บทที่ 36 - คิดจะแย่งโลงศพข้านอนงั้นรึ?

บทที่ 36 - คิดจะแย่งโลงศพข้านอนงั้นรึ?

จางยางเหว่ยไสไม้มาทั้งวัน ให้ตายก็คาดไม่ถึงว่าจะโดนลูกชายแท้ๆ หักหลังเข้าให้

แถมตอนนี้โทรไปก็ปิดเครื่อง หาตัวไม่เจอแล้ว

จางยางเหว่ยเพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆ แต่ตอนนี้เหงื่อกลับท่วมตัวไหลพรากราวกับน้ำตก

เดี๋ยวราชันผีทั้งสามมารับโลง จะเอาอะไรไปส่งงาน?

คงต้องเอาชีวิตไปแลก!

จางยางเหว่ยแข้งขาอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น

หวังจื้อหาอเองตอนแรกกะว่าทำโลงเสร็จจะกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้าน

พอได้ข่าวนี้ หวังจื้อหาอก็หน้ามืดตามัวเหมือนกัน

จบกัน!

โดนเพื่อนร่วมทีมพาซวยจนได้

จางยางเหว่ยกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

เมียเขาถามอยู่ข้างๆ ว่าโลงหายไปแล้ว จะหนีดีไหม

โลงใบนั้นราคาแพงระยับ พวกเขาไม่มีปัญญาชดใช้หรอก

จางยางเหว่ยตอบ "จะหนีไปไหนได้? รอความตายเถอะ"

จะหนีพ้นเงื้อมมือผีร้ายได้ยังไง?

ผีมีอิทธิฤทธิ์อะไรบ้างก็ไม่รู้ จะหนีไปไหนก็คงไม่รอด

พวกมันจะตามล่าเรา ฆ่าเราง่ายเหมือนบี้มด

จางยางเหว่ยลุกขึ้น เดินไปเลือกชุดซูไท่ (ชุดแต่งศพ) และรองเท้าศพจากในร้านของตัวเอง

จากนั้นก็จัดการเปลี่ยนชุดให้ตัวเองเสร็จสรรพ

ช่างรู้หน้าที่เสียจริง

ไม่หนีแล้ว เลือกโลงสักใบแล้วลงไปนอนรอความตายเลยดีกว่า

...

สามชั่วโมงต่อมา

ทางด้านจางเทียนลู่ เขาลืมตาขึ้น

ได้เวลาแล้ว

ธงหมื่นวิญญาณเทียมฟ้าถูกหลอมรวมจนสมบูรณ์

เขาลุกขึ้น เพียงแค่โบกมือเบาๆ ธงดำผืนยักษ์ข้างกายก็สั่นไหว กระดิ่งส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง

วินาทีต่อมา ธงดำยักษ์ก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว

มันลอยเข้ามาในฝ่ามือ แล้วถูกเขาเก็บเข้าไปในแขนเสื้อ

จางเทียนลู่หันไปบอกสามราชันผี "ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าโลงศพของข้าเสร็จหรือยัง"

ครบกำหนดหนึ่งวันแล้ว ได้เวลาไปรับโลงศพของเขาคืน

จางเทียนลู่พาสามผีร้ายเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้า ด้านหลังยังมีเจ้าปลาไหลพันปีติดตามมาด้วย

สามราชันผีนำทาง ไอศพและไอผีคละคลุ้ง มุ่งหน้าตรงไปยังร้านโลงศพตระกูลจางแห่งหมู่บ้านฉางเล่อ

ชั่วพริบตาเดียว จางเทียนลู่ก็ย่นระยะทางมายืนอยู่เหนือลานบ้านตระกูลจาง

เขาปรายตามองสามราชันผีด้านหลัง

สามราชันผีรู้หน้าที่ทันที พุ่งตัวลงไปในลานบ้านเพื่อรับของ

ราชันผีขันทีเหยียบย่างเข้ามาในลานบ้าน

ทันใดนั้น ลมเย็นยะเยือกก็พัดปกคลุมไปทั่วทั้งลาน

"ช่างจาง คนอยู่ไหน? ยังไม่รีบไสหัวออกมาอีก? โลงศพที่เจ้านายข้าสั่งไว้ เสร็จหรือยัง?"

เสียงแหลมสูงของราชันผีขันทีดังก้องไปทั่ว

ครู่ต่อมา สามผีร้ายและจางเทียนลู่ก็เห็นภาพตรงหน้า

จางยางเหว่ยกับเมีย ช่างรู้กาลเทศะ สวมชุดซูไท่นอนรออยู่ในโลงศพเรียบร้อยแล้ว

หวังจื้อหาอเองก็ใส่ชุดซูไท่ชุดใหม่เอี่ยมมานั่งรอความตายเช่นกัน

คนกลุ่มนี้ตะเกียกตะกายออกมาจากโลงศพ คุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทา

จางยางเหว่ยสารภาพตามตรง "ท่านปู่ผี โลงน่ะทำเสร็จแล้ว แต่ระหว่างทางเกิดเหตุขัดข้องนิดหน่อย"

ราชันผีขันทีขมวดคิ้ว

"ขัดข้อง? ขัดข้องอะไร?"

ทำโลงมันจะมีปัญหาอะไรได้?

หรือว่าทำโลงพัง?

จางยางเหว่ยเล่าเรื่องราวให้สามผีร้ายฟัง

ลูกชายตัวแสบของเขาฉวยโอกาสตอนไม่มีคน ขโมยโลงศพที่ทำเสร็จแล้วหนีไป ตอนนี้ติดต่อไม่ได้เลย

เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันหนีไปไหนแล้ว

จางยางเหว่ยรู้ตัวว่าทำโลงของราชันผีหาย ชีวิตคงจบสิ้นแล้ว

จึงยอมจำนน สวมชุดศพ เลือกโลงนอนรอความตายแต่โดยดี

ราชันผีขันทีและพรรคพวกได้ยินดังนั้น

หน้าถอดสีทันที

โลงศพที่เจ้านายสั่งให้ทำ หายงั้นรึ?

เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่คอขาดบาดตายเลยนะ

นั่นมันไม้จันทน์ดำหมื่นปีเชียวนะ!

ของล้ำค่าที่หาไม่ได้ง่ายๆ ทำหายไปแบบนี้ ท่านปฐมปรมาจารย์คงได้ฆ่าพวกมันทิ้งไปด้วยแน่

มิน่าล่ะ จางยางเหว่ยพวกนี้ถึงได้รีบหาชุดศพมาใส่รอ

ที่แท้ก็เตรียมตัวตายไว้นี่เอง

ราชันผีขันทีโกรธจัด

"ไอ้พวกสวะ เรื่องแค่นี้ยังรักษาของไว้ไม่ได้! วันนี้ข้าจะส่งพวกเอ็งไปลงนรกซะ!"

ราชันผีขันทีเงื้อมือจะสังหารครอบครัวช่างจาง

บนท้องฟ้า จางเทียนลู่ที่ฟังมาตั้งแต่ต้นก็เอ่ยขัดขึ้น

"พอได้แล้ว ฆ่าพวกมันไปจะมีประโยชน์อะไร? พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่อง ไปตามของกลับมาต่างหากคือเรื่องสำคัญ"

จางเทียนลู่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ มองลงมายังช่างจางในลานบ้าน

เขาขี้เกียจถือสาหาความกับคนธรรมดา

พวกนี้ก็แค่ช่างทำโลง ไม่ใช่คนขโมยของ

แถมยังเจียมตัวดี รู้จักใส่ชุดศพรอไว้ก่อน

ไม่หนีก็ไม่ต้องตาย!

คนที่สมควรตายไม่ใช่พวกนี้

จางเทียนลู่ถาม "ช่างไม้ ลูกชายเจ้าชื่ออะไร? วันเดือนปีเกิดเท่าไหร่?"

ช่างจางเหงื่อแตกพลั่ก

แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากเหนือหัว

เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า

ได้แต่บอกชื่อและวันเกิดลูกชายไปตามตรง

"จางหงเหว่ย เกิดวันที่ 12 เมษายน 1995 เวลา 7 โมงเช้าครับ!"

จางเทียนลู่ขยับนิ้วคำนวณ ในใจรู้คำตอบทันที

12 เมษายน 1995 เวลา 07:00 น. ปีอี่ไฮ่ (กุน) เดือนสาม วันสิบสาม ยามมะโรง

ดวงชะตา: ไม้น้ำ ทองดิน น้ำทอง ไฟดิน

ทิศมงคล: ตะวันออกเฉียงเหนือ กลางตะวันตก ตะวันตกเฉียงเหนือ กลางใต้...

ของหายช่วง 6 โมงเย็น

จางเทียนลู่ใช้วิชาลิ่วเหริน (หกสาย) คำนวณเพียงเล็กน้อย

รู้แจ้งเห็นจริงทันทีว่าจางหงเหว่ยอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไรอยู่

วิชาเต๋าห้าแขนง: ซาน อี มิ่ง เซี่ยง ปู่ (ภูผา แพทย์ ดวงชะตา โหงวเฮ้ง พยากรณ์)!

การทำนายทายทัก

นี่มันวิชาพื้นฐานของลัทธิเต๋าชัดๆ!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจางเทียนลู่ที่เป็นถึงปฐมปรมาจารย์แห่งเขาหลงหู่

ปรมาจารย์รุ่นสาม ผู้บรรลุศาสตร์แห่งเต๋า!

จื่อเวยโต้วซู่ (โหราศาสตร์ดาวม่วง) ไท่อี่เสินซู่ (คณิตศาสตร์เทพไท่อี่) ปาจื้อ (โป๊ยยี่สี่เถา) เหมยฮวาอี้ซู่ (เลขดอกเหมย) ปากว้าลิ่วเหยา (แปดทิศหกเส้น) ฉีเหมินตุ้นเจี่ย (ค่ายกลพรางกาย)...

วิชาไหนบ้างที่เขาไม่เคยเรียน?

สมัยยังมีชีวิต เขาเล่นจนเวลตันหมดแล้ว

แค่อยากจะหาของ ไม่ต้องใช้กระดองเต่าด้วยซ้ำ แค่ดีดนิ้ว ภาพนิมิตก็ปรากฏ ลิขิตฟ้าอยู่ในกำมือ!

ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ จางเทียนลู่ก็คำนวณจากชื่อ วันเกิด และเวลาของหาย จนรู้ตำแหน่งปัจจุบันของจางหงเหว่ย

เมื่อรู้ตำแหน่ง เขาเรียกธงหมื่นวิญญาณออกมา เก็บสามราชันผีกลับเข้าไปข้างใน

จากนั้นหันกายก้าวเดินไปในอากาศ

ออกจากที่นี่ มุ่งหน้าไปหาจางหงเหว่ย

จางเทียนลู่: หนอยแน่ะ ท่านบรรพชนผู้นี้จะขอดูนัก ว่าไอ้เวรตะไลตัวไหนบังอาจมาแย่งโลงศพของผีดิบเหาะ

เจ้ากล้าแย่งโลงข้านอนงั้นรึ?

งั้นเจ้าก็อย่าอยู่เลย!

ขโมยของใครไม่ขโมย ดันมาขโมยของข้า!

นี่มันท้าทายวิชาพยากรณ์ระดับปรมาจารย์ชัดๆ

คิดจะหนี?

เจ้าจะหนีพ้นปาจื้อลิ่วเหยาหรือเหมยฮวาอี้ซู่ของข้าได้เรอะ?

อย่าว่าแต่รอยเท้าคนเลย ยั่วโมโหข้ามากๆ ข้าคำนวณได้แม้กระทั่งว่าบนหัวเจ้ามีผมกี่เส้น

คิดว่าข้าจะหาไม่เจอ?

จางเทียนลู่: ไอ้หนู อย่าให้ข้าจับได้นะ ถ้าโดนจับได้เมื่อไหร่ เอ็งเตรียมตัวเละได้เลย!

จางเทียนลู่หันหลังกลับ

ไม่ได้ลงโทษครอบครัวช่างจางให้มากความ

เพราะไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับช่างไม้

อีกอย่างเจ้านี่ทำของหายแต่ไม่คิดหนี ก็ถือว่ายังพอคุยกันรู้เรื่อง

โทษตายละเว้นได้

แต่จางหงเหว่ยต้องตายสถานเดียว

ธงหมื่นวิญญาณเทียมฟ้า: ตำแหน่งงานว่าง เปิดรับสมัครด่วน รับเฉพาะพวกเกรดพรีเมียม!

ในธงของข้า กำลังขาดคนอยู่พอดี!

[จบแล้ว]