เป็นถึงแชมป์มวยเยาวชน

หวังเยี่ยนปิงประสบการณ์โชกโชนก็จริง แต่เป็นมวยวัดข้างถนน ไม่มีรูปแบบ

ดูทรงแล้ว เหอเฉินกวงมีโอกาสชนะมากกว่านิดๆ

แต่หวังเยี่ยนปิงก็มีลุ้น วิชา 18 ฝ่ามือมังกรทมิฬที่ฝึกมา เน้นเล่นจุดตาย ถ้าเหอเฉินกวงประมาท อาจร่วงได้เหมือนกัน

……

"ผู้กอง"

"จ่าเฮย มาๆ นั่งก่อน"

ฝึกเสร็จ จ่าเฮยก็มารายงานผลการฝึกวันแรกให้กงเจี้ยนฟังที่กองอำนวยการ

"ผู้กอง ดูนี่สิ ผลการฝึกวันนี้ รับรองต้องตกใจ"

"หวังเยี่ยนปิง สามกิโล เก้านาทีสามสิบ เหอเฉินกวง เก้านาทียี่สิบแปด จำผิดหรือเปล่า?"

"ผมจดเองกับมือ ไม่ผิดแน่นอน"

"ไอ้เด็กพวกนี้ ร้ายกาจจริงๆ แล้วหมิงเย่าจู่ล่ะ ทำไมปาไปสิบเอ็ดนาทีสามสิบห้า ฝีมือระดับเขาไม่น่าได้แค่นี้นะ แกล้งออมมือเหรอ?"

"เปล่าครับ ระหว่างทางหมิงเย่าจู่คอยเชียร์เพื่อนตลอด วิ่งไปได้ครึ่งทางถึงเริ่มสปีด เวลาเลยสู้สองคนนั้นไม่ได้"

"จ่าเฮย หลี่เอ้อร์หนิว สิบสี่นาทีห้าสิบหก เป็นไปได้ไง นาฬิกาเสียหรือเปล่า?"

ผลงานของสามคนแรกกงเจี้ยนพอเดาได้ แต่หลี่เอ้อร์หนิวนี่สิ ทำเอาเขาอึ้ง

หลี่เอ้อร์หนิว สิบสี่นาทีห้าสิบหก ไม่บ๊วย แถมได้ที่สามสิบห้า ล้อกันเล่นใช่ไหม

"ผู้กอง ตอนแรกหลี่เอ้อร์หนิวรั้งท้ายจริงๆ แต่พอหมิงเย่าจู่ไปกระตุ้น มันก็ระเบิดพลังวิ่งลืมตาย เข้าเส้นชัยปุ๊บก็สลบเหมือด ต้องหามส่งห้องพยาบาล ตอนนี้ยังนอนอยู่เลย"

"เป็นไงบ้าง เป็นอะไรมากไหม?"

"ไม่เป็นไรครับ พรุ่งนี้ก็กลับมาฝึกได้"

"เจ้าหมอนี่เซอร์ไพรส์เราจริงๆ สายตาตาแก่ฟ่านนี่แม่นราวจับวาง นึกว่าหลี่เอ้อร์หนิวจะเป็นจุดอ่อน ที่ไหนได้ เพชรในตมชัดๆ"

"หลี่เอ้อร์หนิวอาจจะดูด้อยกว่าคนอื่น แต่ใจสู้เกินร้อย เพชรเม็ดงามจริงๆ ถ้าเจียรไนดีๆ อนาคตไกลแน่"

"เจ้าหนุ่มนี่ ใช้ได้ ดีมาก"

เดิมทีกงเจี้ยนมองข้ามหลี่เอ้อร์หนิวไปเลย ดูยังไงก็ไม่มีแวว

ไม่นึกว่าจะมองพลาด เจ้าหนุ่มนี่มีแววเป็นยอดทหารจริงๆ

เซอร์ไพรส์ เป็นบิ๊กเซอร์ไพรส์จริงๆ

เรื่องโดนหลี่เอ้อร์หนิวตบหน้าด้วยผลงาน กงเจี้ยนไม่ถือสา ยิ่งเยอะยิ่งดี เขาชอบเรื่องเซอร์ไพรส์แบบนี้

[จบแล้ว]