บทที่ 70 - รวมเป็นหนึ่ง

บทที่ 70 - รวมเป็นหนึ่ง

หอพัก 615

เหล่าชุ่ย อวี่เฟย และพี่กั่ง ลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องไปหมดแล้ว

บ้านเหล่าชุ่ยอยู่มณฑลเจ้อเจียง แฟนก็อยู่ที่นั่น

ถึงตอนนี้จะดึกดื่นเกือบเที่ยงคืน แต่รถไฟความเร็วสูงยังวิ่งอยู่

เหล่าชุ่ยซื้อตั๋วรอบที่เร็วที่สุด แล้วบึ่งไปสถานีรถไฟเจียงเฉิงเหนือทันที

บ้านอวี่เฟยอยู่ปักกิ่ง เลื่อนตั๋วเครื่องบินเป็นตีสี่ ถึงจะไปตอนนี้ก็ยังเร็วไปหน่อย แต่อวี่เฟยก็ลากกระเป๋าไปรอที่สนามบินล่วงหน้า

คนที่มีเพื่อนร่วมทางคือพี่กั่ง เขาจองตั๋วไว้แปดโมงเช้า

ตอนที่ทั้งสามคนจากไป ไม่มีใครลืมหยิบหมวกกันน็อคติดมือไปด้วย

ภายในห้อง

แอร์เป่าลมเย็นหวิวดังหึ่มๆ เหลือเพียงอวี๋จิ้นอยู่ตามลำพัง

"คืนนี้ไม่ไปภูเขาล่างล่างแล้วดีกว่า"

อวี๋จิ้นตัดสินใจ

เทียบกับในป่าลึก นอนกินผลึกในห้องพักสบายกว่าเยอะ อย่างน้อยตอนสลบเหมือดก็ยังมีหมอนมีผ้าห่ม

แต่ว่า...

ก่อนจะเริ่มมหกรรมกินผลึก อวี๋จิ้นออกจากห้อง 615 แวะไปห้อง 610 ที่อยู่ถัดไปอีกสองห้อง

เนื่องจากเป็นวันเสาร์ คนในห้อง 610 ยังไม่มีใครนอน

ตอนที่อวี๋จิ้นผลักประตูเข้าไป ได้ยินเสียงตะโกนเรียก 'แม่จ๋า' ดังระงม (น่าจะหมายถึงด่าแม่ในเกม)

"ไอ้แก่ถัง"

อวี๋จิ้นเดินไปที่เตียงเบอร์ 2 ตบไหล่ถังอวิ๋นเซวียน

อีกฝ่ายกำลังเล่นเกม Valorant โดนตบไหล่ทีสะดุ้งโหยง

ถังอวิ๋นเซวียนถอดหูฟัง หันกลับมามอง พอเห็นว่าเป็นอวี๋จิ้น

"อุ๊ยตาย?"

"ท่านทูตสิ่งแวดล้อมมาเยือนว่ะ"

ถังอวิ๋นเซวียนยิ้มกวนตีน ทำหน้าทะเล้น

สองวันนี้อวี๋จิ้นกลายเป็นคนดังของมหาลัยเจียงเฉิงไปแล้วโดยสมบูรณ์

เริ่มจากบำบัดคลองน้ำเน่า ได้เป็นทูตสิ่งแวดล้อมประจำเมือง วันนี้ยังไปถล่มโรงงานเคมีอีก

พาดหัวข่าวสื่อท้องถิ่นทุกสำนักในเจียงเฉิง มีชื่อ 'อวี๋จิ้น' หราไปหมด

"ออกมานี่หน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย"

อวี๋จิ้นไม่เล่นด้วย ลากคอเสื้อเพื่อนเดินออกจากห้อง

"เฮ้ยๆ?"

"ไอ้แก่ ทำไมแรงเยอะจังวะ!"

ถังอวิ๋นเซวียนโวยวาย แต่ก็โดนอวี๋จิ้นลากถูลู่ถูกังมาถึงห้อง 615 จนได้

...

...

"จริงดิ?"

ถังอวิ๋นเซวียนมองหมวกกันน็อคบนโต๊ะ สลับกับมองหน้าอวี๋จิ้น ตาโตเท่าไข่ห่าน

"อืม"

อวี๋จิ้นทำเสียงจริงจัง ยืนยันว่าไม่ได้ล้อเล่น

ถังอวิ๋นเซวียนแม้จะเป็นคนบุคลิกทีเล่นทีจริง แต่พอเห็นท่าทางขึงขังของอวี๋จิ้น ก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้คอขาดบาดตาย

"รุ่นพี่อิ๋นบอกมาเหรอ?"

ถังอวิ๋นเซวียนอดถามไม่ได้

ถึงเขาจะไม่เคยเห็นใบสมัครเข้าชมรมใบนั้นของอิ๋นเหยา แต่กิจกรรมรักษ์โลกอลังการงานสร้างตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก็ทำให้ถังอวิ๋นเซวียนพอจะเดาได้ว่า 'เบื้องหลังระดับเสียดฟ้า' ของอิ๋นเหยานั้นยิ่งใหญ่ขนาดไหน

"ใช่"

อวี๋จิ้นพยักหน้า

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดหมวกกันน็อคที่ยังไม่แกะกล่องใส่อ้อมกอดเพื่อน

"เหลือเวลาอีกสองวัน"

"เอ็งลองคิดดูเอาเอง ว่าจะใส่หมวกเข้าทดสอบช่วงเบต้าล่วงหน้าไหม"

"ถ้าเข้าเกมไปแล้ว อย่าลืมส่งพิกัดมาให้ข้าด้วย"

"อีกอย่าง เรื่องนี้อย่าเที่ยวไปป่าวประกาศมั่วซั่วล่ะ"

อวี๋จิ้นกลัวไอ้เพื่อนปากสว่างคนนี้จะเก็บความลับไม่อยู่ เลยกำชับทิ้งท้ายเป็นพิเศษ

จากนั้น

ปัง——!

อวี๋จิ้นถีบส่งถังอวิ๋นเซวียนออกจากห้อง แล้วปิดประตูดังปัง

คลิก——

เพื่อความปลอดภัย อวี๋จิ้นล็อกกลอนประตู

เป็นอันเสร็จสิ้น

ครอบครัว รูมเมท และเพื่อนซี้อย่างไอ้แก่ถัง อวี๋จิ้นจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว

"ต่อไปก็ถึงเวลาโด๊ปยาปั๊มเลเวลกันล่ะ!"

อวี๋จิ้นสูดหายใจลึก

ความจริงแล้ว...

เขามีความคิดบ้าบิ่นผุดขึ้นมาในหัว

ตัวเขาระดับเจ็ด หยุด 'อ้าวโม่โม่' ไม่ได้

แล้วถ้าระดับแปดล่ะ? ระดับเก้าล่ะ?

ถึงตัวจะอยู่บนโลก พลังจะโดนกดไว้เยอะ...

แต่ขอแค่เลเวลสูงพอ ค่าพลังตั้งต้นสูงพอ ก็น่าจะสำแดงอิทธิฤทธิ์ออกมาได้ไม่น้อย

ถึงจะวาง 'ตราประทับพิกัด' ไว้แล้ว แต่อวี๋จิ้นก็ไม่ชัวร์ว่าจะกลับมาจากแดนร้างได้ไหม

เขาไม่อยากเห็นภาพที่ว่า...

พอตัวเองตีฝ่าแดนร้างกลับมาถึงโลกได้ โลกก็กลายเป็นดาวร้างไร้สิ่งมีชีวิตไปแล้ว

บ้านบึ้มไปแล้ว จะเทพแค่ไหนก็ไม่มีความหมาย

แน่นอน

ความคิดที่จะหยุด 'อ้าวโม่โม่' ของอวี๋จิ้น ไม่ได้มโนขึ้นมาลอยๆ

ความมั่นใจของเขา มาจากสินค้าชิ้นหนึ่งที่เพิ่งรีเฟรชมาในร้านค้าแต้มเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

วูบบบ——

อวี๋จิ้นเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

[ความสามารถ: รวมเป็นหนึ่ง (lv1)]

[ราคา: 100,000 แต้ม]

[คำอธิบาย: สรรพวิชารวมเป็นหนึ่ง รวบรวมพลังคุณสมบัติทั้งหมดในร่าง หลอมรวมอัดฉีดเข้าไปในความสามารถเพียงหนึ่งเดียว เพื่อเสริมประสิทธิภาพของความสามารถนั้นให้ถึงขีดสุด!]

[คำเตือน——]

[ความสามารถนี้เป็นความสามารถไร้ธาตุ แต่มีผลข้างเคียงค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้ด้วยความระมัดระวัง!]

[คำเตือน——]

[ความสามารถนี้อัพเกรดระดับได้ยาก โปรดตัดสินใจให้ดี!]

[คูลดาวน์: 30 วัน]

"สรรพวิชารวมเป็นหนึ่ง!"

อวี๋จิ้นพึมพำคำอธิบายที่ระบบเขียนไว้

ถ้ามีเจ้านี่...

ก็หมายความว่าเขาสามารถบัฟพลังให้กับสกิลใดสกิลหนึ่ง ให้มันแสดงผลได้รุนแรงทะลุขีดจำกัดของการถูกกดพลังได้

"แสงแห่งการชำระล้าง!"

ในใจอวี๋จิ้นมีคำตอบอยู่แล้ว

นี่คือความสามารถแรกสุดที่เขาได้รับ

[แสงแห่งการชำระล้าง——]

[ประเภท: ความสามารถ]

[ผลลัพธ์: รักษา, ชำระล้าง, ขจัดสถานะ!]

[ระดับ: lv6]

นี่คือสกิลเลเวลสูงที่สุดที่อวี๋จิ้นมีในตอนนี้

ในระหว่างกระบวนการชำระล้างต้นกำเนิดมลพิษครั้งแล้วครั้งเล่า ค่าประสบการณ์ของสกิลนี้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

และนอกจากระดับ 'lv6' แล้ว เหตุผลสำคัญที่สุดคือผลลัพธ์การ 'ชำระล้าง' ของมัน

ตัวอ้าวโม่โม่เองไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อโลก สิ่งที่เป็นภัยคือ 'สสารปริศนา' ที่มันพามาด้วย ซึ่งมีคุณสมบัติการปนเปื้อนระดับเหนือธรรมชาติ

สัญชาตญาณบอกอวี๋จิ้นว่า แสงแห่งการชำระล้างอาจจะแก้ทางสสารมลพิษนี้ได้อย่างชะงัดนักแล

"ทางที่ดีที่สุดคือทะลุระดับเก้าก่อนข้ามมิติ..."

"พอระดับเก้าแล้ว ก็เปิดสถานะ 'รวมเป็นหนึ่ง' แล้วยิง 'แสงแห่งการชำระล้าง' อัดใส่ 'อ้าวโม่โม่' ให้หน้าหงาย!"

"ถ้าชำระล้างกากนิวเคลียร์ยังไม่พอให้ขึ้นระดับเก้า..."

"รางวัลจากการชำระล้าง 'อ้าวโม่โม่' ก็น่าจะช่วยดันให้ถึงระดับเก้าได้!"

อวี๋จิ้นวางแผนเสร็จสรรพ ไฟในการทำงานลุกโชน

เขาไม่ลังเล กดซื้อ 'รวมเป็นหนึ่ง' ทันที

พร้อมกันนั้น

ยังกวาดซื้อสินค้าอีก 6 ชิ้นในร้านค้า ซึ่งล้วนเป็นผลึกพลังงาน มาจนเกลี้ยง

ประกอบด้วยผลึกระดับเจ็ด 2 ก้อน ระดับหก 3 ก้อน และระดับห้า 1 ก้อน

ราคา 100,000, 40,000 และ 20,000 แต้มตามลำดับ

[แต้มแดนร้างคงเหลือ: 455,000]

ไม่นานนัก

เสียงเคี้ยว 'กรุบกรับ' อันไพเราะก็ดังขึ้นในหอพัก

และเช่นเคย อวี๋จิ้นเริ่มมึนหัวตึ้บๆ จากการดูดซับพลังงานมหาศาล

พักใหญ่ๆ ต่อมา

เขาก็นอนสลบเหมือดไปบนเตียง

...

...

แดนร้าง เมืองรุ่งอรุณ

ท่ามกลางการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อของเย่ฝานและคนอื่นๆ

อิ๋นเหยาที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ก็ลืมตาขึ้น

ซูมมม——!

พายุทรายรอบกายเธอหมุนวนบ้าคลั่ง

ชั่วขณะหนึ่ง

เสียงหวีดหวิวของลมพายุดังก้องจนหูอื้อ!

"สำเร็จ..."

"ผู้วิวัฒนาการระดับสาม!"

อิ๋นเหยาลืมตาขึ้น บนใบหน้าอันงดงามฉายแววดีใจที่เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

เหลือเวลาอีกแค่ 48 ชั่วโมงก่อนการข้ามมิติ

ในแผนของอิ๋นเหยา วันสุดท้ายเธอจะไม่เข้าเกม แต่จะใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่และครอบครัว

พ่อแม่และปู่ของเธอ ต่างเลือกที่จะไม่สวมหมวกกันน็อค

นั่นหมายความว่า...

การข้ามมิติครั้งนี้ของอิ๋นเหยา อาจจะเป็นการจากลาชั่วนิรันดร์

ดังนั้น อิ๋นเหยาจึงตั้งเป้าหมายไว้

นั่นคือ ก่อนจะถึงวันสุดท้าย ไม่ว่าจะยังไงเธอต้องขึ้นระดับสามให้ได้ และต้องเข้าหน่วยพิทักษ์เมืองรุ่งอรุณให้สำเร็จ

เพื่อการนี้

หลังจากอวี๋จิ้นออกจากคฤหาสน์ เธอก็รีบสวมหมวกเข้าเกมทันที

เธอต่อสู้เลือดตาแทบกระเด็นอยู่ในพื้นที่รกร้างนอกเมืองรุ่งอรุณนานหลายชั่วโมง กว่าจะได้ผลึกติดเชื้อระดับสองมาอีกก้อน

และตอนนี้ ก็เป็นเพราะดูดซับผลึกก้อนนั้น ทำให้เธอทะลวงระดับสามได้สำเร็จ

อิ๋นเหยาสูดหายใจลึก ลุกขึ้นจากพื้น

เธอก้าวเท้า มุ่งหน้าตรงไปยังเขตเมืองชั้นในของเมืองรุ่งอรุณ

การทดสอบเข้าหน่วยพิทักษ์ครั้งนี้ เธอต้องผ่านให้ได้!

[จบแล้ว]