บทที่ 160 - ความสามารถระดับเก้า: ดาราสวรรค์ระเบิดพิภพ! ฝนดาวตกเหนือฟ้าดาวอังคาร!

บทที่ 160 - ความสามารถระดับเก้า: ดาราสวรรค์ระเบิดพิภพ! ฝนดาวตกเหนือฟ้าดาวอังคาร!

ดาวอังคาร

ศูนย์กลางพลังงานหมายเลข 07

บรรยากาศภายในค่ายมนุษย์เงียบสงัดและพิลึกพิลั่น

สมาชิกหลายร้อยคนจากห้าทีม มองดู ดอน แฟล็ก ที่นอนหมอบอยู่บนพื้นนอกค่าย 'ประจันหน้า' กับทีมผู้ร่วงหล่น แล้วพากันเลิ่กลั่ก

"หัวหน้าดอนนี่คนดีจริงๆ เลยนะเนี่ย"

"บอกให้ไปตายก็ไปตาย สมัครใจไปตายก่อนเพื่อนเลย"

"พี่ชายคนนี้น่าคบหาจริงๆ!"

อวี๋จิ้นผู้ก่อเหตุ วิจารณ์อย่างใจเย็น

เสียงของเขาดังไปทั่วค่าย

ทุกคนอยากขำแต่ไม่กล้าขำ อั้นกันจนหน้าดำหน้าแดง

พร้อมกันนั้น

สายตาหลายคู่ก็หันมามองอวี๋จิ้น

โดยเฉพาะสมาชิกทีมบลูซิลเวอร์ แววตาแฝงจิตสังหารจางๆ

"อ๊าก—!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นกะทันหัน

มาจากนอกค่าย ดอน แฟล็ก หัวหน้าทีมบลูซิลเวอร์

ทีมผู้ร่วงหล่นอึ้งไปแค่แป๊บเดียว พอตั้งสติได้ ก็ระดมโจมตีใส่ดอน แฟล็ก จนจมกองตีน

วินาทีนี้

คนในค่ายถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว

แม้คำพูดของหมอนี่จะน่ารังเกียจ แต่เขาก็เป็นผู้ปลดผนึกที่เก่งที่สุดที่นี่ จะยืนดูเขาไปตายเฉยๆ ไม่ได้เด็ดขาด

สมาชิกสองร้อยคนของทีมบลูซิลเวอร์ ตอนนี้โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"ลุยสิวะ!"

พวกเขาตะคอกสั่งทีมอาลอนและอีกสี่ทีม

"เฮอะ—"

อวี๋จิ้นหัวเราะ

ทีมบลูซิลเวอร์นี่นิสัยเหมือนหัวหน้าทีมไม่มีผิดเลยนะ?

ถ้าตอนนี้พวกเขาบุกออกไปช่วยดอน แฟล็ก เอง อวี๋จิ้นยังจะนับถืออยู่บ้าง

แต่ตอนนี้?

ตูจะบุกแต่ตูไม่บุก เอ็งบุกไปสิตูจะดู?

"แบบนี้มันใช่เหรอ?"

อวี๋จิ้นพึมพำ ปลายนิ้วขยับ

วูบ—!

คลื่นมิติแผ่กระจายอีกครั้ง

และครั้งนี้ เป้าหมายคือสมาชิกสองร้อยคนของทีมบลูซิลเวอร์

"ไปซะ"

อวี๋จิ้นตะโกนในใจ

วูบ—!

ทีมบลูซิลเวอร์ทั้งทีม ถูกส่งวาปออกไปนอกค่าย ไปกองอยู่ตรงหน้าทีมผู้ร่วงหล่นแบบครบเซ็ต

"?"

ทีมบลูซิลเวอร์งงเป็นไก่ตาแตก

ผู้ร่วงหล่นหลายร้อยคนที่กำลังปล่อยควันดำ ยืนงงอีกรอบ

"มนุษย์พวกนี้..."

"ห้าวเป้งขนาดนี้เชียว?"

ผู้ร่วงหล่นเหล่านี้ก็เป็นพวกเก๋าเกม ผ่านสมรภูมิดวงดาวมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบสนาม

โดยปกติ

ผู้ปลดผนึกฝ่ายมนุษย์ในระดับเดียวกันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้ร่วงหล่น

ดังนั้น ในสงครามดวงดาว ฝ่ายมนุษย์มักจะใช้กลยุทธ์ตั้งรับแบบเต่าหดหัว

ถึงขั้นที่ทีมมนุษย์หลายทีมงัดมุกสกปรกอย่าง 'ระเบิดตัวเอง' แบบยอมตายเพื่อแลกชีวิตมาใช้

ฉากที่มนุษย์เป็นฝ่ายบุกโจมตีก่อนแบบนี้ ถือว่าหาดูได้ยากมาก

"บัดซบ!"

การมาถึงของทีมบลูซิลเวอร์ ช่วยให้ดอน แฟล็ก ได้พักหายใจ

เขาลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ผมสีฟ้าที่เคยจัดทรงมาอย่างดี ตอนนี้ยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนฝุ่นทราย

"ลูกพี่ดอน!"

"พวกเรามาช่วยพี่แล้ว!"

สมาชิกทีมบลูซิลเวอร์ แต่ละคนก็หัวไวไม่ใช่เล่น

ทั้งที่โดนบังคับวาปออกมา แท้ๆ กลับบอกว่ามาช่วยหัวหน้าด้วยความสมัครใจ

ดอน แฟล็ก ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง จู่ๆ ก็เกิดความซาบซึ้งใจขึ้นมาดื้อๆ

แต่...

วินาทีต่อมา

ตูม—

ตูม ตูม—!

การโจมตีจากผู้ร่วงหล่นหลายร้อยคน ถล่มทับทีมบลูซิลเวอร์จนมิด

ในค่าย

ทีมอาลอนและอีกสี่ทีมเห็นดังนั้น ก็เลิกความคิดที่จะยืนดูเฉยๆ

"ลุย!"

หัวหน้าทีมอาลอน นำลูกทีมร้อยกว่าคนพุ่งออกจากค่าย

ผู้ปลดผนึกฝ่ายมนุษย์จากทีมอื่นๆ ก็กรูออกไป มุ่งหน้าสู่ทีมผู้ร่วงหล่น

ตู้ม—

ครืน—!

สงครามปะทุขึ้นทันที

ทั้งสองฝ่ายรวมกันเกือบพันคน เข้าปะทะกันอย่างดุเดือด!

อวี๋จิ้นมองดูฉากนี้ ยังไม่รีบร้อนลงมือ

เขากำลังสังเกต สังเกตพวกผู้ร่วงหล่น

เนื่องจากระดับที่แท้จริงมีแค่สิบหก แต่ผู้ร่วงหล่นล้วนเป็นระดับยี่สิบขั้นเต็ม ทำให้ 'ดวงตาแห่งการรู้แจ้ง' มองข้อมูลไม่ทะลุ

แต่...

อวี๋จิ้นพบว่า ผู้ร่วงหล่นเหล่านี้คล้ายกับผู้ปลดผนึกฝ่ายมนุษย์มาก

พวกเขาก็มีพลังธาตุต่างๆ ลม ไฟ ดิน สายฟ้า...

กระทั่ง อวี๋จิ้นยังเห็นผู้ร่วงหล่นคนหนึ่งใช้การโจมตีคล้าย 'ดาบแสง'

ที่ต่างกันคือ การโจมตีของพวกเขาดูเหมือนจะแฝงกลิ่นอายธาตุ 'มืด' มาด้วยนิดหน่อย

อย่างเช่นดาบแสงที่ผู้ร่วงหล่นคนนั้นฟันออกมา แม้แสงจะสว่างจ้า แต่ก็มีหมอกสีดำเจือปนอยู่จางๆ

และหมอกดำนั้น ไม่เพียงไม่ทำให้พลังธาตุแสงเจือจางลง กลับช่วยเสริมพลังโจมตีให้แรงขึ้นด้วยซ้ำ

"ดาบแสง·มืด?"

"ดาบแสง·มลพิษ?"

"ดาบแสง·หมอกดำ?"

อวี๋จิ้นเกิดความคิดทำนองนี้ขึ้นมา

นอกจากนี้

อวี๋จิ้นยังสังเกตเห็นว่า...

ฝ่ายมนุษย์และผู้ร่วงหล่น ดูเหมือนสู้กันดุเดือดเลือดพล่าน แต่จริงๆ แล้วทั้งสองฝ่ายต่างก็ 'ยั้งมือ' กันพอสมควร

ทำให้บาดเจ็บ แต่ไม่ถึงตาย

"อาจเพราะระยะสงครามกินเวลานานถึง 30 วัน?"

"นี่เพิ่งเริ่มต้น ก็เลยแค่หยั่งเชิงกันก่อน?"

อวี๋จิ้นเลิกคิ้ว คาดเดา

ไม่นาน ข้อสันนิษฐานของอวี๋จิ้นก็ได้รับการยืนยัน

"ถอย!"

นอกค่าย ดอน แฟล็ก ที่ตัวเรืองแสงสีเขียว พลังธาตุไม้พลุ่งพล่าน ตะโกนลั่น

วูบ—

วูบ วูบ—

สมาชิกทีมต่างๆ ที่เมื่อวินาทีก่อนยังสู้กันนัวเนีย วินาทีต่อมาก็พร้อมใจกันถอยวูบ กลับเข้าค่าย

ความเร็วในการถอย ทำเอาอวี๋จิ้นต้องเดาะลิ้น

สุดยอด!

นี่มันสู้เต็มที่ตรงไหน?

นี่มัน...

ใจสู้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเตรียมเผ่น!

Mars·Delta Force·OL?

ที่น่าสังเกตคือ

ในฐานะทีมที่แกร่งที่สุดในค่ายศูนย์กลางพลังงานหมายเลข 07 ความเร็วในการถอยทัพของทีมบลูซิลเวอร์ ไวว่องคล่องแคล่วยิ่งกว่าอีกห้าทีมซะอีก

แทบจะ...

เสียงของดอน แฟล็ก ยังไม่ทันจางหาย สมาชิกสองร้อยคนของทีมบลูซิลเวอร์ก็ถอยมาอยู่หลังชาวบ้านเขาแล้ว

"อ๊าก—!"

ในสนามรบ มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นประปราย

ผู้ปลดผนึกฝ่ายมนุษย์บางคนที่ถอยไม่ทัน ถูกผู้ร่วงหล่นสังหาร

ความสูญเสียแค่หลักหน่วย สำหรับฝ่ายมนุษย์ที่มีจำนวนเกือบพันคน ถือว่าเล็กน้อยมาก

"แฮก—"

"แฮก แฮก—"

อาลอนก็พาลูกทีมถอยกลับมาเหมือนกัน

เขาหอบหายใจหนักหน่วง พลังงานในร่างกายพร่องไปเยอะ

ลูกพี่ของอวี๋จิ้นคนนี้ซื่อตรงเกินไป คนอื่นสู้แค่ห้าส่วน เขาใส่ไปตั้งเก้าส่วน

ดูสิ—

ทีมบลูซิลเวอร์ที่อยู่ไม่ไกล สมาชิกสองร้อยคนอย่าว่าแต่หอบเลย ลมหายใจยังสม่ำเสมอปกติ ไม่มีสภาพเหมือนเพิ่งผ่านศึกหนักมาเลยสักนิด

ภาพที่เห็น

ทำให้อวี๋จิ้นเข้าใจ 'Mars OL' นี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

นอกค่าย

เมื่อผู้ปลดผนึกฝ่ายมนุษย์ถอยกลับ ทีมผู้ร่วงหล่นหลายร้อยคนก็ค่อยๆ เลือนหายไปในหมอกดำ

ดูเหมือนพวกเขาก็มีวิธีเคลื่อนย้ายพิเศษ สามารถเดินทางจากค่ายที่อยู่ไกลๆ มาที่นี่ได้โดยตรง

เสียงตวาดขัดจังหวะความคิดของอวี๋จิ้น

"แก!"

"ชื่ออะไร!"

หัวหน้าทีมบลูซิลเวอร์ ดอน แฟล็ก มาปรากฏตัวตรงหน้าอวี๋จิ้น

ร่างกายของเขา แผ่คลื่นพลังงานรุนแรงยิ่งกว่าตอนสู้กับผู้ร่วงหล่นเมื่อครู่เสียอีก

อวี๋จิ้นเลิกคิ้วอย่างสนใจ

กับคนนอกหงอเป็นลูกหมา กับพวกเดียวกันเก่งจังนะ?

"ทำไมแกไม่ร่วมรบ?"

ดอน แฟล็ก จ้องอวี๋จิ้นเขม็ง ใบหน้าอำมหิต

เขาได้ยินจากลูกทีมแล้ว—

ว่าเป็นเจ้านี่แหละ ที่พูดจาเหน็บแนมตอนเขาถูกซัดกระเด็นออกจากค่าย

ที่บอกว่า 'สมัครใจไปตายก่อนเพื่อน' น่ะ?

นี่มันท้าทายอำนาจของเขาในฐานะผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในค่ายชัดๆ

เขากำลังหาที่ลงไม่ได้พอดี พอกลับเข้าค่าย ก็พบว่าอวี๋จิ้นไม่ได้ออกไปสู้เลยตั้งแต่ต้นจนจบ

"เฮ้ย!"

"ฉันคุยกับแกอยู่!"

เสียงของดอน แฟล็ก ดังขึ้นอีกระดับ

ข้างกายอวี๋จิ้น อาลอนสะกิดแขนเขา แอบส่งสายตาให้

สายตาสื่อความหมายชัดเจน—

บอกให้อวี๋จิ้นอย่าใจร้อน ยอมๆ ไปเถอะ

อาลอนรู้อยู่ว่าอวี๋จิ้นเป็นผู้ปลดผนึก 'ระดับหนึ่งขั้นเต็ม' ซึ่งเก่งกว่าเขามาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดอน แฟล็ก ผู้ปลดผนึกระดับสองขั้นเก้า ก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีทาง...

ปัง—!

ดอน แฟล็ก ปลิวกระเด็น

ภายในค่าย เงียบกริบ

ใบหน้าของทุกคน เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ทั้งตกใจที่อวี๋จิ้น 'กล้าดีเดือดขนาดนี้' และแปลกใจที่ 'หมอนี่แข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ'

"เป็นแกเอง!"

ดอน แฟล็ก ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น พร้อมกำหมัดแน่น

คลื่นมิติแบบเดียวกัน 'ถูกซัดปลิว' แบบเดียวกันเป๊ะ!

เขารู้แล้วว่าก่อนหน้านี้ใครเป็นคนเล่นงานเขา!

"น่าเบื่อ"

อวี๋จิ้นส่ายหน้า ไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียง

เป้าหมายของเขา คือพวกผู้ร่วงหล่นนอกค่ายนั่น

จากพวกมัน เขาจะกอบโกยรางวัลได้อย่างงาม

จากการสังเกตเมื่อครู่ ได้ข้อสรุปมาไม่น้อยแล้ว

ดังนั้น...

"ตาฉันลงมือบ้างล่ะ"

อวี๋จิ้นคิดในใจ

วูบ—

ร่างของเขา ไปปรากฏตัวอยู่นอกค่ายทันที

บนพื้นทรายดาวอังคาร

หมอกดำที่เริ่มจางลง พออวี๋จิ้นปรากฏตัว ก็กลับมาเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง

วูบ วูบ—

ร่างของผู้ร่วงหล่นเดินออกมาจากหมอกดำทีละคน

หัวหน้าผู้ร่วงหล่น ก็เหมือนกับดอน แฟล็ก เป็นระดับการปลดผนึกระดับสองขั้นเก้า

เขาจ้องมองอวี๋จิ้นที่จู่ๆ ก็โผล่มา แววตาฉายแววแปลกใจ

ตามธรรมเนียม—

จบการต่อสู้ ทั้งสองฝ่ายควรพักปรับปรุงกำลังสักครู่ แล้วค่อยเริ่มสู้รอบใหม่ไม่ใช่เหรอ

ทำไม...

เพิ่งจะจบ ก็มีมนุษย์บุกมาอีกแล้ว?

แถม ยังมาแค่คนเดียว

"ระเบิดตัวเอง?"

"แผนสกปรก?"

"เจรจา?"

หัวหน้าผู้ร่วงหล่นคิดไปต่างๆ นานา

วูบ วูบ—

วินาทีต่อมา

ดอน แฟล็ก ก็นำทีมบลูซิลเวอร์พุ่งออกจากค่าย

ตามหลังทีมบลูซิลเวอร์มา คืออาลอนและอีกห้าทีม

สายตาเกือบพันคู่ จับจ้องแผ่นหลังของอวี๋จิ้น ต่างก็สงสัยเหมือนหัวหน้าผู้ร่วงหล่น ว่าเขาจะทำอะไร

"คงไม่ใช่เพราะไปแหย่หัวหน้าบลูซิลเวอร์เข้า ก็เลยคิดจะหนีออกจากค่ายหรอกนะ?"

บางคนมีความคิดแบบนี้ผุดขึ้นมาในหัว

แต่ในวินาทีถัดมา

เสียงของอวี๋จิ้น ก็ดังไปทั่วทุ่งร้าง

"มากันครบแล้วสินะ?"

ประโยคนี้ เขาพูดกับหัวหน้าผู้ร่วงหล่น

"?"

หัวหน้าผู้ร่วงหล่นงง

"ครบก็ดี จะได้ส่งไปทีเดียว ประหยัดเวลาประหยัดแรง"

เสียงบ่นพึมพำของอวี๋จิ้น ทำให้หัวหน้าผู้ร่วงหล่นอึ้งไปอีกรอบ

"ช่างจองหอง!"

ความคิดของเขาเพิ่งจะผุดขึ้นมา

วินาทีถัดมา

ครืน—

ครืน ครืน—!

ผืนดินดาวอังคาร จู่ๆ ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ในรัศมีสิบลี้รอบค่าย ราวกับเกิดแผ่นดินไหวระดับเก้า!

เปรี๊ยะ—

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ—!

บนพื้นดินสีแดงเข้ม รอยแยกขนาดมหึมาราวกับหุบเหวนรก ปริแตกและลามออกไป!

"?"

ผู้ร่วงหล่นหลายร้อยคนมึนงง

"!"

ผู้ปลดผนึกฝ่ายมนุษย์เกือบพันคนตกตะลึง

ตู้ม—!

ครืน—!

แผ่นดินไหวยิ่งรุนแรงขึ้น

เพียงพริบตาเดียว

หัวหน้าผู้ร่วงหล่นพบว่า...

ตัวเอง 'บิน' ขึ้นมาแล้ว?

ไม่ ไม่ใช่เขาบิน แต่เป็นพื้นดินใต้เท้า ที่กำลังลอยสูงขึ้น!

"นี่..."

"เป็นไปได้ยังไง?"

ด้านหลังอวี๋จิ้น

ผู้ปลดผนึกฝ่ายมนุษย์เกือบพันคน ต่างเบิกตากว้าง

นี่มัน...

กลิ่นอายความสามารถระดับสูง?!

ใน 《Wasteland OL》 ความสามารถระดับสูงไม่ใช่จะใช้กันได้ง่ายๆ!

มันต้องการค่าปลดผนึกที่สูงมาก!

ค่าปลดผนึกทั่วไป ไม่สามารถรองรับการใช้ความสามารถระดับสูงได้เลย!

แม้แต่ ดอน แฟล็ก หัวหน้าทีมบลูซิลเวอร์ระดับสองขั้นเก้า ตอนนี้ความสามารถสูงสุดที่ใช้ได้ ก็แค่ระดับหกเท่านั้น

และต่อให้ใช้ได้ ก็ฝืนมาก อานุภาพของความสามารถระดับหกก็ลดทอนลงไปเยอะ

โดยทั่วไป

พลังต่อสู้สูงสุดที่เขาระเบิดออกมาได้บนดาวอังคาร ก็แค่ความสามารถระดับห้าเท่านั้น...

อวี๋จิ้นไม่สนว่าพวกเขาจะคิดยังไง

เขายืนเหยียบความว่างเปล่า ยื่นมือออกไป แล้วใช้นิ้วจิ้มเบาๆ

"ดาราสวรรค์ระเบิดพิภพ" (Chibaku Tensei)

อวี๋จิ้นร่ายในใจ

【ความสามารถธาตุธรณีผุดระดับเก้า: ดาราสวรรค์ระเบิดพิภพ!】

【ผลกดใช้: ใช้พลังแห่งดวงดาว จุดระเบิดลาวาใต้พิภพ สร้างความเสียหายระดับล้างผลาญ!】

ความสามารถนี้ เขาเคยใช้ร่างแยกทดลองใช้ตอนสู้กับฮอลแลนด์มาก่อน

ความรู้สึกที่ได้คือ เหมาะมากสำหรับการ 'เคลียร์มอน' วงกว้าง

ตอนนี้ ได้โอกาสทดลองของจริงพอดี

ตู้ม—!

ครืน—!

แผ่นดินสั่นสะเทือน เศษหินปลิวว่อน

กลิ่นอายพลังงานอันน่าสะพรึงกลัว ระเบิดออกมาจากร่างอวี๋จิ้น

วินาทีนี้

ดาวเคราะห์ส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่ง สั่นสะเทือนไปพร้อมกัน

ด้วยความคิดอยากทดลอง อวี๋จิ้นจึงใช้ค่าปลดผนึก 5% เต็มแม็กซ์

ค่าสัมประสิทธิ์พลังงานของเขา พุ่งทะยานไปถึง 500,000 หน่วย!

หัวหน้าค่ายผู้ร่วงหล่น ก็แค่ระดับสองขั้นเก้า ค่าสถานะ 190,000 หน่วยเท่านั้น

ปัง—!

ภายใต้การบดขยี้ด้วยค่าสถานะที่เหนือกว่า

ผู้ร่วงหล่นหลายร้อยคน แม้แต่จะต่อต้านก็ทำไม่ได้ ถูกแผ่นดินใต้เท้ายกตัวลอยขึ้นไป

จากนั้น...

ตู้ม—!

ตู้ม ตู้ม—!

หินยักษ์ขนาดหลายสิบเมตรก้อนแล้วก้อนเล่า พุ่งเข้าใส่พวกเขาจากทุกทิศทุกทาง

"กันไว้!"

"รีบกันเร็ว!"

หัวหน้าผู้ร่วงหล่นขวัญหนีดีฝ่อ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนระเบิดค่าสถานะได้ไกลเกินระดับสองขั้นเก้า แต่เขารู้ว่า การโจมตีนี้อันตราย อันตรายถึงตาย!

ผู้ร่วงหล่นหลายร้อยคนที่มีเขาเป็นผู้นำ ปล่อยหมอกดำเข้มข้นออกมาปกคลุมร่างกาย

หมอกดำห่อหุ้มพวกเขา หินยักษ์ที่ทรงพลังเมื่อสัมผัสหมอกดำ ก็ส่งเสียง 'ซี่ซี่' ของการถูกกัดกร่อน

แต่...

หินยักษ์มันใหญ่เกินไป และเยอะเกินไป!

หินยักษ์ก้อนแล้วก้อนเล่า เหมือนฝนตกหนัก ถาโถมเข้ามาขังพวกเขาไว้แน่นจากทุกทิศทาง

เพียงไม่กี่อึดใจ

บนท้องฟ้า ก็ปรากฏ 'บอลหิน' เส้นผ่านศูนย์กลางเกือบพันเมตร

ผู้ร่วงหล่นหลายร้อยคน ถูกขังอยู่ในใจกลาง 'บอลหิน' ดิ้นไม่หลุด

"ระเบิด"

อวี๋จิ้นเอ่ยเรียบๆ

บึ้ม—!

จากรอยแยกหุบเหวลึกบนพื้นดิน ลาวาใต้พิภพที่ร้อนระอุพวยพุ่งออกมา!

ลาวาสีแดงเพลิงปนดำ ราวกับได้รับคำสั่ง พุ่งตรงไปยัง 'บอลหิน' บนท้องฟ้า!

ตู้ม—!

บอลหินแตกกระจาย เสียงระเบิดดังสนั่น!

เหนือท้องฟ้าทะเลทรายดาวอังคาร เกิดฝนดาวตกขนาดย่อม!

เศษหินที่แตกกระจาย ปะปนกับแขนขาที่ขาดวิ่นของผู้ร่วงหล่น ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน...

ศูนย์กลางพลังงานหมายเลข 07

ค่ายผู้ร่วงหล่น ถูกกวาดล้างจนเกลี้ยง

[จบแล้ว]