บทที่ 14 - ถ้าแหกปากอีก เดี๋ยวจะถอนฟันให้หมดปาก

บทที่ 14 - ถ้าแหกปากอีก เดี๋ยวจะถอนฟันให้หมดปาก

จางเทียนลู่คว้ามือออกไป

"ฟ้าดินมืดมน แสงตะวันจันทรา ฝ่ามือเทพลิ่วติง เก็บกวาดสิ่งอัปมงคล!"

เบื้องหลังของเขา แสงทองพุ่งเสียดฟ้า

จากนั้น ร่างจำแลงของเทพพิทักษ์กายสีทองขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้น

เทพองค์นี้คือหนึ่งในหกเทพลิ่วติงแห่งลัทธิเต๋า

ร่างจำแลงของเทพสีทองสูงตระหง่านค้ำฟ้า

สูงกว่าสิบวา ร่างกายใหญ่โตมโหฬาร!

เมื่อจางเทียนลู่ฟาดฝ่ามือออกไป เทพสีทองยักษ์ก็ฟาดฝ่ามือตาม

ตบราชันผีทั้งสามที่กำลังหนีอยู่บนฟ้า ร่วงลงมาทีละตัวเหมือนตบแมลงวัน

สามราชันผีเพิ่งจะออกตัว โดนฝ่ามือเทพลิ่วติงตบสวนเข้าให้ เล่นเอามึนตึ้บ

ทั้งสามร่วงกระแทกพื้น

พวกมันเงยหน้ามองจางเทียนลู่

ราชันผีสาวชุดแดงโวยวาย "ตาแก่ อย่าให้มันมากเกินไปนักนะ! พวกเราไม่เคยมีความแค้นต่อกัน ต่างคนต่างอยู่มาตลอด ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้!

อีกอย่าง เราก็เป็นภูตผีปีศาจเหมือนกัน แค่ซอมบี้กับผี ต่างกันนิดเดียว จะมาฆ่าแกงกันเองทำไม?"

จางเทียนลู่ปรายตามองราชันผีสาวชุดแดง แล้วแค่นเสียง "ใครพวกเดียวกับแก? ในสายตาอาตมา แกนับเป็นคนด้วยเหรอ? อย่ามาทำเป็นปากดี ให้โอกาสพวกแก ยอมจำนนซะดีๆ มาเป็นลูกน้องข้า แล้วข้าจะละเว้นชีวิตให้

ไม่งั้น..."

บนชุดคลุมมังกรสีดำของจางเทียนลู่ มีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่าน ตอนนี้สายฟ้าบนตัวเขาเปลี่ยนจากสีม่วงเป็นสีขาวแล้ว

วิชาสายฟ้าของเขาหลงหู่ ก็เหมือนอุณหภูมิของเปลวไฟ มีการแบ่งระดับ

สีของไฟ: แดง เหลือง ขาว น้ำเงิน ยิ่งใกล้เคียงน้ำเงิน อุณหภูมิยิ่งสูง

สีของสายฟ้า: ม่วง ขาว ทอง น้ำเงิน แดง!

สีขาวคือขั้นที่สองของวิชาสายฟ้า อานุภาพร้ายกาจกว่าสีม่วงเมื่อกี้คนละเรื่อง

สามราชันผียืนเผชิญหน้ากับจางเทียนลู่ สัมผัสได้ถึงพลังสายฟ้าสีขาว

ราชันผีสาวชุดแดงหน้าซีดเผือด

นางเป็นราชันผีมาพันปี มีแต่คนยอมสยบแทบเท้า ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร จะให้มายอมจำนนง่ายๆ ฝันไปเถอะ

ราชันผีสาวกัดฟันพูด "อยากให้ข้ายอมแพ้ ฝันไปเถอะ"

จากนั้นนางก็หันไปส่งสายตาให้พันธมิตรอีกสองตัว

"เดี๋ยวเราแยกกันโจมตีสามทาง รุมมันพร้อมกัน ใส่ให้สุดตัว ต่อให้มันมีวิชาสายฟ้าก็อาจจะไม่ชนะหรอก เสี่ยงดวงดู ฆ่ามันให้ได้!"

ราชันผีสาวมั่นใจว่าถึงอีกฝ่ายจะมีสายฟ้า แต่พวกนางมีจำนวนมากกว่า

สามรุมหนึ่ง โอกาสชนะก็ยังมีสูง

ทว่า สิ่งที่ราชันผีสาวคาดไม่ถึงก็คือ พอพูดจบปุ๊บ ราชันผีขันทีที่เมื่อกี้ยังเป็นพวกเดียวกัน กลับใจเสาะก่อนเพื่อน

ประกาศแปรพักตร์ทันที

ราชันผีขันทีชูแส้ปัดในมือขึ้นแล้วตะโกน "อย่ามาพล่าม! อยากสู้ก็สู้ไปคนเดียวสิ!"

"ข้าน้อยขอยอมแพ้! ต่อไปนี้ท่านคือนายท่านคนใหม่ของข้าน้อย!"

ราชันผีสาวโกรธจนควันออกหู

"ไอ้ขี้ขลาด! ยังไม่ทันสู้เลย ก็ยอมแล้วเหรอ?"

เสียแรงที่เป็นถึงราชันผี

ราชันผีขันทีมองบนใส่ราชันผีสาว มันสื่อสายตาว่า: ไม่เห็นความเก่งกาจของเขาเหรอ แล้วดูพวกเราสามตัวสิ

เขาตบพวกเราร่วงจากฟ้าได้ในฝ่ามือเดียว ก็แปลว่าตบพวกเราตายได้ในฝ่ามือเดียวเหมือนกัน

รีบยอมแพ้ตอนที่ยังมีโอกาสน่ะฉลาดแล้ว คิดว่าจะสู้สายฟ้าไหวจริงๆ เหรอ?

แถมข้างหลังเขายังมีกระบี่ ตราประทับ และสมุดรายชื่อเทพของเทียนซืออีก

ราชันผีขันทีประเมินสถานการณ์และฝีมือตัวเองได้แม่นยำสุดๆ

ตอนนี้ยังมีโอกาสยอมแพ้ ขืนสู้กันจริงๆ เดี๋ยวอยากยอมก็อาจจะไม่ทันแล้ว

ราชันผีขันที: "ตอนมีชีวิตข้าก็เป็นขี้ข้าอยู่แล้ว เป็นขี้ข้าต่อจะเป็นไรไป ไม่เห็นเสียหาย!"

ราชันผีขันทีน้อมคารวะยอมจำนนเป็นรายแรก รีบแจ้นไปอยู่ข้างจางเทียนลู่

จางเทียนลู่มองมันอย่างพึงพอใจ

ใช้ได้

ผู้รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี เอ็งนี่มันรู้งาน!

ราชันผีขันทีถามขึ้น "นายท่าน ข้าน้อยขอถามหน่อย ตอนมีชีวิตท่านเป็นเทียนซือรุ่นที่เท่าไหร่ของเขาหลงหู่? แล้วชุดมังกรที่ท่านสวมนี่..."

จางเทียนลู่ตอบ "อาตมาคือปรมาจารย์รุ่นที่สามแห่งเขาหลงหู่ จางเทียนลู่ ฮ่องเต้หยวนอู่จงอวยยศย้อนหลังเป็นเทพเจินจวินผู้แจ้งกระจ่างในธรรมอันกว้างใหญ่ ปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก โจโฉและฮ่องเต้ฮั่นแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพสยบอุดร กินตำแหน่งล่างจงโหว ศักดินาหมื่นครัวเรือน พระราชทานชุดมังกร!"

ราชันผีขันทีถึงกับยืนตรงเคารพ

โอ้โห สุดยอด!

ฮ่องเต้ฮั่น!

แถมราชวงศ์หยวนยังอวยยศให้อีก

บารมีระดับนี้สูงกว่าราชวงศ์ชิงเยอะเลย

ราชันผีขันทีตัวนี้ชื่อ หวังอิงเหลียน ตอนมีชีวิตเคยเป็นหัวหน้าขันที ตายแล้วบำเพ็ญเพียรจนเป็นราชันผี การยอมรับเจ้านายใหม่สำหรับมันไม่ใช่เรื่องยาก

ยิ่งเจ้านายคนนี้ สถานะเผลอๆ จะสูงกว่าฮ่องเต้ราชวงศ์ชิงเสียอีก

ปฐมปรมาจารย์แห่งเขาหลงหู่ ฮ่องเต้ฮั่นตั้งยศให้ ฮ่องเต้หยวนอวยยศซ้ำ มีชุดมังกรพระราชทาน

น่าอายตรงไหน?

ไม่น่าอายเลยสักนิด!

แววตาของราชันผีขันทีเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

มันหันขวับไปมองราชันผีสาวกับทารกผี

"พวกแกสองตัว ยังไม่รีบยอมแพ้อีก? บังอาจล่วงเกินเบื้องสูง อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนนะ เดี๋ยวพ่อจะจัดการให้!"

ราชันผีสาวกับทารกผีทำหน้าเหยียดหยาม

สัญดานขี้ข้าแก้ไม่หาย

เปลี่ยนสีเร็วจริงนะ!

เมื่อกี้ยังเป็นพวกเดียวกัน แป๊บเดียวหันมาเล่นงานกันเองซะแล้ว

ไอ้ชาติชั่ว

ราชันผีสาวกางกรงเล็บออกมา เล็บของนางยาวเฟื้อยในพริบตา แถมยังเป็นสีแดงฉาน

ราชันผีสาว: "ลุย!"

ทารกผีข้างๆ ร้องเสียงแหลม ทั้งสองพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน

ทางด้านจางเทียนลู่ ราชันผีขันทีก็สะบัดแส้ปัดเข้าปะทะ

ราชันผีขันทีกับราชันผีสาวเข้าห้ำหั่นกัน

ปกป้องนายท่านสุดชีวิต

ส่วนจางเทียนลู่ยืนมองทารกผีที่ส่งเสียงร้องแสบแก้วหู เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเหมือนแมงมุมไต่พื้น พุ่งเข้ามาหมายจะสังหาร

เจ้าตัวนี้เหมือนเฟซฮักเกอร์ (Facehugger) ปากเต็มไปด้วยฟัน แค่เลียหน้าคนทีเดียวก็กระชากหนังหน้าหลุดได้ง่ายๆ

ตอนนี้เจ้าตัวประหลาดกำลังพุ่งเข้าใส่หน้าจางเทียนลู่

จางเทียนลู่มองเจ้าตัวจิ๋วที่คล่องแคล่วตัวนี้อย่างใจเย็น

เขายืนนิ่งๆ รอให้มันกระโจนใส่

พอมันพุ่งเข้ามาใกล้หน้า จางเทียนลู่ก็ประสานอิน

คาถากายทองคำ!

"ฟ้าดินมืดมิด!!"

วินาทีต่อมา แสงทองนับไม่ถ้วนก็ระเบิดออกจากร่าง

ก่อตัวเป็นกำแพงแสงทองอันแข็งแกร่งอยู่ตรงหน้า

ทารกผีมองกำแพงแสงทองที่โผล่ขึ้นมากะทันหัน แข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็ก

มันกรีดร้อง

"อ๊ากกก!!!!"

เบรกไม่อยู่แล้ว

โครม!!

เบรกด้วยหน้า เต็มๆ เข้าที่เกราะทองคำของเทียนซือ

หน้าของทารกผีโดนความร้อนจากแสงทองเผาจนไหม้ไปครึ่งแถบ

ควันขาวลอยโขมง

ฉ่าาา!!!

มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

จางเทียนลู่มองเจ้าเด็กผีที่คิดจะใช้ความเร็วมาเล่นงานระยะประชิด

สุดท้ายเอาหน้าโหม่งเกราะทองคำของเขาเอง

เขาส่ายหน้า

ไอ้น้อง ยังไม่ตื่นเหรอ?

จะมาเล่นความเร็วกับอาตมา?

เห็นอาตมาขยับไหม?

พุ่งเข้ามาอย่างกับไททันวิปริต

ยืนเฉยๆ ให้ตี เอ็งยังเจาะเกราะทองคำข้าไม่เข้าเลย

ทารกผีหน้าไหม้ไปครึ่งซีก กำลังแหกปากร้อง

ทันใดนั้น มือศพสีดำก็ยื่นออกมาจากแสงทอง คว้าคอเจ้าทารกผีไว้เหมือนจับลูกไก่

มือนี้ย่อมเป็นมือของจางเทียนลู่

ทารกผีถูกจางเทียนลู่กำไว้แน่น

เขายกมันขึ้นมา เสียงร้องนี่มันระคายหูชะมัด

จางเทียนลู่จ้องหน้าผีที่กำลังแหกปาก ร้องขู่เสียงเข้ม "ถ้าแหกปากอีก เดี๋ยวจะถอนฟันให้หมดปาก ทีละซี่เลย"

ทารกผี: "เชี่ย!!! โหดจังวะ?"

[จบแล้ว]