บทที่ 21: คัมภีร์เก้าเอี้ยงเวอร์ชันปรับปรุง

“นิกายเทียนโหมว?”

หวางซืออวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ฉันเองก็พึ่งรู้เรื่องนิกายเทียนโหมวเหมือนกัน  จากที่เห็นเรื่องที่พวกมันกล้าพากันก่อวินาศกรรมจนหายนะไปทั่วโลก  แสดงว่าพวกมันต้องมีกำลังรบในระดับที่เกินเลเวล 9 เป็นแบ็คอัพแน่นอน  ไม่งั้นพวกมันคงโดนถล่มจนไม่เหลือซากไปนานแล้ว”

เจียงเหอใบหน้าเคร่งเครียด เหนือกว่าเลเวล 9… กำลังรบอันแข็งแกร่งขนาดที่ไม่ต้องกลัวระเบิดนิวเคลียร์งั้นเหรอ?

‘แล้วตู... ไปยั่วยุไอ้คนพวกนี้เข้าจริง ๆ เหรอ?’

'แย่ละ... ต้องรีบ ๆ หาทางเอาตัวรอดให้ได้  ไม่งั้นคงใช้ชีวิตสงบสุขไม่ได้แน่ถ้าหากโดนไอ้พวกนิกายเทียนโหมวเวรนี่มันหมายหัว!'

สีหน้าของเจียงเหอเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ในขณะที่ความคิดต่าง ๆ แล่นเข้ามาในหัว  จนในที่สุดเขาก็ตระหนักว่ามีทางเดียวเท่านั้น คือ ต้องทำลายนิกายเทียนโหมวทิ้งซะเพื่อเป็นการกำจัดปัญหาจากต้นตอ  เสียแต่ว่าเขาไม่มีกำลังมากพอที่จะทำได้นี่สิ!

เมื่อเห็นว่าเจียงเหอไม่ได้พูดอะไรซักพักหนึ่งแล้ว  หวางซืออวี่จึงถามว่า “นายกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”

"ไม่มีอะไรหรอก" เจียงเหอถอนหายใจยาว “ในเมื่อฉันช่วยสำนักงานจัดการคดีพิเศษในครั้งนี้  เธอช่วยไปหาข้อมูลของนิกายเทียนโหมวมาให้ฉันเพิ่มทีได้ไหม?”

“ถ้าฉันกลับไปแล้วจะไปถามผู้บังคับบัญชาให้นะ  อีกอย่างนายก็ได้ฆ่าพวกสัตว์อสูรเลเวล 1 ไปเจ็ดตัว  ผู้บังคับบัญชาเลยมอบแต้มบุญเจ็ดสิบแต้มให้นายด้วย”

“แต้มบุญ?” เจียงเหอขมวดคิ้วด้วยความสับสน “ฉันฆ่าสัตว์อสูรไปแปดตัวไม่ใช่เหรอ? มันกลายเป็นเจ็ดได้ไงอะ?”

“ก็เพราะว่าคนของเราไปเจอศพสัตว์อสูรแค่เจ็ดศพเอง” หวางซืออวี่ก็สงสัยเช่นกัน “ฉันถามหลี่เฟยแล้ว  และเขาบอกว่านายฆ่าไปแปดตัว… แล้วก็ดันเปลี่ยนใจและบอกว่าจำไม่ได้  นั่นแหล่ะเหตุผลที่สำนักงานให้รางวัลนายตามจำนวนศพที่พบ”

‘เจียงเหอพูดไม่ออก  ถ้าหาเจอแปดศพก็บ้าแล้ว  เพราะตูเอากลับมาบ้านด้วยศพหนึ่งนี่หว่า  แต่ประเด็นสำคัญเลยคือ...’

‘ไอ้หมารองหลี่มันโง่แค่ไหนกันวะ? มันจำไม่ได้เหรอว่าสัตว์อสูรถูกฆ่าไปกี่ตัวกันน่ะหา?’

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง  เจียงเหอก็ถามออกมาว่า “แต้มบุญมีไว้เพื่ออะไรเหรอ?”

“เพื่อการค้าขายน่ะ!” หวางซืออวี่อธิบายต่อ “ประเทศกำลังจะจัดตั้งแผนกการจัดการวรยุทธ  เมื่อแผนกนี้ก่อตั้งขึ้นจะมีเวทีที่ผู้ฝึกยุทธและผู้เหนือมนุษย์สามารถแลกเปลี่ยนได้โดยใช้แต้มบุญแทนสกุลเงินตรา  ตอนนี้รัฐบาลได้กำหนดอัตราแลกเปลี่ยนไว้ที่ประมาณ 1 แต้มเท่ากับ 10,000 หยวน”

“แน่นอนว่าแต้มบุญสามารถนำมาแลกเปลี่ยนกับสำนักงานของเราเพื่อแลกคัมภีร์วรยุทธ  อาวุธ   หรือแม้แต่เม็ดยาโอสถต่าง ๆ ได้ด้วย” เธอดูอิจฉาแต่ก็ยังพูดต่อ “ฉันเข้าสำนักงานมานานกว่าสามเดือนแล้ว  และฉันได้รับแต้มบุญเพียง 9 แต้ม  แต่นายได้ตั้ง 70 แต้มในภารกิจเดียว  บอกตามตรงฉันอิจฉานายแทบตายเลยแหล่ะ”

เจียงเหอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "โห? โอสถที่ช่วยในการฝึกฝนวรยุทธก็มีด้วยเหรอ?”

“ใช่  แต่มีไม่มากในสต็อก  และไม่ค่อยมีความหลากหลาย” หวางซืออวี่กล่าวโดยไม่ได้ปิดบังอะไร  “ประเทศได้ก่อตั้งกรมวิจัยพลังพิเศษแห่งชาติเมื่อแปดปีที่แล้ว  พวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบในการวิจัย  รวมถึงการพัฒนาโลหะผสมและโอสถต่าง ๆ ผลลัพธ์ที่ได้จากการจับคู่กันระหว่างงานวิจัยของพวกเขากับวิทยายุทธดั้งเดิมนั้นถือว่าได้กำไรเลยเชียวล่ะ”

หัวใจของเจียงเหอเต้นไม่เป็นจังหวะ! โอสถ? ตูเอาโอสถที่ว่านั่นมาปลูกได้ป่าววะ?

เขายิ้มให้วางซืออวี่ “แล้วแต้มบุญที่ฉันมีอยู่ 70 แต้มเนี่ยสามารถเอาไปแลกโอสถอะไรได้บ้าง? มีโอสถอะไรที่จะช่วยให้ผู้ฝึกยุทธสามารถไปถึงระดับสี่ได้บ้างไหม”

สำหรับเจียงเหอ  การกินแตงกวาเป็นวิธีที่รวดเร็วในการก้าวขึ้นเป็นผู้ฝึกยุทธระดับสี่  แต่ว่าตอนนี้  หนึ่งเลยคือเขากินแตงกวามากเกินไปจนแทบจะตดออกมาเป็นกลิ่นแตงกวาแล้ว  สองในตอนนี้แตงกวาทำให้ร่างกายและพลังปราณแข็งแกร่งขึ้นก็จริงอยู่  แต่เมื่อเป็นผู้ฝึกยุทธระดับสี่จะทำให้สรรพคุณของมันมีประโยชน์ต่อเขาน้อยลง

แต่ตอนนี้เจียงเหอสามารถลองปลูกโอสถเพื่อช่วยแก้ปัญหานี้ได้

“น่าจะมีนะ” หวางซืออวี่กล่าว “แต่ราคาน่าจะแพง  ฉันกลับไปแล้วจะไปถามมาให้ก็แล้วกัน”

หลังจากที่เห็นเธอออกไป  เจียงเหอก็รีบกลับเข้าบ้าน

ฟาร์มของเขาเลเวล 2 แล้ว หมายความว่าเขาสามารถปลูกคัมภีร์วรยุทธได้อีก 2 วิชา หลังจากครุ่นคิดอย่างหนัก  เจียงเหอจึงได้ตัดสินใจเลือกที่จะปลูกวิชาเก้าเอี้ยงและท่าเท้าท่องคลื่น

วิชาเก้าเอี้ยงใช้เพื่อพัฒนาลมปราณภายใน  ในขณะที่ท่าเท้าท่องคลื่นอันเป็นวิชาตัวเบาใช้เพื่อพัฒนาการเคลื่อนไหว  เนื่องจากเจียงเหอมีสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกรและกายาวัชระคงกระพันแล้ว  อย่างน้อยเขาก็จะสามารถต่อสู้จู่โจม  ป้องกันตัวเอง  และวิ่งหนีได้

เจียงเหอหยิบสำเนาคัมภีร์เก้าเอี้ยงที่เคยไปปริ้นต์ที่ร้านมินิมาร์ทออกมา  แล้วนำไปปลูกลงดินโดยไม่ลืมใส่ปุ๋ยไนโตรเจนเม็ดหนึ่ง

แล้วก็...

รอมาตั้งนานแล้วก็ยังไม่มีอะไรงอกออกมา

“เกิดอะไรขึ้นอีกวะไอ้ระบบ? หรือว่าเวลฟาร์มอัพแล้วแต่เอ็งลืมอัปเดตข้อมูลว่าจะต้องปลูกคัมภีร์วรยุทธเพิ่มได้ด้วยน่ะ?” เจียงเหอถาม

เสียงกลไกของระบบดังขึ้น

“เฉพาะคัมภีร์ที่โฮสต์ลงมือคัดลอกเองเท่านั้นที่สามารถปลูกได้”

ไอ้สะ…

ใบหน้าของเจียงเหอมืดหม่น

‘เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมเอ็งไม่รีบบอกว้า’

เมื่อนึกได้ว่าเขาใช้เงินไปหลายตังค์เพื่อปริ๊นต์ไอ้พวกนี้ออกมา  หัวใจของเจียงเหอก็เจ็บปวดไปหมด   ที่เขาทำได้ตอนนี้คือกลับเข้าบ้านไปหยิบปากกาและกระดาษเพื่อเอามาก็อปคัมภีร์เก้าเอี้ยง

'เขาแกร่งปล่อยเขาแกร่ง  ลมโชยพัดขุนเขา  จันทร์กระจ่างกลางน้ำ  เขาร้ายปล่อยเขาร้าย  เขาร้ายย้อนทำร้ายตัวเขา  ข้าเพียงแค่ประคองลมปราณ…’

ทีละตัวทีละตัว  ตัวหนังสือค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนกระดาษ  เจียงเหอใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะก็อปคัมภีร์ทั้งฉบับเสร็จ

เมื่อเขาขยำกระดาษและโยนลงหลุม จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

“ดินลึกลับทำให้พืชผลแข็งแรงขึ้น  ถ้างั้น… มันจะเสริมความแข็งแกร่งของคัมภีร์เก้าเอี้ยงด้วยมะ?”

คราวนี้เจียงเหอเทดินลึกลับครึ่งหนึ่งที่เขามีออกมาและฝังลงไปพร้อมกันด้วย  จากนั้นเขาก็หยิบเก้าอี้มานั่งแล้วควักแตงกวาออกมาหักครึ่ง  แล้วโยนครึ่งหนึ่งให้เอ้อเหลิงจื่อและกินเองอีกครึ่ง

ห้านาทีต่อมาเมื่อต้นกล้าแทงยอดทะลุพื้นดินและแตกหน่อ  แต่คราวนี้  เจียงเหอต้องรู้สึกประหลาดใจ  ที่ในที่สุดระบบก็แสดงความคิดสร้างสรรค์ออกมาบ้างแล้ว  เพราะคัมภีร์เก้าเอี้ยงไม่ได้เติบโตไปเป็นต้นไม้  แต่กลายเป็นวัตถุแวววาว 9 ชิ้นหน้าตาคล้าย ๆ หลอดไฟกลม ๆ!

ต่อมาวัตถุที่ส่องแสงทั้งเก้าชิ้นก็ขยายใหญ่ขึ้นและส่องแสงสว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งแต่ละชิ้นมีขนาดเท่ากับหินโม่แป้งขนาดเล็ก  แสงสว่างของพวกมันมีลักษณะเผาไหม้ราวกับมีดวงอาทิตย์เก้าดวงห้อยอยู่ในลาน

ดวงตาของเจียงเหอเป็นประกายวิบวับ "สุดยอด!"

เขาเปิดใช้งานกายาวัชระคงกระพันเพื่อขับไล่ความร้อนที่แผดเผา  แล้วเขาก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปและสังเกตเห็นว่า 'ดวงอาทิตย์' ขนาดเท่าหินโม่แป้งแต่ละดวงมีหน้าของคัมภีร์อยู่

[ติ๊ง!]

[+100 ฟาร์มพอยท์]

เมื่อเจียงเหอเด็ดมันลงมา  เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

เขาผงะไป

“คัมภีร์ 1 หน้าให้ฟาร์มพอยท์ 100 แต้มและ 10 EXP? ตูรวยแล้วเว้ย! แปลว่าคัมภีร์เก้าเอี้ยงแค่เล่มเดียวให้ตั้ง 900 ฟาร์มพอยท์กับ 90 EXP งั้นสินะ? หักลบราคาปุ๋ยไนโตรเจนไป 100 ตูก็มีกำไร 800 แต้ม”

เขารีบร้อนเด็ดพวกมันทั้งหมดลงมาจนเกิดเสียงดังปึงปัง  และแล้ว 'ดวงอาทิตย์' ทั้งเก้าดวงก็ดับสูญไปในความว่างเปล่า  เมื่อเจียงเหอจัดเรียงหน้าคัมภีร์ทั้งเก้าหน้า  หน้าต่างข้อมูลก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา

[คัมภีร์เก้าเอี้ยง (เวอร์ชันปรับปรุง)]

[วิชาฝึกฝนชั้นยอด  หากฝึกฝนจนสำเร็จจะสามารถเรียกดวงตะวัน 9 ดวงออกมาเผาผลาญ  ภูเขาทั้งหลายต้องลุกเป็นไฟและทะเลทั้งหลายเป็นต้องเดือดพล่าน  พิษนับร้อยไม่รุกราน  เชี่ยวชาญในการทำลายพลังหยิน  กัดกินพลังความเย็น  ไม่ละเว้นพลังชั่วร้ายทั้งหมดในโลกนี้]