บทที่ 13 - จ่าชุยยอดกุ๊ก

บทที่ 13 - จ่าชุยยอดกุ๊ก

หวังเยี่ยนปิงยังวิดพื้นอยู่ที่สนาม เพื่อไม่ให้เพื่อนต้องหิ้วท้องรอ พอหมิงเย่าจู่กินอิ่มปุ๊บก็ฉวยโอกาสตอนจ่าเฮยเผลอ แอบย่องเข้าไปหลังครัวโรงเลี้ยง

"เฮ้ยๆๆ ทหารใหม่คนนั้นน่ะ ทำอะไร?"

"สวัสดีครับจ่า"

"ไอ้เณรน้อย เข้ามาทำอะไรหลังครัว?"

"แหะๆ... จ่าครับ ลองชิมของดีจากบ้านผมหน่อย"

"โห ของแรงซะด้วย บุหรี่นี่หว่า"

"รบกวนจ่าช่วยอะไรหน่อยนะครับ"

"ไอ้หนู รู้ไหมว่าที่นี่หน่วยรบภาคสนาม เตรียมพร้อมรบตลอดเวลา ห้ามเหล้าห้ามบุหรี่นะโว้ย"

"จ่าครับ เพื่อนผมโดนทำโทษ วิดพื้นอยู่ที่สนาม ผมเคยเรียนดูโหงวเฮ้งกับซินแสในหมู่บ้านมา เห็นหน้าจ่าแวบแรกก็รู้เลยว่าไม่ใช่คนธรรมดา"

"อ้อ ว่ามาซิ"

"จ่าหล่อมากครับ"

"ไอ้หนูนี่ พูดจาเข้าหู" จ่าชุย หัวหน้าโรงเลี้ยงตบไหล่หมิงเย่าจู่ดังปึกๆ "ไอ้หนุ่ม เอ็งชื่ออะไร?"

"รายงานจ่า ผมชื่อหมิงเย่าจู่ เรียกผมว่าเย่าจู่ก็ได้ครับ"

"กวงจงเย่าจู่ (วงศ์ตระกูลรุ่งเรือง) ชื่อความหมายดี เรียกข้าว่าจ่าชุย"

"ครับจ่าชุย"

"เอ็งมานี่เพราะกลัวเพื่อนที่โดนทำโทษจะอดข้าวเย็นสินะ มิตรภาพลูกผู้ชายของพวกเอ็งทำข้าซึ้งใจจริงๆ วางใจเถอะเย่าจู่ เดี๋ยวจ่าคนนี้จะลงมือทำบะหมี่เนื้อตุ๋นให้เพื่อนเอ็งกินเอง"

"ขอบคุณครับจ่า"

"ไม่ต้องขอบคุณ รีบกลับไปเถอะ ข้าจะบอกให้นะ จ่าเฮยใจดำสมชื่อ ระวังอย่าให้มันจับผิดได้ ไม่งั้นพวกเอ็งเละแน่"

"ขอบคุณที่เตือนครับจ่า"

"ไปเถอะ ส่วนไอ้นี่ข้าไม่คืนนะ จำไว้ กรมทหารกำปั้นเหล็กเตรียมพร้อมรบตลอดเวลา ห้ามเหล้าบุหรี่เด็ดขาด"

จ่าชุยโยนบุหรี่ในมือทิ้งลงถังเศษอาหารข้างๆ อย่างไม่ไยดี

กรมทหารกำปั้นเหล็กวินัยเข้มงวด เหล้าบุหรี่คือของต้องห้าม ใครโดนจับได้มีหวังโดนทัณฑ์บน

"จ่าชุย พี่ๆ ทุกคน ผมกลับก่อนนะครับ" หมิงเย่าจู่แอบย่องจากหลังครัวกลับเข้ามาในโรงเลี้ยง

"ไอ้หนุ่มนี่ เข้าท่าแฮะ"

"เข้าท่าจริง สมัยนี้หาเด็กมารยาทดีแบบนี้ยาก"

"นั่นสิ นึกถึงตอนไอ้เสี่ยวหลัวมาอยู่โรงเลี้ยงใหม่ๆ ทำตัวกร่างยังกับเจ้าพ่อ น่าหมั่นไส้ชะมัด"

"จ่าหยาง อย่ามาใส่ร้ายผมนะ เดี๋ยวเสียชื่อหมด"

"พอๆ เลิกเล่นกันได้แล้ว รีบทำงานเข้า เอ้อ เสี่ยวหลัว ไปเอาเนื้อส่วนที่เหลือมาซิ"

"ครับจ่า"

คำชมว่า 'จ่าหล่อมาก' ของหมิงเย่าจู่ทำเอาจ่าชุยปลื้มปริ่ม ทั้งกรมทหารกำปั้นเหล็ก คงหาใครตาถึงเท่าไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้อีกแล้ว

.........

"เย่าจู่ กลับมาแล้วเหรอ"

"เย่าจู่ เป็นไงบ้าง?"

"เรียบร้อย พี่เยี่ยนปิงไม่อดตายแล้ว"

หมิงเย่าจู่กลับมานั่งที่โต๊ะได้ไม่นาน จ่าเฮยก็ตะโกนสั่งรวมพล ไล่ให้ไปหอพัก

หนึ่งหมู่หนึ่งห้อง

หมิงเย่าจู่ หวังเยี่ยนปิง หลี่เอ้อร์หนิว และเหอเฉินกวง ถูกจัดให้อยู่หมู่เดียวกัน เลยได้นอนห้องเดียวกัน

"นั่งรถมาทั้งวันคงเหนื่อยกันแล้ว ผมจะไม่เสียเวลาพวกคุณ ตอนนี้เอาของที่ไม่เกี่ยวกับกองทัพในกระเป๋าออกมาให้หมด ให้เวลาสองนาที ถ้าใครแอบซุกไว้ เจอดีแน่"

มาถึงหอพักสิ่งแรกที่ต้องทำคือยึดของที่ไม่จำเป็น ทั้งมือถือ ขนม และของใช้อื่นๆ

หมิงเย่าจู่เปิดกระเป๋า เขาไม่ได้พกอะไรมาเยอะ มีแค่มือถือปุ่มกดเครื่องเดียว

นอกนั้นก็มีหนังสือไม่กี่เล่ม

หนังสือเก็บไว้ได้ ไม่ต้องส่งคืน

ส่งของตัวเองเสร็จ หมิงเย่าจู่ก็ค้นกระเป๋าหวังเยี่ยนปิงเอาของออกมาส่งด้วย นอกจากมือถือแล้ว หวังเยี่ยนปิงยังพกของจุกจิกมาเพียบ หมิงเย่าจู่กวาดเรียบส่งให้จ่าเฮยหมด

"ดีมาก แยกย้ายกันไปอาบน้ำ อีกครึ่งชั่วโมงดับไฟนอน ทำเวลาด้วย"

สองนาทีผ่านไป จ่าเฮยตรวจกระเป๋าทุกคน ไม่เจอของซุกซ่อน

ดูเหมือนการเชือดไก่ให้ลิงดูตอนแรกจะได้ผล พวกทหารใหม่ไม่กล้าหือ

"รายงาน!"

"ว่ามา!"

"รายงานจ่า หวังเยี่ยนปิงยังวิดพื้นอยู่ที่สนามครับ"

"วิดครบห้าร้อยเมื่อไหร่ เดี๋ยวเขาก็กลับมาเอง"

"รายงานจ่า หวังเยี่ยนปิงยังไม่ได้กินข้าวครับ"

"มันเก่งนักไม่ใช่เหรอ อดสักมื้อไม่ตายหรอก ตอนนี้ทุกคนรีบไปห้องน้ำ อาบน้ำแปรงฟัน แล้วเข้านอน พรุ่งนี้เริ่มฝึกจริง"

จ่าเฮยหอบของที่ยึดมาเดินออกจากห้อง ของพวกนี้จะถูกเก็บรักษาไว้ ถึงเวลาค่อยคืนให้

พอจ่าเฮยไปแล้ว ทหารใหม่ก็ทยอยกันไปห้องน้ำ

มีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ถ้าชักช้าคงไม่ได้อาบน้ำแน่

"เฮ้ยพวกเรา ไม่ใช่ว่ามาวันแรกครูฝึกจะล้างเท้าให้ทหารใหม่เหรอ?"

"เชอะ ฝันกลางวันอยู่เหรอ ลงรถมาก็โดนรับน้องโหดขนาดนั้น ยังจะหวังให้มาล้างเท้าให้อีก ตื่นเถอะ"

"จ่าเฮยโคตรดุเลย ฉันล่ะกลัวจนหัวหด"

"จ่าสิบเอกเชียวนะ คนจริงแน่นอน"

"เอาเถอะพวกเรา อย่าเสียเวลาเลย ไปอาบน้ำกัน"

"ไปๆ ไปด้วยกัน"

"เย่าจู่ ไม่ต้องห่วงนะ เยี่ยนปิงคงไม่เป็นไรหรอก พวกเราไปอาบน้ำกันก่อนเถอะ"

"พี่เอ้อร์หนิว เฉินกวง พวกนายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันไปดูพี่เยี่ยนปิงที่สนามหน่อย"

"ได้ ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าให้จ่าเฮยจับได้ แกดุยังกับยมบาล"

หลังจากเหอเฉินกวงกับหลี่เอ้อร์หนิวไปห้องน้ำ หมิงเย่าจู่ก็เดินออกจากหอพักตรงไปที่สนามฝึก

ในสนาม หวังเยี่ยนปิงยังคงก้มหน้าก้มตาวิดพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

"พี่เยี่ยนปิง"

"เย่าจู่ มาทำไม"

"เป็นไงบ้าง?"

"จิ๊บๆ เหลืออีกร้อยเดียว"

"โอเค เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน"

"อย่าเลย เดี๋ยวโดนจ่าเฮยจับได้จะซวยเอานะ ตาแก่นั่นใจดำจะตาย ลงมือทีไม่มีคำว่าปรานี"

"ไม่เป็นไร จ่าเฮยไม่อยู่แถวนี้" หมิงเย่าจู่ยิ้ม เดินไปมุมสนาม เริ่มฝึกท่าแมงป่องถอยหลังไต่กำแพงร้อยเมตร แล้วต่อด้วยวิดพื้นโดยใช้นิ้วโป้ง ชี้ กลาง อีกห้าสิบที

วอร์มอัพพื้นฐานเสร็จ หมิงเย่าจู่ก็พ่นลมหายใจยาว เริ่มร่ายรำเพลงหมัดสิบแปดฝ่ามือมังกรทมิฬ

มังกรเขียวตะปบเหยื่อ ธิดามังกรส่องกระจก งูยักษ์พลิกตัว ลิงขโมยท้อ เตะเข่าล็อคคอ มังกรคู่ชิงแก้ว...!

รำไปหนึ่งรอบ เหงื่อท่วมตัวกำลังดี

ทางด้านหวังเยี่ยนปิงก็วิดพื้นครบห้าร้อยทีพอดี แขนล้าจนแทบยกไม่ขึ้น

โชคดีที่ช่วงหลังได้อานิสงส์จากหมิงเย่าจู่ ซ้อมหนักแทบตาย ฝีมือพัฒนาไปไกล ไม่งั้นวันนี้ห้าร้อยทีคงไม่รอด

"เป็นไงพี่เยี่ยนปิง ไหวไหม"

"สะใจชะมัด แต่หิวไส้กิ่วเลยว่ะ"

"ป่ะ พี่เยี่ยนปิง ไปกินของดีกัน"

"มีของกินเหรอ!"

"แน่นอน"

หมิงเย่าจู่พาหวังเยี่ยนปิงเดินอ้อมไปประตูหลังโรงเลี้ยง

หน้าต่างหลังไม่ได้ล็อค

บนขอบหน้าต่าง มีบะหมี่เนื้อตุ๋นชามโตวางอยู่ ควันยังฉุยๆ

จ่าชุยใจนักเลงจริงๆ วันหลังถ้าว่างต้องแวะมาช่วยงานในครัวบ่อยๆ เผื่อจะได้กินของดี หรือมีเมนูพิเศษตกถึงท้องบ้าง

[จบแล้ว]