บทที่ 26 - ถ้าครั้งนี้เอ็งหนีรอด ข้าจะถอดชุดม่วงให้เอ็งใส่เลย

บทที่ 26 - ถ้าครั้งนี้เอ็งหนีรอด ข้าจะถอดชุดม่วงให้เอ็งใส่เลย

เสวียนเจินเทียนซือและเหล่าพันธมิตรนักพรตที่มาช่วยงาน ต่างเงยหน้ามองท้องฟ้า

เห็นดวงอาทิตย์สีทองกลายเป็นสีดำ เมฆดำทมิฬม้วนตัวอย่างบ้าคลั่ง

เสวียนเจินเทียนซือหน้าถอดสีทันที

วิชาสามสิบหกเทียนกัง พลิกผันหยินหยาง!

ซวยแล้ว!

พอไม่มีพลังจากดวงอาทิตย์เที่ยงวันมาหนุน อักขระสุริยันในมือก็ลดฮวบลง

เดิมทีเป็นสนามเหย้าของเสวียนเจิน พริบตาเดียวสถานการณ์พลิกผัน

กลายเป็นสนามของบรรพชนไปซะแล้ว

เสวียนเจินเทียนซือหนังหัวชาไปหมด

เล่นกันแบบนี้เลยเหรอครับปู่?

จางเทียนลู่มองดวงอาทิตย์สีดำบนหัวอย่างพอใจ

แล้วหันมาถามหลานชาย "เสวียนเจิน เป็นไง? ตอนนี้ยังกาลเทศะบุคคลเป็นใจอยู่ไหม?"

เสวียนเจินเทียนซือตอบกลับ "วิชาพลิกผันหยินหยางของท่านบรรพชนร้ายกาจจริงๆ แต่ถึงยังไงวันนี้ผู้น้อยก็ต้องพาท่านกลับไปให้ได้ ต่อให้ไม่มีฟ้าดินเป็นใจ ข้าก็ปล่อยท่านไปไม่ได้"

เสวียนเจินเทียนซือประสานอิน รีดพลังเฮือกสุดท้ายจากอักขระสุริยัน

โซ่ตรวนไฟนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากยันต์

ถักทอเป็นตาข่ายฟ้าดินโอบล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง

"เพลิงเทพแปดทิศ ตาข่ายฟ้าดิน! ผนึก!!"

เสวียนเจินเทียนซือรวบตาข่าย

โซ่ไฟบีบตัวลงมาหมายจะจับกุมบรรพชน

แต่ในจังหวะที่เสวียนเจินเทียนซือลงมือนั่นเอง

สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของจางเทียนลู่ก็จับความเคลื่อนไหวได้ทันที ที่ด้านหลังของเขา ใต้โคลนตมลึกของอ่างเก็บน้ำ เจ้าปลาไหลพันปีที่นิ่งเงียบมานาน ในที่สุดก็ขยับตัวแล้ว

เจ้าปลาไหลตัวนี้อยู่มาพันปี เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว

มันรู้ว่าจางเทียนลู่ดักรออยู่ข้างบน เลยไม่กล้าโผล่หัว

แต่มันก็แอบสังเกตการณ์อยู่ตลอด

พอเห็นเสวียนเจินเทียนซือกับจางเทียนลู่สู้กันจนถึงจุดพีค เจ้าปลาไหลแก่ก็ทนไม่ไหว

ร่างกายมหึมาพลิกตัวขึ้นมาจากโคลนก้นทะเลสาบ

จังหวะนี้แหละดีที่สุด

การได้กินพวกพระกลุ่มนั้น จะช่วยฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของมันได้อย่างมหาศาล

เมื่อกี้ที่ไม่กล้าออกมา เพราะกลัวจางเทียนลู่เล่นงาน

แต่ตอนนี้มีเสวียนเจินเทียนซือช่วยดึงความสนใจ จางเทียนลู่ยุ่งอยู่กับการรับมือหลานชาย มันแค่โผล่มางับแล้วหนี ด้วยความเร็วของมัน จางเทียนลู่ทำอะไรไม่ได้แน่

เจ้าปลาไหลยักษ์ประเมินแล้วว่าเสวียนเจินเทียนซือมีฝีมือพอตัว

น่าจะยื้อจางเทียนลู่ได้สักพัก

ดังนั้น พริบตาที่เสวียนเจินลงมือ เจ้าปลาไหลใต้น้ำก็พุ่งตัวทันที

ร่างกายขนาดใหญ่ว่ายขึ้นมาจากก้นน้ำอย่างรวดเร็ว

อ้าปากกว้าง หมายจะงับหลวงพ่อเหลี่ยวเจินและพระหยวนคงที่ลอยคออยู่

พวกพระวัดฝ่าจ้งเห็นปลาไหลยักษ์พุ่งขึ้นมาจากน้ำ

ตาก็แทบถลนออกจากเบ้า

หลวงพ่อเหลี่ยวเจินเคยได้ยินว่าเทียนซือเอาคนมาตกปลา แต่ไม่นึกว่าไอ้ปลาที่ว่าจะตัวใหญ่บัดซบขนาดนี้!

งานนี้ตายหยังเขียดแน่ๆ!

...

บนฝั่ง จางเทียนลู่สัมผัสได้ว่าเจ้าปลาไหลโผล่หัวออกมาแล้ว

มุดหัวอยู่ในโคลนตั้งนาน ในที่สุดก็ยอมออกมา

จางเทียนลู่ไม่คิดจะปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ

ถ้าปล่อยไปคราวนี้ ต่อให้อ่อยเหยื่อยังไงมันคงไม่โผล่มาอีกแน่

ดังนั้นจางเทียนลู่เลยไม่มีเวลามาเล่นกับเสวียนเจินเทียนซือตรงหน้า

เขามองตาข่ายไฟที่พุ่งเข้ามา

จางเทียนลู่ชักกระบี่เทียนซือออกจากด้านหลัง

ตวัดฉับเดียวสองที

แค่ปราณกระบี่สองสาย ก็ฉีกกระชากตาข่ายไฟจนขาดกระจุย

จากนั้น ไม่เปิดโอกาสให้เสวียนเจินเทียนซือได้ตั้งตัว

พลิกฝ่ามือฟาดออกไป

สายฟ้าปัญจธาตุคำรามกึกก้อง

เสวียนเจินเทียนซือโดนฝ่ามือสายฟ้าตบทีเดียว ร่วงจากฟ้าลงไปกระแทกพื้น

จางเทียนลู่: "ยุ่งธุระอยู่ อย่ามากวน ไปเล่นตรงนู้นไป"

เสวียนเจินเทียนซือมองตาข่ายฟ้าดินของตัวเองโดนทำลายในพริบตา

แถมโดนตบทีเดียวร่วง

ไม่มีทางสู้ได้เลย

เขาตกตะลึง

สรุปว่าที่ผ่านมา ท่านบรรพชนแค่เล่นสนุกกับเขาเหรอเนี่ย

พอเอาจริง เขาไม่มีปัญญาต่อกรเลยสักนิด?

ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น แค่ความเร็วในการร่ายฝ่ามือสายฟ้า เขาก็ตามไม่ทันแล้ว

เสวียนเจินเทียนซือลงไปนอนวัดพื้น ไม่กล้าซ่ากับบรรพชนอีก

เขาเริ่มรู้ตัวแล้ว

เพราะเขาก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวใต้น้ำเหมือนกัน

บรรพชนตกปลามาตั้งนาน ตอนนี้ปลาคงกินเบ็ดแล้ว

นี่มันช่วงเวลาสำคัญ ขืนเข้าไปขัดจังหวะตอนนี้ จุดจบคงไม่ต่างจากหลวงพ่อเหลี่ยวเจินเมื่อกี้

เสวียนเจินไม่อยากลงไปเป็นเหยื่อปลา

จางเทียนลู่จัดการเสวียนเจินในกระบวนท่าเดียว

แล้วก้าวเท้าพริบตาเดียว ไปโผล่เหนือผิวน้ำ

มองเจ้าปลาไหลพันปีที่โผล่หัวขึ้นมา

จางเทียนลู่ลงมือทันที

มือข้างหนึ่งทะลวงลงไปในน้ำ

บนนิ้วทั้งห้า สายฟ้าอินทมิฬพุ่งออกมา ก่อตัวเป็นมือสายฟ้าสีดำขนาดมหึมา

มือยักษ์พุ่งลงไปในน้ำลึก คว้าจับเจ้าปลาไหลแก่ตัวนั้น

"ครั้งนี้ข้าจะดูสิว่าเอ็งจะหนียังไง!"

ใต้น้ำ ปลาไหลพันปีเห็นมือสายฟ้าดำทะมึนพุ่งลงมา

มันตกใจแทบสิ้นสติ

ในใจด่ากราด

ไอ้แก่เสวียนเจินนี่มันกากจริงๆ

เมื่อกี้ยังสู้กันดุเดือดไม่ใช่เหรอ?

ทำไมแป๊บเดียวโดนตบร่วงแล้ว?

กระจอกแท้!

ปลาไหลพันปีอุตส่าห์กะจะใช้แผน 'นกกระยางกับหอยสู้กัน ชาวประมงคว้าพุงเพียว' (ตาอินตานาหาปลา ตาอยู่คว้าพุงเพียว)

แต่กลับโดนจางเทียนลู่ซ้อนแผน

จางเทียนลู่รู้ดีว่าเจ้าปลาไหลนี้มันเจ้าเล่ห์ และรู้ว่ามันคอยดูท่าทีอยู่

แผนเดิมคือตกปลาล่อเสือออกจากถ้ำจริงๆ

แต่พอดีมีพวกหัวโล้นมาป่วน

แถมหลานชายตัวดีกับพวกนักพรตก็แห่กันมา

จางเทียนลู่เลยปรับแผนตามสถานการณ์

เขารู้ว่าเจ้าปลาไหลต้องอดใจไม่ไหว

เลยแกล้งทำเป็นสู้กับเสวียนเจิน ให้มันตายใจว่าเขาคงติดพันอยู่

มันจะได้ออกมาแย่งกิน

กลยุทธ์ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม!

นี่มันพิชัยสงครามของมนุษย์ ปลาไหลอย่างเอ็งจะไปรู้อะไร?

บำเพ็ญเพียรพันปีแล้วไง?

จะมาทันเล่ห์เหลี่ยมคนได้ยังไง?

และอีกอย่าง จางเทียนลู่หัวเราะเยาะในใจ: เอ็งคงไม่คิดจริงๆ หรอกนะ ว่าระดับเสวียนเจินจะสู้กับข้าได้สูสี?

เมื่อกี้แค่แหย่เล่น ของจริงน่ะ ข้าตบทีเดียวมันก็ดับแล้ว

ใต้น้ำ ปลาไหลพันปีเห็นท่าไม่ดี รีบกลับตัวจะหนี จะมุดกลับลงไปในโคลน

คราวที่แล้วหนีรอดเพราะจางเทียนลู่ไม่ทันตั้งตัว

แถมมันยอมแลกชีวิตเพื่อแย่งของ

แต่คราวนี้ เตรียมตัวมาดีขนาดนี้ จะปล่อยให้หนีได้ไง?

จางเทียนลู่: ครั้งนี้ถ้าเอ็งหนีรอด ข้าจะถอดชุดม่วงกับชุดมังกรให้เอ็งใส่เลย!

มือสายฟ้าอินทมิฬเร็วกว่าปลาไหลสิบเท่า

คว้าหมับเข้าที่ลำตัวลื่นๆ ของมัน

จากนั้น จางเทียนลู่ก็กระชากสุดแรง

"ขึ้นมานี่!!"

มือสายฟ้าระเบิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ผิวน้ำระเบิดออก จางเทียนลู่เหวี่ยงเจ้าปลาไหลยักษ์พันปีลอยละลิ่วขึ้นมาจากน้ำ

ปลาไหลพันปีถูกจับโยนขึ้นไปบนฝั่ง

ร่างมหึมากระแทกพื้น กลิ้งทับต้นไม้ก้อนหินพังยับเยิน ทำเอาเสวียนเจินเทียนซือ เหล่านักพรต และตำรวจที่อยู่ในเหตุการณ์ตะลึงตาค้าง

"เชี่ย! นั่นมันมังกรเหรอวะ!!"

[จบแล้ว]