บทที่ 220 - แจกเรือรบกันสดๆ แบบนี้เลยเหรอ? กลัวเพื่อนลำบาก แต่เพื่อนดันขับแลมโบ!

บทที่ 220 - แจกเรือรบกันสดๆ แบบนี้เลยเหรอ? กลัวเพื่อนลำบาก แต่เพื่อนดันขับแลมโบ!

หอคอยแห่งท้องนภา ชั้น 17

เสียงของถังอวิ๋นเซวียนดังก้องไปทั่วโถง

เย่เย่ ติงเจิน และผู้ผ่านการคัดเลือกอีกนับหมื่นคน ต่างกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียง

"จัดสรรยานรบและป้อมปราการ?"

"หว่อเฉ่า..."

"ไม่มีเกริ่นนำเลยเหรอ เปิดมาก็ทิ้งไพ่ตายเลยเนี่ยนะ?"

เห็นได้ชัดว่า

เหล่าผู้เข้าสอบต่างก็นึกไม่ถึงว่าถังอวิ๋นเซวียนจะตรงไปตรงมาขนาดนี้

พวกเขาคิดว่าคงจะมีพิธีรีตอง หรือคำพูดให้กำลังใจอะไรบ้างเสียอีก

"ฮ่าฮ่า"

กลางโถงใหญ่ ถังอวิ๋นเซวียนกวาดตามองปฏิกิริยาของทุกคน หัวเราะเสียงดังโดยไม่อธิบายอะไรมากความ

อันที่จริง

ถ้าว่ากันตามหลักการแล้ว ไอ้พวกทหารใหม่ที่เพิ่งผ่านการสอบ ยังไม่เคยขับยานรบของจริง อย่าว่าแต่ขับป้อมปราการเลย จะให้ได้รับจัดสรรยานรบหรือป้อมปราการของตัวเองทันทีมันก็ดูจะเป็นไปไม่ได้

ต้องรู้ก่อนว่า

ตอนที่เขาและพวกอินเจิ้นจงยังอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านคาโรล พวกเขาต้องผ่านการฝึกฝนอย่างน้อยหนึ่งเดือน ถึงจะได้รับมอบอำนาจผู้บัญชาการป้อมปราการอย่างแท้จริง

แต่ตอนนี้?

เวลาไม่คอยท่า

ข่าวที่ป้อมปราการรุ่งอรุณเข้าสู่กระจุกกาแล็กซีเซเรน่า และกำลังจะเผชิญกับวงล้อมของอารยธรรมเซเรน่า ประชาชนทั่วไปอาจจะไม่รู้ แต่ในหมู่ผู้บริหารระดับสูงของป้อมปราการรุ่งอรุณ ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว

พวกถังอวิ๋นเซวียนรู้ดีว่า

อีกไม่นาน หรืออาจจะแค่ไม่กี่วัน

สงครามระหว่างดวงดาวที่มีขนาดมหึมายิ่งกว่าตอนศึกนอกเขตอวกาศ P-8808 กำลังจะมาเยือนป้อมปราการรุ่งอรุณ

ด้วยเหตุนี้

การคัดเลือกผู้บัญชาการในครั้งนี้ จึงมีการปรับเปลี่ยนบางอย่าง นั่นคือ เร่งความเร็ว เร่งความเร็ว และเร่งความเร็วเข้าไปอีก

"ต่อไป ฉันจะประกาศรายชื่อ!"

ถังอวิ๋นเซวียนดึงสติกลับมา เขาตะโกนเสียงดัง

วูบ

เบื้องหน้าของเขา ปรากฏม่านแสงโปร่งแสงขึ้นมา

บนม่านแสง เขียนชื่อและรหัสไว้ยุบยับเต็มไปหมด

"เซี่ยเจิ้นเซวียน!"

"เลขบัตรประจำตัวประชาชน: 085265145!"

"เมื่อประมวลผลจากคะแนนสอบของนายในครั้งนี้ นายได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการยานรบระดับทั่วไป!"

"นายได้รับจัดสรรยานรบรุ่น: ยานรบระหว่างดวงดาวหมายเลข A-10086!"

"..."

สิ้นเสียงถังอวิ๋นเซวียน

ในฝูงชน ชายหนุ่มผมดำคนหนึ่งก็กรีดร้องออกมา

"อ๊าก!"

"ผมเอง ผมเอง!"

"ผมคือเซี่ยเจิ้นเซวียน!"

"ขอบคุณท่านผู้บัญชาการสูงสุดถัง ขอบคุณท่านเจ้าเมือง ขอบคุณป้อมปราการรุ่งอรุณ!"

"ผมจะไม่ทำให้ความไว้วางใจของป้อมปราการต้องสูญเปล่า ผมจะเป็นผู้บัญชาการยานรบที่ยอดเยี่ยม และทำภารกิจสงครามให้สำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม!"

กลางโถงใหญ่ ถังอวิ๋นเซวียนยิ้มจางๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้น

ฟุ่บ

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากม่านแสงตรงหน้าเขา พุ่งเข้าไปในร่างของชายหนุ่มผมดำ หรือก็คือเซี่ยเจิ้นเซวียน

วินาทีต่อมา

ภายใต้สายตาของทุกคน กลางฝ่ามือขวาของเซี่ยเจิ้นเซวียน ก็ปรากฏตราประทับสีเงินขึ้น

"นั่นคือสิทธิ์ในการล็อกอินและควบคุมยานรบ A-10086 นายจะเข้าใจว่ามันคือ กุญแจ ก็ได้"

"ข้อมูลจุดจอดของยานรบ A-10086 นายล็อกอินเข้าบัญชีเครือข่ายภายในของตัวเอง ตอนนี้ก็น่าจะได้รับแล้ว"

"นายมีเวลาหนึ่งวันในการทำความคุ้นเคยกับยานรบของตัวเอง ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป จะมีการฝึกซ้อมรบจริงในน่านฟ้าใกล้อาณาเขตป้อมปราการ!"

สิ้นคำพูดของถังอวิ๋นเซวียน เซี่ยเจิ้นเซวียนก็ยืนตะลึงงันอยู่กับที่

คนที่ตะลึงเหมือนกัน ยังมีผู้เข้าสอบอีกนับหมื่นคนในโถงใหญ่

"ไม่ใช่..."

"ฉันนึกว่าแค่จะประกาศระดับผู้บัญชาการและประเภทของยานรบหรือป้อมปราการเฉยๆ ทำไมข้ามขั้นตอนมาแจก กุญแจ เลยล่ะ!"

ข้างกายเย่เย่ ติงเจินที่เจอกันก่อนหน้านี้ แสดงท่าทีตกใจสุดขีด

นั่นเป็นเพราะ

เขาเหมือนกับเย่เย่ คือสอบมาแล้วสามครั้ง

และเมื่อเทียบกับเย่เย่ เขาใช้เวลาและพลังงานไปกับบอร์ดสนทนาเรื่องการสอบเยอะมาก วันๆ เอาแต่พลิกดูข่าววงในเรื่องการสอบไปมา

เท่าที่เขารู้...

ผู้ผ่านการคัดเลือกที่มาถึงหอคอยแห่งท้องนภาในวันนี้ น่าจะแค่มาเพื่อยืนยันระดับผู้บัญชาการ และรับทราบประเภทของยานรบหรือป้อมปราการที่จะได้รับมอบหมายในอนาคต

ย้ำว่า ในอนาคต ไม่ใช่ตอนนี้!

"ทำไมไม่เหมือนกับที่พวกรุ่นพี่ในบอร์ดบอกเลยล่ะ..."

ติงเจินยืนบื้ออยู่กับที่ หน้าตาเต็มไปด้วยความงุนงง

ส่วนเย่เย่ ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่ทุ่มเทให้กับการเรียนและการสอบ เลยไม่ค่อยรู้ข้อมูลด้านนี้เท่าไหร่

"ไม่เหมือนเหรอ?"

"แต่แบบนี้ก็ดีออกนี่นา!"

"ได้รับจัดสรรยานรบกันสดๆ เลยนะ!"

"เผลอๆ..."

"ถ้าเร็วหน่อย ก่อนหมดวันนี้ เราอาจจะได้ขึ้นไปนั่งบนยานรบของตัวเองเลยก็ได้!"

เย่เย่แสดงท่าทีตื่นเต้นมาก ใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของเขา เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ต่อไป!"

กลางโถงใหญ่ ถังอวิ๋นเซวียนประกาศรายชื่อต่อ

เนื่องจากจำนวนผู้ผ่านการคัดเลือกมีมากถึงหมื่นคน

ถังอวิ๋นเซวียนจึงไม่ได้หยุดเว้นจังหวะหลังประกาศเหมือนเมื่อกี้อีก

เขาอ่านรวดเดียว ความเร็วในการพูดก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่ง

ฟุ่บ

ฟุ่บ ฟุ่บ

ถังอวิ๋นเซวียนเพิ่งจะอ่านชื่อจบ ลำแสงก็พุ่งออกไปเข้าสู่ร่างกายของผู้เข้าสอบคนนั้นแล้ว

"ว้าว!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ฉันเป็นผู้บัญชาการ ฉันก็เป็นผู้บัญชาการแล้ว!"

"ฉันได้ยานรบขนาดใหญ่ ยานรบขนาดใหญ่เลยนะเว้ย!"

"..."

ในโถงใหญ่ เสียงโห่ร้องยินดี เสียงกรีดร้อง แทบไม่เคยหยุดลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แม้แต่ผู้เข้าสอบที่ถูกจัดให้อยู่ในระดับต่ำสุด ได้รับยานรบธรรมดาที่สุด ก็ยังเต้นแร้งเต้นกาด้วยความดีใจ

"ยานรบธรรมดาที่สุด ก็คือยานรบ!"

"ผู้บัญชาการระดับต่ำสุด ก็คือผู้บัญชาการ!"

ใบหน้าของทุกคนต่างเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความคาดหวังและความตื่นเต้น

ถ้าไม่ใช่เพราะรายชื่อของถังอวิ๋นเซวียนยังอ่านไม่จบ หลายคนคงอดใจไม่ไหว รีบพุ่งออกจากหอคอยแห่งท้องนภา ไปยังลานจอดเพื่อขึ้นยานรบของตัวเองแล้ว!

"ติงเจิน!"

"..."

ฟุ่บ!

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งมาทางทิศที่เย่เย่ยืนอยู่ แล้วพุ่งเข้าไปในร่างของติงเจิน

"ระดับไหน?"

"ยานรบอะไร?"

เย่เย่อยากรู้อยากเห็นมาก ดึงแขนเพื่อนใหม่ถามรัวๆ

"ขอฉันดูหน่อย ขอฉันดูหน่อย..."

เสียงของติงเจินสั่นเครือ เขาเปิดบัญชีเครือข่ายภายในของตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา

แล้วก็

ที่มุมขวาบน เขาเห็นตัวหนังสือแถวหนึ่งที่เด่นชัดสะดุดตา

[ระดับ: ผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดจิ๋ว]

[รุ่น: ป้อมปราการขนาดจิ๋ว G-8886]

[โซนจอด: ...]

[ข้อมูลจำเพาะของป้อมปราการ: ...]

ชั่วขณะนั้น ติงเจินเบิกตากว้าง ลืมหายใจไปเลย

"ระดับไหน? หรือว่าเป็นยานรบขนาดใหญ่?"

เย่เย่เห็นปฏิกิริยาของติงเจินก็ยิ่งสงสัย ถามซ้ำอีก

แต่...

เขาไม่ได้คำตอบจากติงเจิน เพราะอีกฝ่ายสมองลัดวงจรไปเรียบร้อยแล้ว

ในทางกลับกัน

เย่เย่ได้ยินเสียงของถังอวิ๋นเซวียนชัดเจน

ความเร็วในการพูดที่เดิมทีเร็วปรื๋อ จู่ๆ ก็ช้าลงเล็กน้อยในตอนนี้ ทำให้เขาและคนอื่นๆ ในโถงได้ยินชัดเต็มสองหู

"ติงเจินเลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดจิ๋ว!"

"รหัสป้อมปราการ: G-8886!"

"ยินดีด้วย!"

แถมถังอวิ๋นเซวียนยังพูดคำว่า ยินดีด้วย เป็นพิเศษอีกต่างหาก

สิ้นคำพูด

โถงที่เดิมทีจอแจ พลันเงียบกริบในทันที

"หะ?"

"ป้อมปราการ?"

"ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า?"

"ผู้บัญชาการป้อมปราการมาแล้ว!"

"ไม่ใช่... ป้อมปราการก็แจกกันสดๆ ได้ด้วยเหรอ?"

"ทำไมจะไม่ได้ ลำแสงเมื่อกี้ ไม่สิ กุญแจสิทธิ์นั่น ก็บินเข้าตัวหมอนั่นไปแล้วไง!"

"..."

หลังความเงียบงัน ก็คือเสียงเซ็งแซ่ที่ดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม

คำอวยพร ความอิจฉา ความตกใจ ความอยากรู้อยากเห็น...

สารพัดคำพูดดังก้องอยู่ข้างหูติงเจิน

"ยินดีด้วยนะ!"

เย่เย่เองก็ส่งคำอวยพรจากใจจริง

"นายก็ทำได้เหมือนกัน!"

ติงเจินได้สติจากความประหลาดใจ หันมามองเย่เย่ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ประโยคนี้ของเขา ไม่ใช่คำเยินยอ แต่มีหลักฐานอ้างอิง

"อันดับของนายสูงกว่าฉันอีก!"

"ฉันยังได้เป็นผู้บัญชาการป้อมปราการ นายต้องได้แน่ๆ!"

"เผลอๆ..."

"ระดับป้อมปราการที่นายได้ อาจจะสูงกว่าฉันก็ได้ ใครจะรู้!"

ติงเจินพูดอย่างมั่นใจ ส่วนเย่เย่ก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

"หวังว่านะ!"

เย่เย่และผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่ยังไม่ได้รับจัดสรร ต่างจับจ้องไปที่ถังอวิ๋นเซวียน

"ลำดับต่อไป ประกาศรายชื่อผู้บัญชาการป้อมปราการ!"

ถังอวิ๋นเซวียนไม่ได้ปิดบัง แต่พูดออกมาตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

ไม่ต้องสงสัยเลย

บรรยากาศในโถงเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

"จางเชี่ยนเชี่ยน!"

"..."

ถังอวิ๋นเซวียนเริ่มขานชื่อประกาศผลต่อ

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป

ผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดจิ๋ว ผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดเล็ก ผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดกลาง...

จนถึงสุดท้าย

กระทั่งผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดใหญ่ก็ยังโผล่ออกมา!

นั่นคือหัวกะทิสิบอันดับแรกของการสอบครั้งนี้ ทั้งสิบคนล้วนได้รับจัดสรรป้อมปราการระหว่างดวงดาวขนาดใหญ่!

วินาทีนี้

ความภาคภูมิใจและความลำพองของทั้งสิบคน พุ่งทะยานถึงขีดสุด

วินาทีนี้

เหล่าผู้เข้าสอบที่ได้ยานรบไปก่อนหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกว่ายานรบของตัวเองดูจะไม่ค่อยหอมหวานเท่าไหร่แล้ว...

ป้อมปราการระหว่างดวงดาว มันคือตัวตนที่เหนือกว่ายานรบ!

ต่อให้เป็นป้อมปราการขนาดจิ๋วที่เล็กที่สุด ก็ยังรอบด้านกว่าและแข็งแกร่งกว่ายานรบขนาดใหญ่ทั่วไปมาก!

ทำไมต้องบอกว่า ทั่วไป ก็เพราะป้อมปราการรุ่งอรุณมี ยานรบที่ไม่ทั่วไป อยู่จริงๆ

เช่นยานรบทำลายดาว เช่นยานรบเวหาโอดิน เช่นยานแม่ระดับเขตอวกาศ

แน่นอน

ยานรบระดับนั้น อย่าว่าแต่ป้อมปราการขนาดจิ๋ว ต่อให้เป็นป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษก็เทียบไม่ติด

พวกมัน ก็ไม่ใช่สิ่งที่ทหารใหม่อย่างพวกเย่เย่จะเอื้อมถึงในตอนนี้เช่นกัน

"ทำไมยังไม่ถึงตาผมสักที..."

ความสุขและความทุกข์ของมนุษย์ช่างแตกต่างกัน

ในขณะที่หัวกะทิสิบอันดับแรกกำลังกระโดดโลดเต้น ร้องไห้ด้วยความดีใจที่ได้ป้อมปราการขนาดใหญ่

เย่เย่กลับยิ่งงุนงง

สิบอันดับแรกประกาศไปหมดแล้ว แต่เขายังไม่ได้ยินชื่อตัวเองเลย

"อย่าบอกนะว่าลืมผมไปแล้ว!"

สีหน้าของเย่เย่เริ่มขมขื่น

ข้างกายเขา ติงเจินอยากจะพูดปลอบใจ แต่ก็ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไง

เพราะ...

กลางโถงใหญ่ ถังอวิ๋นเซวียน เก็บ ม่านแสงโฮโลแกรมตรงหน้าไปแล้ว

ดูเหมือนว่า การประกาศรายชื่อในครั้งนี้จะจบลงอย่างเป็นทางการแล้ว

ติงเจินเงียบกริบ

เย่เย่ก็พูดไม่ออก

"เลิกประชุม!"

สองคำสุดท้ายของถังอวิ๋นเซวียน ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเย่เย่แตกสลายอย่างสมบูรณ์

"โดนลืมจริงๆ ด้วย..."

เย่เย่ก้มหน้าต่ำ

จนไม่ทันสังเกตว่า โถงที่เคยจอแจ กลับเงียบสงบลงอีกครั้งในตอนนี้

และติงเจินที่อยู่ข้างเย่เย่ ตอนนี้อ้าปากค้าง ยืนบื้อเป็นรูปปั้นไปแล้ว!

ถังอวิ๋นเซวียน ผู้บัญชาการสูงสุดป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษท่านนั้น เดินลงมาจากเวทียกพื้นกลางโถง และเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่เย่!

ส่วนเย่เย่ เขาก้มหน้าอยู่ ตอนนี้เลยไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

"เย่เย่?"

เสียงของถังอวิ๋นเซวียนทำให้เย่เย่ตัวแข็งทื่อ

เขาเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ถึงได้พบว่า ถังอวิ๋นเซวียนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังยิ้มแย้ม

"ทะ ท่านผู้บัญชาการสูงสุดถัง!"

เย่เย่ไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ก็ยังเรียกขานด้วยความเคารพตามสัญชาตญาณ เสียงของเขาสั่นเครือ

"เอ๋?"

"เรียกซะห่างเหินเชียว"

ถังอวิ๋นเซวียนในตอนนี้ ดูเหมือนจะถอดรัศมีผู้บัญชาการสูงสุดออกไป กลายเป็นเหมือนพี่ชายข้างบ้านใจดี

เขายื่นมือมาตบไหล่เย่เย่

"วันหลังเรียกพี่ถัง หรือพี่อวิ๋นเซวียนก็ได้ ตามสบาย"

"ตอนนี้ตามฉันมาก่อน..."

"มีเซอร์ไพรส์รอนายอยู่"

เย่เย่งุนงง ในความงุนงงนั้นก็แฝงความคาดหวัง

"ผมไม่ได้ถูกลืม?"

"ใช่ไหมครับ?"

เขาพึมพำในใจอย่างระมัดระวัง พร้อมกันนั้นก็ไม่ลืมบอกลาติงเจินเพื่อนใหม่ แล้วรีบตามถังอวิ๋นเซวียนไป

ไม่นานนัก

เย่เย่เดินตามถังอวิ๋นเซวียนมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกอินเจิ้นจง

ผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษสิบกว่าท่าน ต่างพากันสำรวจมองเด็กหนุ่มหน้าละอ่อนคนนี้ด้วยความสนใจ

เย่เย่รู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก!

"ฉันแนะนำให้รู้จักท่านเหล่านี้หน่อย..."

ถังอวิ๋นเซวียนดึงเย่เย่มา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"ผะ ผมรู้จักหมดเลยครับ!"

"ท่านผู้บัญชาการทุกท่านคือไอดอลของผม เป็นแบบอย่างที่ทำให้ผมตั้งใจเรียนและพัฒนาตัวเองในช่วงที่ผ่านมา!"

เย่เย่รวบรวมความกล้า พูดเสียงดัง

จากนั้น

เขาก็ทักทายอินเจิ้นจงและผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษท่านอื่นๆ ด้วยท่าทีเคารพสูงสุด

"ฮ่าฮ่า!"

ต่อให้เป็นอินเจิ้นจงที่สุขุมนุ่มลึกที่สุด เห็นท่าทางน่าเอ็นดูของเย่เย่แบบนี้ ก็ยังอดขำไม่ได้

"ยินดีต้อนรับนะ น้องเย่เย่"

อินเจิ้นจงตบไหล่เย่เย่ พูดด้วยรอยยิ้ม

"อะ เอ๊ะ?"

"ยินดีต้อนรับ?"

เย่เย่งงเป็นไก่ตาแตก

อินเจิ้นจงหันไปมองถังอวิ๋นเซวียน สายตาแฝงความแปลกใจ

ผู้บัญชาการท่านอื่นก็เลิกคิ้วเช่นกัน

"นี่ยังไม่ได้บอกน้องเขาเหรอ?"

น้ำเสียงของอินเจิ้นจงเชิงถามไถ่

"ฮ่าฮ่า"

"แกล้งน้องเย่เย่เล่นน่ะครับ!"

ถังอวิ๋นเซวียนหัวเราะร่า ไม่มีมาดเคร่งขรึมตอนประกาศรายชื่อบนเวทีเลยสักนิด

กลางวงล้อม เย่เย่ฟังพวก มนุษย์เจ้าปัญหา คุยกันแล้วก็ยิ่งมึนตึ๊บ จับต้นชนปลายไม่ถูก

"พูดเรื่องอะไรกันครับ?"

"ยินดีต้อนรับผม...?"

เย่เย่ไม่เข้าใจ หันไปมองถังอวิ๋นเซวียน แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ

ถังอวิ๋นเซวียนเห็นแบบนั้น ก็เลิกแกล้ง

"อะแฮ่ม"

เขากระแอมไอ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังเคร่งขรึม

"เย่เย่!"

"ครับ!"

"ตอนนี้ ฉันขอประกาศคำสั่งจากท่านเจ้าเมือง!"

"นายได้รับการเลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษ ให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษ!"

"รหัสป้อมปราการ: S-49!"

"เนื่องจากความจำเป็นทางยุทธศาสตร์ ป้อมปราการ S-49 ยังไม่ได้ถูกปล่อยออกมา ดังนั้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า นายจะต้องติดตามฉันและผู้บัญชาการอินเจิ้นจง เพื่อทำความคุ้นเคยและเรียนรู้ความรู้เกี่ยวกับป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษไปก่อน!"

"เริ่มตั้งแต่การฝึกซ้อมรบจริงพรุ่งนี้ นายจะได้รับสิทธิ์บางส่วนในการควบคุมป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษของฉันและของผู้บัญชาการอินเจิ้นจง!"

"นี่เป็นภารกิจที่ท่านเจ้าเมืองระบุตัวเจาะจงมา!"

"ฉันหวังว่านายจะทำผลงานได้ยอดเยี่ยม ไม่ทำให้ความคาดหวังและการสนับสนุนที่ท่านเจ้าเมืองมีต่อนายต้องสูญเปล่า!"

ถังอวิ๋นเซวียนพูดรวดเดียวจบ

แปะ

แปะ แปะ

อินเจิ้นจงและผู้บัญชาการท่านอื่นๆ ปรบมือด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ส่วนในโถงใหญ่

ผู้เข้าสอบอีกนับหมื่นคนที่แอบฟังอยู่ ตอนนี้สมองแทบจะระเบิดกันเป็นแถบ!

"ผู้... ผู้บัญชาการป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษ!?"

ติงเจินที่เดิมทีเป็นห่วงเย่เย่ และกำลังคิดหาวิธีปลอบใจ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวตลก!

เขากลัวพี่น้องจะลำบาก แต่พี่น้องดันขับแลมโบกินหรูอยู่สบายเฉยเลย!

ไม่สิ ไม่ใช่แค่แลมโบ!

ป้อมปราการขนาดใหญ่พิเศษ มันคือป้อมปราการสงครามระหว่างดวงดาวขนาดใหญ่พิเศษเชียวนะ!

[จบแล้ว]