บทที่ 172 - รสชาติความสุขของท่านบรรพชน

บทที่ 172 - รสชาติความสุขของท่านบรรพชน

คนของสำนักฉวนเจินและเหมาซานต่างกำลังเร่งเดินทางมายังเขาหลงหู่

เพราะระยะทางระหว่างสามสำนักนี้ค่อนข้างไกล

ต่อให้เป็นเจ้าสำนักทั้งสอง จะมาให้เร็วที่สุดก็ต้องนั่งเครื่องบินมา

ระหว่างที่รอพวกเขาเดินทางมา เสวียนเจินเทียนซือก็เอ่ยถามจางเทียนลู่

ว่าจะจัดการกับพวกสือเจียนยังไงดี

จางเทียนลู่ตอบสวนทันควัน "จับพวกมันโยนเข้าไปในตำหนักสยบมารให้หมด คนทรยศแบบนี้ยังมีอะไรต้องคุยอีก? หรือจะให้เลี้ยงดูปูเสื่อด้วยเหล้ายาปลาปิ้งรึไง?"

ได้ยินคำสั่งท่านบรรพชน

เสวียนเจินเทียนซือถึงกับสะดุ้งโหยง

โยนเข้าตำหนักสยบมารเลยเหรอ จะโหดร้ายไปหน่อยไหมเนี่ย?

ตำหนักสยบมารไม่ใช่สถานที่น่าอภิรมย์เลยนะ

แต่พอนึกถึงสิ่งที่คนพวกนี้ทำ มันก็น่ารังเกียจจริงๆ โยนเข้าไปก็สาสมแล้ว

ที่ไม่ฆ่าทิ้งให้วิญญาณแตกซ่าน ก็ถือว่าเมตตามหาศาลแล้วล่ะ

พอสือเจียนกับพรรคพวกได้ยินว่าจางเทียนลู่จะโยนพวกเขาเข้าตำหนักสยบมาร

พวกเขาก็ดีดดิ้นขัดขืนสุดชีวิต

เพราะความกลัว

ตำหนักสยบมารก็เหมือนที่เสวียนเจินเทียนซือคิด มันไม่ใช่รีสอร์ทพักตากอากาศ ข้างในขังปีศาจร้ายไว้เพียบ แถมไออาฆาตยังรุนแรงสุดๆ

ปีศาจที่ถูกขังอยู่ในนั้นเกลียดชังพวกนักพรตเข้ากระดูกดำ

ขืนพวกเขาสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไป ก็เหมือนส่งลูกแกะเข้าปากเสือ

มีหวังโดนภูตผีปีศาจในนั้นรุมทึ้งจนไม่เหลือซาก

ถ้าโดนขังจริง จะมีชีวิตรอดจนเจ้าสำนักมาถึงหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

พวกนั้นเลยเข่าอ่อนยวบ รีบโขกหัวขอชีวิตกันจ้าละหวั่น

แต่จางเทียนลู่ร้านจะสนใจ

พวกเขาเลยหันไปขอร้องเสวียนเจินเทียนซือแทน แต่ตอนนี้เสวียนเจินเองก็ไม่มีปากมีเสียงอะไรแล้ว เพราะตัวเขาเองก็มีความผิดติดตัวอยู่

ท่านบรรพชนอุตส่าห์ละเว้นโทษให้ครั้งหนึ่ง ถ้าขืนยังทำตัวเลอะเลือนอีก

กลัวว่าท่านบรรพชนจะจับเขายัดเข้าตำหนักสยบมารไปด้วยอีกคน

เสวียนเจินเทียนซือกล่าวเสียงเรียบ "เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเจ้าควรจะรู้อยู่แก่ใจ ตั้งแต่วินาทีที่พวกเจ้ารับงานจากพวกพระ ก็ควรจะนึกถึงจุดจบในวันนี้ไว้แล้ว

ลากตัวลงไป!"

เสวียนเจินเทียนซือสั่งให้นักพรตเขาหลงหู่คุมตัวคนพวกนี้ไปขังไว้ในตำหนักสยบมาร

ส่วนพวกมันจะมีชีวิตรอดจนเจ้าสำนักตัวเองมาถึงหรือไม่ ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมของใครของมัน แต่ถ้าให้พูดตามตรง ต่อให้รอดถึงตอนนั้น ก็คงสภาพดูไม่จืด

ท่านบรรพชนไม่เคยคิดจะปล่อยพวกมันไปแต่แรกแล้ว

เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้ คนพวกนี้มีแต่ตายกับตายเท่านั้น

หลังจากจับพวกสือเจียนโยนเข้าตำหนักสยบมารเรียบร้อย เสวียนเจินก็กลับมารายงานจางเทียนลู่

ตอนนี้ในมือของจางเทียนลู่ถือโทรศัพท์มือถือและสมุดบัญชีธนาคารของสือเจียนอยู่

เมื่อกี้ตามคำสารภาพของสือเจียน ทางวัดจ่ายมัดจำมาให้คนละห้าสิบล้านก่อนเริ่มงาน

ตกลงราคากันไว้ที่คนละหนึ่งร้อยล้าน เมื่องานสำเร็จจะโอนส่วนที่เหลืออีกห้าสิบล้านให้

เสวียนเจินเห็นท่านบรรพชนง่วนอยู่กับมือถือของสือเจียนและศิษย์พี่ใหญ่ฉวนเจิน ก็อดสงสัยไม่ได้

"ท่านเทียนซือ ท่านกำลังทำอะไรหรือครับ?"

จางเทียนลู่ตอบหน้าตาเฉย "เงินพวกหัวโล้น หาได้ก็ต้องรีบกอบโกย ไม่เอาสิโง่ เมื่อกี้ข้าใช้มือถือไอ้สือเจียนส่งข้อความไปบอกทางนั้นแล้วว่างานสำเร็จ ให้รีบโอนส่วนที่เหลือมา

คาดว่าอีกไม่นานเงินคงเข้าบัญชี"

ได้ยินคำตอบท่านบรรพชน เสวียนเจินเทียนซือถึงกับอ้าปากค้าง

ห๊ะ?

นี่มัน...

เจ๋งเป้ง!

เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ?

นี่มันเข้าข่ายต้มตุ๋นชัดๆ เลยไม่ใช่รึไง?

จางเทียนลู่สวนกลับ "การศึกไม่หน่ายกลอุบาย พวกมันเต็มใจโอนเงินมาเอง ข้าไม่ได้บังคับสักหน่อย อีกอย่าง เงินฟรีใครจะไม่เอา?"

ในเมื่อคนของพุทธศาสนาอยากให้เขาถูกขังอยู่ในตำหนักสยบมารนัก ก็ช่วยสงเคราะห์ให้พวกมันดีใจเล่นหน่อย ให้พวกมันได้สัมผัสความฟิน แล้วก็โอนเงินเข้าบัญชีเขาอย่างมีความสุข

เขาแฮปปี้ พวกพระก็แฮปปี้

วิน-วิน ทั้งสองฝ่าย ไม่ดีตรงไหน?

จางเทียนลู่ยื่นบัตรธนาคารให้เสวียนเจิน

คาดว่าอีกเดี๋ยวพวกพระคงโอนเงินอีกร้อยล้านเข้าบัตร

แต่เขาเอาเงินไปก็ไม่ได้ใช้ ยกให้เขาหลงหู่ไปเลยแล้วกัน

เสวียนเจินมองบัตรในมือท่านบรรพชน แล้วก็ลังเล

เงินก้อนนี้ไม่รู้จะกล้ารับไว้ดีไหม

ใจหนึ่งก็กล้าๆ กลัวๆ

เพราะเรื่องนี้มันกึ่งๆ มิจฉาชีพ ถ้าวันหลังพวกพระรู้ความจริงแล้วมาเอาเรื่อง จะยุ่งเอา

ท่านบรรพชนกล่าวว่า "วางใจเถอะ ข้าบอกพวกมันไปแล้ว ตอนโอนเงินให้ระบุในบันทึกช่วยจำว่า 'ให้โดยเสน่หา'

แค่นี้ก็จบปัญหา"

จางเทียนลู่ประกาศก้อง: ไม่มีใครรู้กฎหมายดีไปกว่าข้าอีกแล้ว

เสวียนเจินเทียนซือเห็นลีลาของท่านบรรพชนแล้วถึงกับตะลึง

เยี่ยม! ท่านแม่นกฎหมายกว่าผมอีกนะเนี่ย?

ช็อตนี้บอกเลยว่า... สุดจัด!

ทางด้านวัดเล่ยอิน

พระชั้นผู้ใหญ่หลายรูปเพิ่งได้รับข้อความจากสือเจียนแห่งเหมาซานและศิษย์พี่ใหญ่ฉวนเจิน

"ภารกิจลุล่วง จางเทียนลู่ถูกสะกดไว้ในตำหนักสยบมารเขาหลงหู่แล้ว รีบโอนส่วนที่เหลือด่วน"

พระผู้ใหญ่กลุ่มนี้แหละที่เป็นคนบงการสือเจียนอยู่เบื้องหลัง

พอเห็นข้อความนี้ พวกหัวโล้นที่วัดเล่ยอินก็ดีใจจนเนื้อเต้น

ไม่นึกเลยว่าจะจัดการจางเทียนลู่ได้ง่ายดายขนาดนี้

ตอนแรกนึกว่าจะต้องเปลืองแรงมากกว่านี้ซะอีก

ที่แท้จางเทียนลู่ก็มีดีแค่นี้เองสินะ

พระผู้ใหญ่รูปหนึ่งเอ่ยขึ้น "ไม่นึกเลยว่าเงินแค่สองร้อยล้านจะจัดการจางเทียนลู่ได้ คุ้มแสนคุ้มจริงๆ"

"ถ้ารู้ว่าจัดการมันง่ายขนาดนี้ ท่านเจ้าอาวาสทั้งสามคงไม่ต้องลำบากไปเอง จนโดนจางเทียนลู่จับตัวไปหรอก"

"แต่ในเมื่อปัญหาจบแล้ว จางเทียนลู่ถูกปิดผนึกตลอดกาลในตำหนักสยบมาร ท่านเจ้าอาวาสทั้งสามคงได้กลับมาเร็วๆ นี้แหละ"

"พูดไปก็น่าขัน ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาหลงหู่ ดันมาโดนคนกันเองจับขังลืมในตำหนักสยบมารของตัวเอง ตลกชะมัด"

"งานนี้เจ้าคนจากเหมาซานกับฉวนเจินทำได้เยี่ยมมาก เพิ่มเงินรางวัลให้พวกมันอีกคนละร้อยล้าน ถือเป็นโบนัสไปเลย"

พวกพระผู้ใหญ่ตื่นเต้นยกใหญ่ กำจัดหนามยอกอกไปได้เสียที

ศิษย์พี่ใหญ่เหมาซานกับฉวนเจินรับโบนัสเพิ่มคนละร้อยล้าน

ประสิทธิภาพการทำงานของพวกพระนี่รวดเร็วทันใจจริงๆ

แค่ไม่กี่นาที เงินก้อนโตก็ถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อย

ทางด้านเสวียนเจินก็ได้รับแจ้งเตือน

ยอดเงินโอนเข้ามารวมสามร้อยล้าน

เสวียนเจินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ไหนบอกว่าส่วนที่เหลือแค่ร้อยล้านไง?

ทำไมอยู่ๆ ถึงงอกออกมาอีกตั้งสองร้อยล้าน?

สักพัก ทางฝั่งพระผู้ใหญ่ก็ตอบกลับมา

"ครั้งนี้ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม สองร้อยล้านนี่ถือเป็นโบนัสให้พวกท่าน"

เสวียนเจินเทียนซืออึ้งกิมกี่

เกือบจะหลุดขำก๊ากออกมา

โดนหลอกจนหมดตัวแล้วยังจะมาแจกโบนัสให้อีก คนโง่ดักดานแบบนี้หาได้ยากจริงๆ ในรอบพันปี

แต่พวกพระนี่รวยจริงอะไรจริงแฮะ

เสวียนเจินมองตัวเลขสามร้อยล้านที่เพิ่มเข้ามาในบัญชีแบบงงๆ

ตอนแรกเขากังวลเรื่องฉ้อโกง

แต่พอเห็นเงินสามร้อยล้านโอนเข้ามาตูมเดียว

รสชาติความสุขของท่านบรรพชน... เขาก็เริ่มจะสัมผัสได้บ้างแล้ว

ถึงจะหลอกลวงก็เถอะ แต่ความรู้สึกตอนรับเงินนี่มันฟินจริงๆ

ยิ่งเป็นเงินที่หลอกมาจากพวกพระด้วยแล้ว... ยิ่งฟินเข้าไปใหญ่

[จบแล้ว]