บทที่ 170 - จางเทียนลู่พังผนึก

บทที่ 170 - จางเทียนลู่พังผนึก

เมื่อเห็นพลังกดดันจากเทวรูปจางหายไปกะทันหัน

คนของเหมาซานและช้วนจินต่างก็เกาหัวแกรกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ฝั่งเหมาซานยังพอทำเนา เพราะพลังที่พวกเขายืมมาคือพลังของท่านเหลยจู่ ซึ่งพูดให้ถูกก็ไม่ใช่บรรพชนสายตรงของพวกเขา

ท่านเหลยจู่จะถอนพลังกลับ พวกเขาไม่รู้สาเหตุก็ถือเป็นเรื่องปกติ

แต่ฝั่งช้วนจินนี่สิอึดอัดใจสุดๆ

เพราะครั้งนี้พวกเขาอัญเชิญบรรพชนของตัวเองมาเลยนะ

ตงฮวาตี้จวินเป็นหนึ่งในห้าบรรพชนแห่งช้วนจิน

เท่ากับว่ายืมพลังบรรพชนตัวเองมาใช้ ใช้ไปได้ครึ่งทาง บรรพชนเลิกให้ยืมซะงั้น

งานนี้ทำเอาศิษย์พี่ใหญ่ช้วนจินถึงกับไปไม่เป็น

บรรพชนไม่คุ้มครองแล้ว?

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสงสัยว่าทำไมบรรพชนถึงไม่ช่วย

เพราะพวกเขาสัมผัสได้ว่า ภายในตำหนักสยบมารตรงหน้า มีพลังปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งกำลังพังผนึกออกมา

พลังปีศาจและไอศพที่น่ากลัวขนาดนี้

นอกจากจางเทียนลู่แล้ว ไม่มีคนที่สองที่จะมีได้

สือเจียนหน้าเขียวคล้ำ มองไปทางตำหนักสยบมาร

"ระวัง จางเทียนลู่จะออกมาแล้ว"

พวกเขาพยายามกันมาครึ่งค่อนวัน สุดท้ายก็ขวางการออกจากด่านของจางเทียนลู่ไม่อยู่

สือเจียนหน้าถอดสี เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้ว่าขวางจางเทียนลู่ไม่สำเร็จ สิ่งที่รอเขาอยู่คือการแก้แค้นของจางเทียนลู่

พวกเขาเตรียมตัวรับพายุแห่งการเช็คบิลได้เลย

ครั้งนี้ จะรักษาชีวิตรอดได้ไหมยังยากจะบอก

ภายในตำหนักสยบมาร ประตูใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกโดยตรง

สายฟ้าฟาดเปรี้ยงพังประตูตำหนักสยบมาร

วินาทีถัดมาก็มีเสียงนกอินทรีร้องแหลมเสียดแทงทะลุฟ้าดังออกมา

จากนั้นพวกสือเจียนก็เห็นพญาอินทรีดำยักษ์ตัวมหึมาที่บดบังแสงตะวันบินพุ่งออกมาจากตำหนักสยบมาร

แวบแรกที่เห็นพญาอินทรีตัวนี้ พวกสือเจียนในใจตื่นตระหนกสุดขีด

กลิ่นอายนี้ ปีศาจหมื่นปี?

ในตำหนักสยบมารเขาหลงหู่ มีตัวตนระดับนี้พุ่งออกมาด้วยเหรอ?

ปีศาจหมื่นปีเชียวนะ

แม้แต่ในตำหนักสยบมารของเหมาซานและช้วนจิน ก็ไม่เคยมีประวัติการผนึกระดับนี้มาก่อน

กระทั่งพันกว่าปีมานี้พวกเขายังไม่เคยเจอระดับนี้สักตัว

แต่ตอนนี้กลับพุ่งออกมาจากตำหนักสยบมารเขาหลงหู่ดื้อๆ

ปีศาจหมื่นปีถูกปล่อยออกมา

นี่มันเรื่องสยองขวัญชัดๆ

สือเจียนกล่าวว่า "เจ้านี่น่าจะเป็นหนึ่งในหกจอมมารที่ถูกปฐมเทียนซือแห่งมังกรพยัคฆ์ จางเต้าหลิง ผนึกไว้ตามบันทึกของเขาหลงหู่แน่ๆ"

ในบันทึกของสำนักเต๋าใหญ่ๆ ล้วนมีบันทึกไว้

บรรพชนจางเต้าหลิงแห่งเขาหลงหู่ก่อนจะบรรลุเป็นเซียน เคยทำศึกกับหกจอมมารและแปดขุนพลผี

ล้วนเป็นปีศาจที่ก่อกรรมทำเข็ญในโลกมนุษย์เมื่อครั้งอดีต น่ากลัวอย่างยิ่ง

แต่ละตัวตบะสูงส่ง ต่อมาหลังจากถูกปฐมเทียนซือปราบได้ ก็แยกย้ายกันนำไปผนึกไว้ตามที่ต่างๆ หนึ่งในนั้นคือราชันมารเผิงที่ถูกกดไว้ในบ่อล็อคอสูรของเขาหลงหู่

ต่อมาบ่อล็อคอสูรนี้ถูกคนของเขาหลงหู่ปรับปรุงเป็นตำหนักสยบมาร หรือก็คือตำหนักสยบมารในปัจจุบัน

เจ้าอินทรีดำตัวนี้ ตบะระดับหมื่นปี

น่าจะเป็นหนึ่งในจอมมารที่ถูกปฐมเทียนซือผนึกไว้ในปีนั้น

นึกไม่ถึงว่าวันนี้มันจะพังผนึกออกมาได้

งานเข้าแล้ว

บนท้องฟ้า หลังจากอินทรีดำบินออกจากตำหนักสยบมาร

เจ้าราชันมารเผิงตัวนี้ก็ได้เห็นท้องฟ้าที่ห่างหายไปนานกว่าสองพันปี

แม้จะเป็นถึงหนึ่งในหกจอมมารในอดีต

สองพันกว่าปีไม่ได้เห็นท้องฟ้าที่แท้จริง ตอนนี้ได้เห็นอีกครั้งก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นดีใจ

บินวนบนท้องฟ้ารอบใหญ่

พลังปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวกดทับเขาหลงหู่ในทันที

แม้แต่เทียนซือก็ยังตื่น

เสวียนเจินเทียนซือลืมตาขึ้น สัมผัสถึงไอปีศาจที่น่ากลัวที่ส่งมาจากทิศทางของตำหนักสยบมาร

เสวียนเจินเทียนซือรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ตั้งแต่พวกสือเจียนมุ่งหน้าไปตำหนักสยบมาร ความจริงเขาก็เฝ้าดูอยู่ตลอด

เพียงแต่ไม่ได้ลงมือเท่านั้น

เรื่องนี้เขาลงมือไม่ได้จริงๆ ปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตฟ้าเถิด

แต่ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน ท่านปฐมปรมาจารย์พังผนึกออกมา ดูเหมือนนี่จะเป็นลิขิตฟ้า

ส่วนเจ้าราชันมารเผิงตัวนั้น

เสวียนเจินเทียนซือกลับไม่กังวล

เจ้าราชันมารเผิงนั่นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้พุ่งออกมาด้วยตัวเอง

ไม่อย่างนั้นด้วยตบะของมัน ถ้าออกมาเองได้ มันคงออกมาตั้งแต่สองพันปีก่อนแล้ว

เห็นได้ชัดว่าท่านปฐมปรมาจารย์พาออกมาด้วย

มีท่านปฐมปรมาจารย์อยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจอมมารตัวนี้จะก่อเรื่องวุ่นวาย

...

และในขณะนี้ บนหลังของราชันมารเผิงตัวนี้

จางเทียนลู่ยืนตระหง่านอยู่

หลังจากราชันมารเผิงตัวนี้บินวนไปหนึ่งรอบ

จางเทียนลู่ก็เอ่ยขึ้น "พอได้แล้ว วันหลังยังมีโอกาสให้บินอีกเยอะ ตอนนี้ลงไปทักทายเพื่อนฝูงที่เพิ่งจะพยายามผนึกเราเมื่อกี้หน่อย"

สิ้นเสียงจางเทียนลู่ ราชันมารเผิงไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย รีบร่อนลงไปทันที

เขารู้ดีว่าครั้งนี้ที่เขาพังผนึกออกมาได้เป็นเพราะใคร

และครั้งนี้ที่ออกมาก็เพื่อทำงานให้จางเทียนลู่ ย่อมไม่กล้าเกียจคร้าน

ราชันมารเผิงรีบร่อนลงสู่พื้น

เห็นอินทรีดำตัวนี้ร่อนลงมา

ศิษย์เหมาซานและช้วนจินบนพื้นต่างก็ใจหายวาบ

เห็นได้ชัดว่าบนใบหน้ามีแววหวาดกลัว

สือเจียนและศิษย์พี่ใหญ่ช้วนจินที่เป็นแกนนำทั้งสองคน หน้าถอดสีจนซีดเผือด

ถอยหลังไปหลายก้าว

ก็พวกเขาเป็นคนนำทีมผนึกจางเทียนลู่ ตอนนี้จางเทียนลู่ออกมาแล้ว พวกเขาจะไม่กลัวได้ยังไง?

เมื่อกี้ก็ได้เห็นพลังของจางเทียนลู่ไปแล้ว

อยู่ในตำหนักสยบมาร แถมยังอาศัยพลังกดดันของตำหนักสยบมารและพลังกดดันจากเทวรูปบรรพชนช่วยกันกด ก็ยังเอาชนะจางเทียนลู่ไม่ได้

ตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา

แค่แรงกดดันจากรัศมีก็กดจนพวกเขาเงยหน้าไม่ขึ้นแล้ว

ตอนนี้พวกเขามีความรู้สึกว่า จางเทียนลู่ถ้าอยากจะบี้พวกเขาให้ตาย ก็ง่ายเหมือนบี้มดปลวกตัวหนึ่ง

ขณะนี้จางเทียนลู่ก้าวลงมาจากหลังของราชันมารเผิง

เขาเหยียบย่างบนความว่างเปล่า มาปรากฏตัวต่อหน้าสือเจียนและศิษย์พี่ใหญ่ช้วนจิน

หลังจากความเงียบงันชั่วอึดใจ

จางเทียนลู่ก็เอ่ยปาก

ปากศพของเขาพอขยับ ทันใดนั้นไอศพสีดำที่น่าสะพรึงกลัวก็พ่นออกมา

เขาถามว่า "เป็นพวกเจ้าสองคนสินะ ที่เมื่อกี้จะผนึกข้า?"

คำพูดนี้พอหลุดออกมา แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่หน้า

สือเจียนและศิษย์พี่ใหญ่ช้วนจินทั้งสองคนถูกแรงกดดันที่ถาโถมดั่งคลื่นยักษ์นี้กดทับ จนยืนไม่อยู่ เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งคุกเข่าทันที

สือเจียนรับมือกับพลังที่น่ากลัวนี้ไม่ไหว

ในใจเขารู้สึกเพียงความสิ้นหวังและความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

ก่อนมายังคิดว่าความแข็งแกร่งของจางเทียนลู่ผู้นี้แม้จะมาก แต่ก็คงไม่ถึงขั้นทำให้เขาสิ้นหวัง แต่ตอนนี้พอได้เห็นกับตา เขาถึงได้รู้ว่าความสิ้นหวังมันรู้สึกยังไง

นี่คือพลังที่เขาไม่มีทางตอบโต้ได้เลยโดยสิ้นเชิง

สือเจียนตกใจจนไม่กล้าพูด

ศิษย์พี่ใหญ่ช้วนจินที่อยู่ข้างๆ ก็สภาพดูไม่ได้ เหงื่อไหลหยดลงมาจากหน้าผากดั่งสายฝน

จางเทียนลู่ถาม "เมื่อกี้ตอนจะผนึกข้า ไม่ใช่ว่ากล้าหาญมากหรอกรึ? ตอนนี้แม้แต่ความกล้าที่จะพูดก็ไม่มีแล้ว?

วงการเต๋าของข้ามีพวกสวะอย่างพวกเจ้าโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่? กล้าทำไม่กล้ารับ งั้นรึ?"

"จะผนึกข้า มันก็ต้องมีเหตุผล ดังนั้นเหตุผลของพวกเจ้าคืออะไร?"

จางเทียนลู่จ้องมองศิษย์เหมาซานและช้วนจินกลุ่มนี้

ถ้าบอกเหตุผลไม่ได้ เขาไม่รังเกียจที่จะกวาดล้างพวกมันทิ้งที่นี่

ยังไงซะการลงมือกับบรรพชนสำนักอื่น

ต่อให้จางเทียนลู่ฆ่าล้างบางพวกมัน เหมาซานและช้วนจินก็ไม่กล้าพูดอะไร

แน่นอน ต่อให้กล้าพูด จางเทียนลู่ก็ไปหาถึงหน้าบ้านได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง สือเจียนก็เอ่ยปาก

"เป็นเพราะพลังของท่านอันตรายเกินไป เกินการควบคุมของทุกคนไปแล้ว ตอนนี้มีคนมากมายหวาดกลัวท่าน ท่านเข้าไปในตำหนักสยบมารเอง นี่เป็นโอกาสที่ไม่เคยมีมาก่อนสำหรับพวกเรา นี่แหละคือเหตุผล"

ฟังเหตุผลของสือเจียน

สีหน้าของจางเทียนลู่ก็ดูซับซ้อนขึ้นมา

[จบแล้ว]