บทที่ 210 - คาโรล: น้อมรับการจุติของท่านลอร์ดสูงสุด! ความสิ้นหวังของไดอาน่า!

บทที่ 210 - คาโรล: น้อมรับการจุติของท่านลอร์ดสูงสุด! ความสิ้นหวังของไดอาน่า!

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป

พริบตาเดียว ก็ผ่านไปสามวัน

ในสามวันนี้ อวี๋จิ้นยุ่งมาก

เพื่อให้ป้อมปราการรุ่งอรุณแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ในฐานะเจ้าเมือง อวี๋จิ้นจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจพาไนยาปฏิบัติภารกิจตามพรสวรรค์ 'ก้าวหน้าไปด้วยกัน' อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

แม้แต่อิ๋นเหยาและนีลที่เคยได้รับการฉีดพลังงานไปแล้ว ก็ยังเข้ามาร่วมวงด้วยในวันที่สอง

หยาดเหงื่อที่อวี๋จิ้นเสียไป ล้วนได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า

ไนยา อิ๋นเหยา และนีล ต่างก็ได้รับการพัฒนาอย่างมหาศาล

โดยเฉพาะไนยาที่เป็นครั้งแรก การพัฒนายิ่งเห็นได้ชัดเจน

เธอไม่เพียงแต่ปลุกคุณสมบัติที่สี่ 'เสมือนจริง' ได้สำเร็จ แต่ระดับขั้นของตัวเองก็ทะลวงขึ้นไปอีก

จากเดิมที่ได้รับรางวัลอารยธรรมจนกระโดดจากระดับสิบสองไปสิบห้า ภายในเวลาสั้นๆ เพียงสามวัน เธอก็ก้าวเข้าสู่ระดับสิบหกได้สำเร็จ

ค่าสถานะพื้นฐานของระดับสิบหก ทะลุหลักร้อยล้านไปแล้ว

ไนยา จึงกลายเป็นผู้วิวัฒนาการคนที่มีค่าสถานะทะลุร้อยล้านเป็นคนที่สองของป้อมปราการรุ่งอรุณต่อจากอวี๋จิ้น

และนี่ ก็เป็นครั้งแรกในรอบนานมาก ที่ไนยาแซงหน้าอิ๋นเหยา กลับมาเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับสองของป้อมปราการรุ่งอรุณรองจากอวี๋จิ้นได้อีกครั้ง

สิ่งที่น่าพูดถึงคือ

ในเวลาสามวันนี้ นาซ่า เอลลี่ อวี้พ่านเอ๋อร์ ตงฟางหลี และหนานกงหลิงหลง ต่างก็เข้ามาร่วมวงด้วย

เพียงแต่พวกเธอไม่ได้รับสิทธิ์ฉีดพลังงานโดยตรง ทำได้เพียงเก็บเกี่ยวเศษเล็กเศษน้อยที่หลงเหลืออยู่เท่านั้น

ถึงกระนั้น

พวกเธอก็ยังได้รับการพัฒนาไม่น้อย

นาซ่าที่เสียคุณสมบัติไปนาน มีแค่ระดับแต่ไร้พลัง ก็ได้ปลุกคุณสมบัติลมกลับคืนมาในที่สุด

แต่...

นาซ่ากลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

สิ่งที่เธอต้องการในตอนนี้ไม่ใช่คุณสมบัติลม แต่เป็นคุณสมบัติที่มีฟังก์ชันการใช้งานที่ยอดเยี่ยมกว่านั้น

เช่น...

คุณสมบัติแบบอวี้พ่านเอ๋อร์

ในเวลาสั้นๆ เพียงสามวัน

ถ้าจะถามว่าใครโชว์ฟอร์มได้โดดเด่นที่สุด ต้องยกให้อวี้พ่านเอ๋อร์อย่างไม่ต้องสงสัย

ทั้งที่ระดับพลังของเธอต่ำที่สุดในบรรดาสาวๆ แต่กลับอาศัยคุณสมบัติเฉพาะตัว แย่งซีนไปได้เกือบเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์

ทำเอานาซ่าอิจฉาตาร้อน ถึงขั้นเกิดความคิดอยากจะ 'ฝากตัวเป็นศิษย์อวี้พ่านเอ๋อร์' เลยทีเดียว...

ตูม——

ครืนนน——!

แรงสั่นสะเทือนกะทันหันของป้อมปราการรุ่งอรุณ ทำให้ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหว

บนเตียงหรูหราห้าสิบเมตรที่มีเงคนวูบไหว อวี๋จิ้นกระแอมเบาๆ สองที แล้วลุกขึ้นนั่ง

สองพี่น้องตระกูลเถาที่อยู่ข้างๆ รีบนำเสื้อคลุมสีขาวมาคลุมไหล่ให้เขา

"การเลื่อนขั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว"

อวี๋จิ้นเอ่ยเสียงเบา

สิ้นเสียง

ใบหน้าสวยๆ ของสาวๆ ในห้องก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ไปดูกัน!"

"ไปดูความเปลี่ยนแปลงใหม่ของป้อมปราการรุ่งอรุณกัน!"

"หลังเลื่อนขั้นเสร็จ..."

"พวกเราก็ต้องออกจากเขตอวกาศนี้ ไปสู่แดนร้างระดับกาแล็กซีของจริงแล้วใช่ไหม?"

...

...

นอกเขตอวกาศ P-8808

สามวันที่ผ่านมา

ในขณะที่อวี๋จิ้นกำลังดื่มด่ำกับบริการ 'นกอิสระ' อย่างเต็มที่ ห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขตนอกเขตอวกาศ กลับกำลังฉายภาพเหตุการณ์ที่น่าสลดและหดหู่

ป้อมปราการโอทานิ เป็นเหยื่อรายแรก

เจ้าเมืองโอทานิ โทชิยะ ไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อต้าน ก็ต้องจบชีวิตลงด้วยความแค้นภายใต้การรุมล้อมของกองกำลังอารยธรรมชั้นสูง

ป้อมปราการโอทานิที่เขาครอบครอง ก็ถูกกองกำลังเหล่านั้นยึดไป

กองกำลังอารยธรรมชั้นสูงเหล่านี้ใช้วิธีจับฉลาก ตัดสินสิทธิ์การครอบครองป้อมปราการแรกนี้

ในที่สุด

อารยธรรมคลอสเตอร์ ก็ได้ป้อมปราการโอทานิไปครอง

ต่อจากป้อมปราการโอทานิ

ภายในเขตอวกาศ ก็เริ่มมีป้อมปราการขนาดจิ๋วหรือขนาดเล็กพุ่งออกมาดั่งหน่อไม้หลังฝน

กองกำลังอารยธรรมชั้นสูงต่างงุนงง——

ทำไมป้อมปราการของผู้เล่นหน้าใหม่พวกนี้ ถึงได้เหมือนนัดกันมา แห่กันออกมาในสามวันนี้

แต่ นั่นไม่สำคัญ

ฟุ่บ——

ฟุ่บ ฟุ่บ——!

ในห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขตนอกเขตอวกาศ

ลำแสงพลังงานถูกยิงออกมาทีละสาย ตกกระทบลงบนป้อมปราการของผู้เล่นหน้าใหม่

จุดจบของเจ้าเมืองหน้าใหม่เหล่านี้ ไม่ต่างอะไรกับโอทานิ โทชิยะ

ตัวเองถูกฆ่า ป้อมปราการถูกยึด ประชากรถูกจับไปเป็นทาส

เพียงแต่...

ในขณะที่อารยธรรมคลอสเตอร์และพวกพ้องกำลังไล่ล่าปล้นชิงป้อมปราการของผู้เล่นหน้าใหม่ ในใจพวกเขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมา

สายตาหลายคู่ จับจ้องไปยังป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษสามแห่งที่อยู่ลึกเข้าไปในห้วงอวกาศ

ที่นั่น คือที่ตั้งของกองยานคาโรล

จนถึงวันนี้

พวกเขาก็ยังสืบไม่รู้แน่ชัดว่าคาโรลมาจากไหน สังกัดอารยธรรมใดกันแน่

พวกเขารู้เพียงว่า...

ขุมกำลังและเขี้ยวเล็บของกองยานนี้ เป็นตัวตนระดับยักษ์ใหญ่ในน่านฟ้าแถบนี้

ถึงแม้...

หนึ่งเดือนก่อน หลังจากข่าวลือนั้นหลุดออกไป กองกำลังอารยธรรมต่างๆ ก็ส่งป้อมปราการและกองยานมายังสนามรบเขตอวกาศ P-8808 เพิ่มขึ้น

แต่กองกำลังที่แม้อันดับจะไม่ติดหนึ่งหมื่นแรกเหล่านี้ ก็ยังไม่ถึงขั้นจะส่งป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษมาเกินสามแห่งเพื่อข่าวลือที่ไม่แน่นอนเพียงข่าวเดียว

ตอนนี้

ในน่านฟ้าแถบนี้ นอกจากกองยานคาโรลแล้ว

จำนวนป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษรวมกัน ก็มีมากกว่าร้อยแห่งแล้ว

นี่เป็นตัวเลขที่น่าตกใจ และผู้ที่ส่งป้อมปราการมามากที่สุด ก็คืออารยธรรมคลอสเตอร์ที่ยึดป้อมปราการโอทานิไปนั่นเอง พวกเขาส่งป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษมาประจำการที่นี่ถึงสามแห่ง

"กองยานคาโรลยังไม่ยอมลงมือ..."

"คงกำลังรอผู้เล่นผู้โชคดีคนนั้นอยู่สินะ!"

"ขอแค่เธอมีความเคลื่อนไหวเมื่อไหร่ พวกเราต้องรีบตามติดทันที ห้ามพลาดโอกาสทองเด็ดขาด!"

ภายในกองกำลังอารยธรรมต่างๆ ต่างก็มีคำสั่งสื่อสารทำนองนี้

ความจริงแล้ว

จนถึงตอนนี้

สนามรบในอวกาศดูเหมือนจะคึกคัก แต่ป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษ หรือแม้แต่ป้อมปราการขนาดใหญ่ของกองกำลังต่างๆ ก็ยังไม่เคยลงสนามเลย

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป

ภายในเนบิวลาหนาทึบชั้นนอกสุดของเขตอวกาศ P-8808

เงาป้อมปราการอีกแห่งหนึ่ง ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

เมื่อเทียบกับป้อมปราการขนาดจิ๋วอย่างโอทานิและอื่นๆ ที่โผล่มาในช่วงสามวันที่ผ่านมา ขนาดของป้อมปราการนี้ ใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด

"โอ๊ะ?"

"ป้อมปราการขนาดกลาง?"

"ผู้เล่นใหม่คนนี้เก่งเอาเรื่องนะเนี่ย เลื่อนขั้นเป็นป้อมปราการขนาดกลางได้ตั้งแต่ในหมู่บ้านมือใหม่เลย?"

ในช่องสื่อสารของอารยธรรมคลอสเตอร์และพันธมิตร มีเสียงวิจารณ์ดังขึ้น

ในน้ำเสียง แม้จะมีความประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นการหยอกล้อเหมือนแมวเล่นกับหนู

"การจัดสรรป้อมปราการนี้..."

"จับฉลาก? หรือประลอง?"

ป้อมปราการขนาดกลางนั้นยังไม่ทันจะพุ่งออกจากเนบิวลาได้หมด กองกำลังต่างๆ ก็เริ่มหารือวิธีแบ่งเค้กกันแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

ภายในกองยานคาโรลที่ตั้งประจัญหน้าอยู่ไกลๆ กับกองยานพันธมิตร และดูมีความแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด

หน้าสุด ภายในป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษรหัส S-1 ดวงตาคมกริบของคาโรล จ้องมองไปยังเนบิวลาไกลโพ้น

"ท่านลอร์ด?"

"ไม่ ไม่ใช่..."

คาโรลพึมพำกับตัวเอง

ครู่ก่อนหน้านี้

เธอได้รับสัญญาณสื่อสาร

อวี๋จิ้นบอกเธอว่า——

ป้อมปราการรุ่งอรุณกำลังจะออกจากเขตอวกาศ P-8808 ให้เธอสั่งการกองยานเตรียมพร้อมทำสงคราม

ใช่แล้ว เตรียมพร้อมทำสงคราม ไม่ใช่เตรียมต้อนรับ

นั่นเป็นเพราะ——

หนึ่งเดือนก่อน

คาโรลปฏิบัติตามคำสั่งของอวี๋จิ้น ปล่อยข่าวลือที่น่าตกตะลึงอย่างยิ่งออกไปในน่านฟ้าแถบนี้

"ในเขตอวกาศ P-8808 มีผู้เล่นหน้าใหม่ที่เพิ่งเลื่อนขั้น ได้รับโควตาการเลื่อนมิติแบบถาวรจาก 《Wasteland》 โดยบังเอิญ!"

"สังหารผู้เล่นคนนั้น และยึดครองป้อมปราการของเขา จะสามารถช่วงชิงโควตาการเลื่อนมิตินั้นได้!"

"โควตาการเลื่อนมิติไม่มีเงื่อนไขเรื่องอันดับ ขอแค่เวลาห้าเดือนผ่านไป ก็จะเลื่อนมิติอัตโนมัติ!"

ข่าวลือนี้ ทันทีที่ถูกปล่อยออกไป ก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งน่านฟ้า

กองกำลังอารยธรรมชั้นสูงต่างๆ ก็มีความสงสัยในเรื่องนี้ เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามี 'โควตาการเลื่อนมิติถาวร' อยู่จริง

แต่...

การปรากฏตัวของกองยานคาโรล และการเฝ้ารออย่างเงียบๆ อยู่ที่นี่ ทำให้พวกเขาจำต้องเชื่อ

ด้วยเหตุนี้

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

อารยธรรมคลอสเตอร์และพวกพ้อง จึงส่งป้อมปราการ หรือแม้แต่ป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษ เข้ามาในน่านฟ้าแถบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ฟู่ว——

คาโรลพ่นลมหายใจยาว ดึงสติกลับสู่ความเป็นจริง

เธอมองดูป้อมปราการขนาดกลางที่ส่วนใหญ่พุ่งออกมาจากเนบิวลาแล้ว และกำลังจะสูญเสียการคุ้มครองจาก 'กฎหมู่บ้านมือใหม่' อย่างสมบูรณ์ แววตาไร้อารมณ์ใดๆ

นั่นไม่ใช่ป้อมปราการรุ่งอรุณของท่านลอร์ด คาโรลยืนยันได้ในขณะนี้

ดังนั้น...

ความเป็นความตายของมัน ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ

ติ๊ด——!

ทันใดนั้น

ภายในห้องควบคุมของป้อมปราการ S-1

เสียงแจ้งเตือนของเครื่องจักรที่เร่งรีบก็ดังขึ้น

【คำเตือน!】

【คำเตือน!】

【ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับสูงพิเศษ!】

【กำลังประเมินระดับพลังงาน...】

【ประเมินล้มเหลว!】

【ระดับพลังงานดังกล่าวสงสัยว่าเกินขีดจำกัดของป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษ!】

ห้องควบคุมที่ไฟแดงกะพริบวาบ ดวงตาของคาโรลกลับสว่างวาบขึ้นมาทันที

ขวับ——

เธอหันขวับ จ้องเขม็งไปที่เนบิวลาอันหนาทึบและกว้างใหญ่ไพศาลนั้น

"มาแล้ว มาแล้ว..."

"ท่านลอร์ดสูงสุด กำลังจะจุติ!"

ใบหน้าที่เคร่งขรึมเย็นชามาตลอดของคาโรล ในตอนนี้เผยความตื่นเต้นและดีใจที่ไม่อาจเก็บกลั้นไว้ได้

ตั้งแต่ได้รับการช่วยเหลือจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยเห็นโฉมหน้าแท้จริงของท่านลอร์ดเลย...

แล้วตอนนี้?

เธอสัมผัสได้แล้ว!

อยู่หลังเนบิวลานั้น กลิ่นอายของท่านลอร์ด ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาทุกที!

【ติ๊ด——！】

เสียงแจ้งเตือนในห้องควบคุม ดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ มาจากป้อมปราการต่างๆ ในกองยาน

"ท่านคาโรล!"

"ป้อมปราการ Y-01 ส่งสัญญาณเตือน ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับสูงพิเศษ!"

"ควรหลบเลี่ยงหรือไม่? ขอคำชี้แนะ!"

"ท่านคาโรล!"

"ป้อมปราการ Y-02..."

"..."

ผู้บัญชาการของป้อมปราการและกองยานต่างๆ ส่งคำขอคำชี้แนะมายังคาโรลพร้อมกัน

คาโรลข่มหัวใจที่เต้นระรัว สูดหายใจลึก ออกคำสั่งไปยังป้อมปราการและกองยานทั้งหมดด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม——

"ไม่ต้องหลบเลี่ยง!"

"นั่นคือ..."

"ท่านลอร์ดสูงสุดกำลังจะจุติ!"

"ป้อมปราการและกองยานทั้งหมด ผู้บัญชาการและลูกทีมทั้งหมด เตรียมพร้อม!"

"เตรียม..."

"น้อมรับการจุติของท่านลอร์ดสูงสุด!"

...

ภายในป้อมปราการ Y-03

ถังอวิ๋นเซวียนที่นอนเปื่อยมาเดือนกว่า จู่ๆ ก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งตรงจากเก้าอี้บัญชาการ

"มาแล้ว?"

"มาจริงดิ?"

หัวใจของถังอวิ๋นเซวียนก็เต้นแรง

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาจินตนาการภาพการได้พบท่านลอร์ดผู้นั้นมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่พอถึงเวลาต้องเผชิญหน้าจริงๆ เขาก็ยังรู้สึกตื่นเต้นและกังวลอยู่ดี

"ขอให้เป็นเจ้านายใจดี ขอให้เป็นเจ้านายใจดี..."

ถังอวิ๋นเซวียนภาวนาในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง

ในห้วงอวกาศ

ป้อมปราการขนาดกลางนั้นได้พุ่งออกมาจากเนบิวลาอย่างเป็นทางการแล้ว

และสิ่งที่รอต้อนรับมันอยู่ คือลำแสงพลังงานที่ปกคลุมท้องฟ้า และฝูงยานรบที่เหมือนฝูงตั๊กแตน...

แม้ว่าสามวันที่ผ่านมา เขาจะเห็นภาพแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ทุกครั้งที่เห็น ถังอวิ๋นเซวียนก็ยังอดรู้สึกบีบหัวใจไม่ได้

ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อพี่น้องอย่างอวี๋จิ้น

"ด้วยความสำเร็จของเหล่าอวี๋ในดาวเคราะห์แดนร้าง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะเลื่อนขั้นสู่แดนร้างระดับกาแล็กซีได้แน่..."

"แต่การเลื่อนขั้นสู่แดนร้างระดับกาแล็กซี ต้องมาเจอกับพวกกองกำลังอารยธรรมชั้นสูงที่ทำตัวยิ่งกว่าโจรพวกนี้..."

"เหล่าอวี๋ เพื่อนเอ๋ย กูเป็นห่วงมึงจริงๆ นะ!"

ถังอวิ๋นเซวียนในตอนนี้ ไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องเจออวี๋จิ้นอีกครั้ง แล้วไปอวดเบ่งฐานะผู้บัญชาการป้อมปราการต่อหน้าเพื่อนแล้ว

สิ่งที่เขาหวังจริงๆ คือขอให้อวี๋จิ้นเลื่อนขั้นแล้วปลอดภัย...

ทางที่ดีคืออย่ามาเจอทางตันเหมือนป้อมปราการขนาดกลางตรงหน้านี้ ที่ถูกกองกำลังอารยธรรมชั้นสูงรุมล้อม

แต่...

ฟังจากผู้บัญชาการคาโรลบอก สถานการณ์แบบนี้ในเขตอวกาศ P-8808 ถือเป็นเรื่องปกติมาก

หมู่บ้านมือใหม่ที่ไม่โดนกองกำลังอารยธรรมชั้นสูงรุมล้อม มีน้อยยิ่งกว่าน้อย

"เฮ้อ!"

ถังอวิ๋นเซวียนถอนหายใจหนักหน่วง

ต่อให้เขาห่วงเหล่าอวี๋แค่ไหน ตอนนี้ก็ไม่รู้ข่าวคราวของอีกฝ่าย ต่อให้รู้ ท่านลอร์ดที่กำลังจะจุติ ก็คงไม่มีทางอนุญาตให้เขาขับป้อมปราการไปช่วยเพื่อนแน่ๆ...

"ทำเรื่องตรงหน้าให้ดีก่อนเถอะ!"

"ฟังคาโรลบอกว่า ยังมีสงครามใหญ่อีกระลอก คู่ต่อสู้คือพวกกองกำลังอารยธรรมชั้นสูงทั้งหมดในที่นี้..."

"นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าท่านลอร์ดผู้นั้นมีความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าเปิดศึกกับป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษนับร้อยแห่งในน่านฟ้าแถบนี้..."

ถังอวิ๋นเซวียนบ่นพึมพำ แต่การกระทำกลับไม่ชักช้าแม้แต่น้อย

คำสั่งถูกส่งลงไปยังทุกส่วนของป้อมปราการ

ภายในห้องปล่อยตัวของป้อมปราการ

ผู้เล่นชาวดาวโลกที่ฝึกซ้อมมาหลายวัน ต่างก็ขึ้นยานรบ เตรียมพร้อมรบ

ภาพเหตุการณ์คล้ายๆ กัน ก็เกิดขึ้นในป้อมปราการอื่นๆ พร้อมกัน

ภายในป้อมปราการ Y-02 อินเจิ้นจงผู้รับหน้าที่ผู้บัญชาการสูงสุด ใบหน้าเหลี่ยมเคร่งขรึม ก็แฝงความกังวลอยู่บ้าง

ที่ต้องเผชิญหน้ากับท่านลอร์ดผู้ไม่เคยเห็นหน้าและไม่รู้นิสัย เขาก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน

ตูม——

ครืนนน——!

ในห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต เสียงระเบิดดังสนั่น

ในทางทฤษฎี สุญญากาศไม่สามารถนำเสียงได้

แต่เมื่อระดับพลังงานสูงพอ กฎฟิสิกส์ก็ไร้ความหมาย

ขณะนี้

นอกเนบิวลาชั้นนอกสุดของเขตอวกาศ P-8808

ป้อมปราการขนาดกลาง ป้อมปราการแสงจันทร์ ถูกลำแสงพลังงานที่ปกคลุมท้องฟ้ากลืนกินไปแล้ว

เจ้าเมืองป้อมปราการแสงจันทร์ ไดอาน่า ฮิลล์ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"ทำไม..."

"ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้?"

"ทำไมต้องทำกับป้อมปราการแสงจันทร์แบบนี้?"

น้ำเสียงของไดอาน่า เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่ยินยอม

เธอได้พิจารณาถึงความอันตรายในการออกจากเขตอวกาศแล้ว จึงตั้งใจเลื่อนขั้นป้อมปราการให้เป็นขนาดกลาง

แต่ทว่า!

ในห้วงอวกาศ พอมองไปรอบๆ ป้อมปราการขนาดกลางกลับไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะร่วมวง

ป้อมปราการขนาดใหญ่พันกว่าแห่ง ป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษร้อยกว่าแห่ง...

กองทัพที่น่ากลัวขนาดนี้ ต่อให้ป้อมปราการแสงจันทร์เป็นระดับขนาดยักษ์พิเศษ ก็คงต้องพ่ายแพ้ในการถูกรุมกินโต๊ะ!

ไดอาน่าควบคุมป้อมปราการเปิดเกราะป้องกันพลังงานสูงสุด แต่ทำได้เพียงมองดูเกราะพลังงานแตกสลายลงอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า

เธอนึกถึงประสบการณ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา...

ความจริงแล้ว เธอวางแผนจะซุ่มพัฒนาตัวเองอีกสักพัก ดูว่าจะเลื่อนขั้นป้อมปราการแสงจันทร์ให้เป็นขนาดใหญ่ได้ไหม แล้วค่อยออกจากเขตอวกาศ

แต่ทว่า...

ภายในเขตอวกาศ มีความน่าสะพรึงกลัวกำลังก่อตัว!

นั่นน่าจะเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับกาแล็กซีที่มีระดับสูงมาก พอที่จะทำลายล้างทั้งเขตอวกาศได้อย่างง่ายดาย!

มันซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่า รอบๆ ยังมีพวกพ้องหรือลูกหลาน...

มันใกล้จะตื่นขึ้นทุกที ไดอาน่าเคยแอบมองเห็นเค้าโครงของมันจากระยะไกล สัมผัสถึงกลิ่นอายของมัน

และในวินาทีนั้นเอง

ไดอาน่าก็กัดฟันตัดสินใจ ควบคุมป้อมปราการแสงจันทร์ หนีออกจากเขตอวกาศ P-8808

"ไม่หนี ก็ตาย"

"หนี ก็ตายเหมือนกัน"

ไดอาน่ามองดูเกราะพลังงานเหนือหัวที่แตกสลายไปจนหมดสิ้น ใบหน้าสิ้นหวัง

เธอเห็นแล้ว——

ในห้วงอวกาศมีเศษซากแขนขาขาดลอยเกลื่อน

นั่นคือผู้เล่นคนอื่นๆ ที่ออกจากเขตอวกาศก่อนหน้าเธอ

"ต่อให้ต้องตาย ก็ขอตายอย่างสมศักดิ์ศรี!"

ไดอาน่ากัดฟันกรอด ภายในร่าง กลิ่นอายระดับสิบสองขั้นสุดพวยพุ่ง

แต่...

ในขณะที่เธอตัดสินใจจะสู้ตายถวายชีวิตกับกองยานและผู้วิวัฒนาการของกองกำลังอารยธรรมชั้นสูงที่บุกเข้ามา

เธอเห็น——

กองยานที่พุ่งเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตนตรงหน้า ทั้งหมดหยุดชะงักพร้อมกัน แล้ว...

หนีไปทางทิศตรงข้ามด้วยความเร็วสูงสุด!

"อะไรนะ?"

ไดอาน่าตะลึงงัน

ด้วยสัญชาตญาณ

เธอยืนอยู่บนยอดป้อมปราการ ค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลัง

ทิศทางด้านหลัง คือเขตอวกาศ P-8808

และในขณะนี้

สิ่งที่กระแทกเข้าสู่สายตาเธอ คือเงาโครงร่างที่ใหญ่โตจนไม่อาจบรรยายได้ ขนาดของมันถึงขั้นบดบังรัศมีป้อมปราการขนาดยักษ์พิเศษได้เลยทีเดียว...

(จบบทนี้)

[จบแล้ว]