บทที่ 257: เงินฝากและเงินกู้พุ่งทะยาน

สภาผู้อาวุโสเกาะมังกร

"เงื่อนไขเงินกู้ของเราผ่อนปรนเกินไปหน่อยไหม? เราควรควบคุมสักนิด หรือปรับเปลี่ยนเล็กน้อยดีหรือไม่?"

มังกรทอง ผู้ซึ่งกังวลมาตลอดว่าจะปล่อยกู้ไม่ได้ บัดนี้กลับมองนีดฮอกก์ มังกรแห่งความสิ้นหวัง ด้วยความกังวลใจ

ในเวลาเพียงวันเดียว ไม่นับรวมเงินหลายสิบล้านเหรียญทองที่ปล่อยกู้ให้ไวเคานต์รอสเตอร์ พ่อค้ารายใหญ่และรายย่อยได้กู้เงินไปแล้วเต็มๆ ถึง 80 ล้านเหรียญทอง

หลังจากจบการประมูล ขุนนางใหญ่และผู้มีพลังพิเศษบางส่วนก็ได้ถอนเงินออกไปบางส่วน ในความเป็นจริง หากไม่นับเงินของเผ่ามังกรเอง พวกเขารวบรวมเงินฝากรวมได้เกือบ 300 ล้านเหรียญทอง

เมื่อพิจารณาว่าการกู้ยืมมีความเสี่ยงและอาจก่อให้เกิดหนี้เสียจำนวนมาก และขุนนางใหญ่บางคนอาจถอนทองคำออกจากธนาคารอีก... ความเสี่ยงเริ่มจะสูงขึ้นจริงๆ

"ไม่"

นีดฮอกก์ มังกรแห่งความสิ้นหวัง ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "ต่อให้ยอดปล่อยกู้เกินจำนวนเงินฝากที่เราดูดซับมาได้ เราก็ต้องทำต่อ ตราบใดที่พวกเขาผ่านเงื่อนไขปัจจุบัน เราก็ปล่อยกู้ ในกรณีเลวร้ายที่สุด เราก็แค่ขนทองคำบางส่วนมาจากเกาะมังกร"

"เชื่อข้าเถอะ อีกไม่นาน คนที่ถือเหรียญทองและคอยลองเชิงเรา ฝากๆ ถอนๆ ไม่หยุดหย่อน จะเชื่อใจเราอย่างสมบูรณ์ และเริ่มเก็บเงินส่วนเกินไว้กับเรา ถึงตอนนั้น ปัญหาที่เจ้ากังวลจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้น—นั่นคือกังวลว่าเรามีเงินมากเกินไปจนปล่อยกู้ไม่ทัน..."

"อีกอย่าง พวกเจ้าไม่ได้คิดเหรอว่าทำไมท่านเทพเจ้าถึงให้เราลดดอกเบี้ยให้พ่อค้ารายย่อยและรายกลางที่ต้องการเปิดบริษัทใหม่? นั่นเพราะท่านเทพเจ้าต้องการกระตุ้นให้พวกเขาก้าวเข้าสู่การปฏิรูปตัวนำเวท"

"ท่านเทพเจ้าต้องการให้พวกเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ไม่ใช่หันรีหันขวางด้วยความลังเล"

คำพูดของนีดฮอกก์ทำให้มังกรหลายตัวในสภาผู้อาวุโสตกตะลึง จากนั้นทีละตัว พวกมันก็แสดงสีหน้าครุ่นคิดและเข้าใจในทันที

"จริงๆ แล้วหลักๆ คือข้าไม่อยากแบกรับความเสี่ยงมากไปกว่านี้ ไม่อย่างนั้น เราแค่ให้คำมั่นสัญญาเดียว—ข้าวเท่าเดิม แป้งเท่าเดิม ฝ้ายเท่าเดิม—การดูดซับเงินฝากจะง่ายกว่านี้มาก"

"หมายความว่าไง 'ข้าวเท่าเดิม แป้งเท่าเดิม ฝ้ายเท่าเดิม'?" มังกรทองงุนงงเล็กน้อย

"หมายถึงการสัญญาว่า เงินของพวกเขาซื้อธัญพืชและฝ้ายได้เท่าไหร่ในตอนนี้ หลังจากหนึ่งปี เรารับประกันว่าเงินที่พวกเขาถอนออกไปจะยังซื้อธัญพืชและฝ้ายได้ในปริมาณเท่าเดิม"

นีดฮอกก์กล่าวอย่างสบายๆ "วิธีนั้น เราจะขจัดความกังวลของเสรีชนมนุษย์ส่วนใหญ่ได้ แต่มันยุ่งยากเกินไป และความเสี่ยงพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราควรแบกรับ ไม่มีความจำเป็น พอเราสร้างชื่อเสียงได้ระดับหนึ่ง ผลลัพธ์มันก็เหมือนกันอยู่ดี"

"แล้วเราจะทำยังไงต่อ?" มังกรทองสงสัย

"เราไม่ต้องทำอะไร เราแค่รับฝากเงิน ปล่อยกู้ และส่งพัสดุต่อไป"

น้ำเสียงของนีดฮอกก์มั่นใจมาก ไม่มีแววลังเลแม้แต่น้อย "อย่าลืมว่าไอเดียแรกเริ่มของเราคืออะไร เราเข้ามาด้วยความคิดที่จะ ใช้เงินซื้อลูกหลาน รับใช้เทพเจ้าแห่งเทคโนโลยี ต่อให้ต้องเสียทองคำไปบ้างก็ไม่สำคัญ ตราบใดที่เราขยายประชากรมังกรได้"

ณ จุดหนึ่ง มังกรเริ่มคิดว่าจะใช้สองบริษัทนี้ทำกำไรได้อย่างไร แทนที่จะยึดมั่นในความคิดเดิม

นีดฮอกก์เข้าใจได้ ไม่ว่าใครก็ตาม เมื่อเผชิญกับสองยักษ์ใหญ่ทางธุรกิจและธุรกรรมทองคำมหาศาลขนาดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องผลกำไร

นอกจากนี้ เขารู้สึกว่าแนวโน้มปัจจุบันค่อนข้างดี ขุนนางใหญ่ที่ถอนเงินไม่ได้แปลว่ากลัวเงินหาย—ขุนนางหลายคนมีช่องทางใช้เงินต่อเงินอยู่แล้ว พวกเขาแค่เอามาฝากชั่วคราวเพราะการประมูล

ส่วนพวกนักเวทและผู้มีพลังพิเศษ—ส่วนใหญ่ยังไม่ได้ถอนอะไรออกไป นั่นคือเครื่องพิสูจน์

พวกเสรีชน ลูกค้ารายย่อย กำลังลองเชิงด้วยเงินไม่กี่เหรียญทองจริงๆ แต่เมื่อพวกเขาเชื่อมั่น ลูกค้ารายย่อยที่มีเงินไม่กี่เหรียญทอง หรือหลายสิบเหรียญทองเหล่านี้ จะรวมกันเป็นเงินทุนจำนวนมหาศาล

เจ้าต้องตระหนักว่า นี่ผ่านไปแค่ครึ่งวัน และแค่ในเมืองใหญ่ไม่กี่เมือง ก็มีลูกค้าใหม่เพิ่มขึ้นถึง 600,000 ราย แล้ว เมื่อธนาคารมังกรทั่วทั้งทวีปเปิดดำเนินการ จะมีลูกค้าใหม่เพิ่มขึ้นอีกเท่าไหร่?

เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ

ส่วนพ่อค้าที่กู้เงิน ตอนนี้มีมากในเมืองใหญ่ โดยเฉพาะพ่อค้ารอบๆ ดินแดนรอสเตอร์—พวกเขากล้าหาญ มองเห็นอนาคต จึงกู้เงินไปจำนวนมาก ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเงินกว่า 80 ล้านเหรียญทองสารถูกปล่อยกู้ในเวลาสั้นๆ แต่เมื่อครอบคลุมไปถึงดินแดนเล็กๆ ยอดปล่อยกู้คงไม่มากขนาดนั้น

ช่องว่างของตัวเลขนี้จะค่อยๆ ถูกเติมเต็ม

ในความเป็นจริง การพัฒนาของสถานการณ์ใกล้เคียงกับที่นีดฮอกก์คาดไว้มาก

อันที่จริง มันดีกว่าที่นีดฮอกก์คาดไว้ด้วยซ้ำ

เพราะ... มีผู้คนจำนวนมากเกินไปในโลกนี้ที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากภัยคุกคามของโจรและขโมย โดยเฉพาะคนใน สมาคมโจร ส่วนใหญ่ไม่กล้าขโมยของขุนนางใหญ่ แต่สำหรับพ่อค้าธรรมดาและเสรีชนรายได้น้อยถึงปานกลาง โจรคือฝันร้าย

โจรระดับต่ำขโมยจากเสรีชนรายได้น้อย โจรระดับสูงขโมยจากคนรายได้ปานกลางและพ่อค้า การเก็บเงินไว้ที่บ้านนั้นอันตรายอย่างยิ่ง แม้แต่วิธีขุดหลุมฝังเงินในสวนก็ไร้ผลเมื่อเจอกับโจรที่มีวิชา

การเก็บเงินไว้ในธนาคารมังกร ต่อให้ไม่มีดอกเบี้ย ตราบใดที่ถอนออกมาได้ นั่นก็เป็นความคิดที่ดีมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เงินยังสามารถงอกเงยได้อีกด้วย

ยิ่งไกลจากเมืองใหญ่ ความรู้สึกนี้ยิ่งรุนแรง

เมื่อธนาคารมังกรประกาศว่า ฝาก 3 เหรียญทอง รับฟรีแหวนเครือข่ายเวทมนตร์รุ่นที่สอง จำนวนลูกค้าของธนาคารมังกรก็เริ่มพุ่งทะยาน

10 วันต่อมา จำนวนลูกค้าของธนาคารมังกรพุ่งแตะตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวถึง 5 ล้านคน โดย 4.2 ล้านคนยังมีเงินฝากอยู่ในธนาคาร รวมกันแล้ว คนเหล่านี้ฝากเงินไว้ทั้งหมดกว่า 620 ล้านเหรียญทอง

ส่วนยอดปล่อยกู้พุ่งไปถึง 450 ล้านเหรียญทอง

"แผนนี้ราบรื่นเกินคาด!"

ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เร็นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "ในเวลาแค่ 10 วัน ผู้ใช้เครือข่ายเวทมนตร์ของเราพุ่งไปถึง 5.5 ล้านคน เทียบกับเมื่อก่อน เพิ่มขึ้นเกือบ 4 ล้านคน น่าเสียดายที่หลายคนคงไม่ใช่ผู้ใช้งานหนัก"

"ตอนนี้เจ้าบ่นงั้นเหรอ?" เทพีแห่งเวทมนตร์ถลึงตาใส่เขา "ต่อให้พวกเขาเปิดเครือข่ายเวทมนตร์แค่วันละครั้งและสวดอ้อนวอนครั้งเดียว นั่นก็คือคำอธิษฐานแห่งศรัทธาเพิ่มขึ้น 4 ล้านครั้งเชียวนะ! ไม่ใช่น้อยๆ เลย"

"ฮ่าฮ่า เจ้าพูดถูก"

เร็นหัวเราะอย่างเบิกบาน "ข้ารู้สึกว่าแค่ไม่กี่วันที่ผ่านมา ศรัทธาที่เราดูดซับผ่านเครือข่ายเวทมนตร์เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว จะโลภมากไปกว่านี้ก็คงไม่ได้"

"แต่จะว่าไป สิ่งที่ข้าสนใจมากกว่าคือเหรียญทองเริ่มหมุนเวียนแล้ว ข้ารู้สึกว่าในทวีปนี้ ตลอดหลายหมื่นปี เงินไม่เคยหมุนเวียนเร็วขนาดนี้มาก่อน พ่อค้ารายกลางและรายย่อยที่เริ่มขยับตัวครั้งใหญ่โดยพึ่งพาดินแดนรอสเตอร์ผ่านเงินกู้ บวกกับขุนนางชั้นผู้น้อย จะช่วยผลักดันอุตสาหกรรมเทคโนโลยีเวทของเราให้เดินหน้าเต็มสูบ!"

ปล่อยกู้ไปกว่า 400 ล้านเหรียญทอง—คุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของธนาคารได้เผยออกมาแล้ว!