บทที่ 7: อย่าใส่อะไรแปลกๆ ลงในอาหารนะ

"เธอนี่ชอบจินตนาการเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริงอยู่เรื่อยเลยนะ"

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เจียงจื่อโม่และสวีชิงหนิงก็ออกจากบ้านมาพร้อมกัน

"ฉันเนี่ยนะ จินตนาการ?"

"ใช่"

เจียงจื่อโม่หันไปมองสวีชิงหนิงด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า "ฉันบอกตลอดว่าที่ช่วยเธอตอนนั้นมันเป็นแค่ความกล้าหาญและคุณธรรมล้วนๆ ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝง แต่เธอกลับคิดว่าฉันมีจุดประสงค์อื่น ก็เลยพาลมีความรู้สึกที่ไม่สมควรกับฉันไปด้วย"

สวีชิงหนิง: "..."

เจียงจื่อโม่: "อีกอย่าง ตอนนั้นเธออายุเท่าไหร่กันเชียว?"

"ฉันรู้ค่ะว่าพี่เป็นแค่คนผ่านทาง ที่ทำไปเพราะความกล้าหาญและคุณธรรม" จู่ๆ สวีชิงหนิงก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วค่อยๆ หมุนตัวกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เขา "แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้น มันฝังใจฉันนี่คะ"

ริมฝีปากสีกุหลาบขยับจะพูดแล้วก็หุบลง เหมือนอยากจะพูดอะไรมากมายแต่เรียบเรียงออกมาไม่ได้

ก็อย่างว่าแหละ เวลาอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ ใครๆ ก็ต้องประหม่ากันทั้งนั้น

ถ้าพูดได้คล่องปร๋อ ก็คงไม่ใช่ความชอบจริงๆ หรอก

"ไม่ว่าจะยังไง สรุปง่ายๆ คือฉันชอบพี่ค่ะ"

ท่าทีของเจียงจื่อโม่ดูเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม "แค่เพราะฉันเคยช่วยชีวิตเธอไว้เนี่ยนะ?"

สวีชิงหนิงพยักหน้า "และแน่นอนว่าเพราะพี่หล่อด้วย"

เจียงจื่อโม่: "เธอชอบฉันแค่เพราะสองเหตุผลนี้?"

สวีชิงหนิง: "สองเหตุผลนี้ยังไม่พอให้ชอบอีกเหรอคะ? ใจฉันไม่ได้ทำด้วยหินนะ"

เธอไขว้มือไว้ด้านหลัง ยิ้มหวานหยดย้อย ให้ความรู้สึกเหมือนสายลมอ่อนๆ ในช่วงรอยต่อระหว่างฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน

เจียงจื่อโม่ก้มดูนาฬิกาข้อมือ จัดแขนเสื้อให้เข้าที่ "ฉันต้องไปทำงานแล้ว ขอตัวนะ ส่วนเธอก็ตั้งใจเรียนล่ะ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินไปคนละทิศละทางกับสวีชิงหนิง

สวีชิงหนิงมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปแล้วถอนหายใจเบาๆ

ดูเหมือนพี่จื่อโม่จะไม่ค่อยอยากสนใจเธอเท่าไหร่... แปดโมงเช้า เจียงจื่อโม่เริ่มต้นชีวิตการทำงานอีกวัน

พอใกล้เที่ยง เขาก็เริ่มคิดว่าจะกินอะไรดี

สักพัก หลี่เจี้ยนเหว่ย เพื่อนร่วมงานก็เดินหน้ามุ่ยเข้ามานั่งข้างๆ

เจียงจื่อโม่ปรายตามองเพื่อน แล้วก้มหน้าดูแอปสั่งอาหารต่อ "เป็นไรวะ?"

หลี่เจี้ยนเหว่ยฟุบหน้าลงกับโต๊ะ บ่นพึมพำ "ฉันว่าฉันจบเห่แล้วว่ะ!"

เจียงจื่อโม่: "เกิดไรขึ้น?"

หลี่เจี้ยนเหว่ย: "บอสเห็นที่ฉันตั้งฉายาให้แกในแชทว่า 'เต่าล้านปีจอมขูดรีด' ว่ะ!!!"

เจียงจื่อโม่: "..."

"เพื่อน แล้วฉันจะทำไงดีวะ?"

"ทำใจเถอะ ไม่รู้จะช่วยยังไงว่ะ"

หลี่เจี้ยนเหว่ยชะโงกหน้าเข้ามา เห็นเขากำลังกดสั่งอาหารก็นึกขึ้นได้ว่าใกล้พักเที่ยงแล้ว

"ช่างมันเหอะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง สั่งข้าวกินก่อนดีกว่า"

"..."

"เอ้อ เกือบลืมบอก มีคนมาหาแกน่ะ รออยู่ชั้นหนึ่ง"

"มาหาฉัน?"

เจียงจื่อโม่เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ถามด้วยความสงสัย "เวลานี้น่ะนะ?"

มาหาตอนพักเที่ยงเนี่ยนะ??

หลี่เจี้ยนเหว่ย: "ผมยาวสลวย ใส่ชุดเดรสสีขาว สวยหยาดเยิ้มเลยว่ะ"

เจียงจื่อโม่: "..."

"เขาบอกว่ามีเรื่องด่วน รีบลงไปดูเร็วเข้า"

"..."

"พนันเลยว่าเป็นน้องสาวคนไหนสักคนที่มาติดพันแกแน่ๆ"

หลี่เจี้ยนเหว่ยกับเจียงจื่อโม่เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย พอเรียนจบก็เข้ามาทำงานที่เดียวกัน

เขารู้ดีว่าเจียงจื่อโม่หล่อจริง

แค่คำว่า "หล่อ" ยังน้อยไป ต้องใช้คำว่า "หล่อวัวตายควายล้ม" ถึงจะเหมาะ!!

ดังนั้นการที่มีสาวมาหาถึงบริษัทจึงเป็นเรื่องปกติมาก

"..."

แต่ในใจเจียงจื่อโม่กลับสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ

ลางสังหรณ์นั้นกลายเป็นจริงทันทีที่เขาก้าวออกจากลิฟต์ มาถึงหน้าตึกบริษัท และเห็นสวีชิงหนิงยืนอยู่

ใช่เธอจริงๆ ด้วย

เขาคิดว่าหลังจากให้เธอค้างเมื่อคืน เรื่องระหว่างพวกเขาก็น่าจะจบแค่นั้น แทบจะไม่ได้เจอกันอีก

ไม่นึกว่าจะมาเจอกันอีกตอนเที่ยงแบบนี้

สวีชิงหนิงเห็นเจียงจื่อโม่เดินมาก็โบกมือทักทาย

ท่าทางทักทายของเธอมีความเป็นเซเลบเบาๆ แค่ยกแขนขึ้นแล้วกระดิกนิ้วกลางกับนิ้วนางเบาๆ

ดูผู้ดีสุดๆ

เจียงจื่อโม่เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเธอ "มาทำอะไรที่นี่?"

"ก็ใกล้เที่ยงแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ฉันทำกับข้าวมาให้"

สวีชิงหนิงพูดพลางยื่นถุงที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมาให้ดู ในถุงมีกล่องข้าวสีส้มแปร๊ดน่ารักมาก

เจียงจื่อโม่อึ้ง "เธอเอามาให้ฉัน?"

สวีชิงหนิง: "ใช่ค่ะ ฉันกลับบ้านไปทำกับข้าวมาให้พี่โดยเฉพาะเลยนะ"

เจียงจื่อโม่: "เอ่อ..."

คราวนี้เขาไม่ปฏิเสธอย่างเย็นชา เพราะรู้สึกซาบซึ้งใจในคำพูดของเธอจริงๆ

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงจื่อโม่ก็พูดอย่างสุภาพ "ขอบใจในน้ำใจนะ แต่เธอกลับไปกินเองเถอะ"

เขาทำท่าจะเดินหนี แต่สวีชิงหนิงรีบคว้าแขนเขาไว้หมับ!!

เจียงจื่อโม่: "หือ?"

เขาหันกลับไปมอง

เห็นสวีชิงหนิงเลิกคิ้วทำหน้าตาเว้าวอน คิ้วขมวดเป็นรูปตัววีคว่ำดูน่าสงสาร

"รับน้ำใจแล้วก็รับของไปด้วยสิคะ ฉันไม่ได้วางยาพิษสักหน่อย"

"พอเธอพูดแบบนี้ ฉันชักจะสงสัยจริงจังแล้วสิว่าเธอใส่อะไรแปลกๆ ลงไป"

"ถ้าจะใส่ ก็คงใส่ยาปลุกเซ็กส์แหละค่ะ"

"หยุดพูดจาแปลกๆ เดี๋ยวนี้!"

"โอเคๆ ไม่ล้อเล่นแล้ว ฝีมือฉันอร่อยนะ ลองชิมดูสิคะ"

"..."

"ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ให้ฉันนอนด้วยเมื่อคืน โอเคไหมคะ?"

"พูดให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม?"

เฮ้ย! อย่าพูดจาสองแง่สองง่ามแบบนั้นเซ่!!

"แค่อาหารที่ตั้งใจทำให้ยังไม่พอแสดงความจริงใจอีกเหรอคะ? หรือต้องให้ฉันเอาตัวเข้าแลกจริงๆ ถึงจะพอใจ?!"

"!"

เจียงจื่อโม่ตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบหันซ้ายแลขวาดูว่ามีใครได้ยินบทสนทนาล่อแหลมนี้ไหม

โชคดีที่มีแค่ลุงยามยืนอยู่ไม่ไกล!

สีหน้าลุงยามตอนนี้: (゜ロ゜)

และพอลุงยามเห็นหน้าเจียงจื่อโม่ แกก็รีบเดินเลี่ยงไปทางอื่นอย่างรู้กาลเทศะ

พร้อมกับถอนหายใจในใจว่า วัยรุ่นสมัยนี้เขาร้อนแรงกันจริงๆ!

"นี่ ฟังฉันนะ!"

เจียงจื่อโม่ก้าวเข้าหาสวีชิงหนิง ท่าทางคุกคามเหมือนจะจับเธอกดลงกับพื้น

"พูดจาภาษาคนปกติหน่อยได้ไหม?!"

"...อื้อ"

การเข้ามาประชิดตัวกะทันหันทำเอาสวีชิงหนิงตกใจจริงๆ

ดูเหมือนเธอจะขวัญอ่อนกว่าที่คิด

แต่ก็นะ แต่งตัวมาซะสวยเช้งกระเด๊ะขนาดนี้ ดูเป็นคุณหนูผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว

โดนพุ่งเข้าใส่แบบนี้ก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา

เจียงจื่อโม่มองสวีชิงหนิงที่ก้มหน้านิ่ง แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง

ใจจริงอยากจะเทศนาเรื่องพูดจาเพ้อเจ้ออีกสักชุด แต่... ช่างเถอะ พูดไปก็คงไม่เข้าหู

"กล่องข้าว"

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เจียงจื่อโม่หันหน้าไปทางอื่น แต่ยื่นมือไปทางสวีชิงหนิง

สวีชิงหนิง: "คะ?"

"เอากล่องข้าวมา ฉันรับไว้เป็นของขวัญขอบคุณก็ได้ ฉันไม่มีเจตนาอื่นนะ อย่าเข้าใจผิด"

"อ้อ โอเคค่ะ"

สวีชิงหนิงค่อยๆ วางถุงใส่มือเจียงจื่อโม่ เธอตั้งท่าจะบอกลาอีกรอบ แต่เจียงจื่อโม่ไม่สนใจ เดินดุ่มๆ จากไปทันที