ตอนที่ 22 เพิ่มพลัง (ฟรี)

สั่งเจ้าพ่อไปเป็นไอดอล

ตอนที่ 22 เพิ่มพลัง

เด็กฝึกตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงเพลงประจำรายการที่ดังผ่านลำโพง พวกเขาลุกขึ้นตื่นอย่างงุ่มง่าม ผมชี้โด่ชี้เด่ไปทุกทิศทาง และมีคราบน้ำลายแห้งบนแก้ม ในบรรดาเด็กฝึกที่เหนื่อยล้าก็มีสิ่งมีชีวิตลึกลับยืนอยู่

จูนยืนอยู่กลางห้อง สวมเสื้อเชิ้ตสีส้มนีออนพร้อมด้วยหน้ากากแมวสีชมพูฟรุ๊งฟริ๊ง

จีซองกรีดร้องเมื่อเห็นเขา ทำให้เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนสะดุ้งตื่นอยู่บนเตียง

"อ๋า!" ฮุนก็กรี๊ด "นายทำบ้าอะไรตรงนั้นน่ะ?"

“ฉันกำลังรอให้เพลงจบ” จูนกล่าว ในความเป็นจริง เขาพยายามจำโน้ตเพลง พวกเด็กฝึกเคยได้ยินเพียงครั้งเดียว ดังนั้นเขาจึงต้องการเรียนรู้โดยเร็วที่สุดเพื่อจะได้นอนหลับชิวๆ

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะสวมหน้ากากบ้านั่นตั้งแต่ไก่โห่” ฮุนบ่นและลุกขึ้นในที่สุด

แจยงเดาะลิ้นของเขาแล้วส่งสายตาหรี่ๆ จ้องมองเขา จูนเม้มริมฝีปากของเขา ความอดทนของเขาค่อยๆ ลดลงสำหรับเด็กคนนี้ เท่าที่เขาจำได้ เขายังไม่ได้ทำอะไรให้เด็กเวรนี่เลยด้วยซ้ำ! จูนที่กำลังจะขึ้นใส่หมอนี่ จู่ๆ หน้าจอฝูก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าเขา

[ภารกิจเสริมเปิดแล้ว! คราวนี้ คุณจะได้รับแอคทีฟสกิล ชื่อ เพิ่มพลัง! เพิ่มความแข็งแกร่งหรือแรงจูงใจให้คนอื่นเมื่อเปิดใช้งาน ดีเลย์หนึ่งวัน สกิลดังกล่าวส่งผลต่อความใกล้ชิด]

จูนขมวดคิ้ว เขาจะใช้แอคทีฟสกิลแบบนี้ที่ไหนได้ล่ะ? มันคงจะดีกว่าถ้าจะให้ภารกิจใหม่อีกเซ็ตหนึ่งแทน เนื่องจากภารกิจปัจจุบันยากเกินไป

[คุณยอมรับภารกิจเสริมนี้หรือไม่?]

“ไม่” จูนตอบ ครั้งสุดท้ายที่เขาตกลง ผลที่ตามมาคือความเสี่ยงลดค่าทักษะ เขาไม่เห็นความจำเป็นในการเสริม ดังนั้นเขาจึงรีบปฏิเสธ

[คุณแน่ใจใช่ไหม? หากยืนยันการยกเลิกภารกิจเสริม ภารกิจเสริมนี้จะไม่สามารถนำกลับมาได้เมื่อถูกปฏิเสธ]

จูนถอนหายใจยาว ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกขัดแย้ง สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการคือเสียใจที่ไม่ได้ทำภารกิจดังกล่าว

“อ่า เวรเอ๋ย” ฮุนเดาะลิ้นขณะที่เขาชนเข้ากับจูน “ทำไมนายถึงยังยืนอยู่ที่นั่นเหมือนคนบ้าอยู่ล่ะ ออกไปสิฟร่ะ ไอ้ตัวประหลาด” เขากระซิบ

'ฉันยอมรับ' จูนรีบพูดในใจ เขาตระหนักว่าเขาอาจต้องการสกิลเพิ่มพลังเมื่อมีคนทดสอบความอดทนของเขา เขากำลังจะตอบโต้ทันที!

[เป็นทางเลือกที่ฉลาดแล้วโฮสต์ นี่คือภารกิจของคุณ: เป็นพระผู้ช่วย! ช่วยอัพเกรดทักษะของผู้อื่น สร้างแรงบันดาลใจให้เด็กฝึกสามคนเพื่อเพิ่มทักษะของตนได้หนึ่งจุด ระยะเวลาภารกิจคือ 24 ชั่วโมง หากไม่ปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ จะถูกหักหนึ่งแต้มจากค่าทักษะที่มี การนับเวลาถอยหลังของคุณเริ่มต้นขึ้นแล้ว!]

จูนคิดถูกแล้ว ผลที่ตามมาก็เหมือนเดิม แม้ว่าเขาจะรู้สึกขอบคุณมากขึ้นเนื่องจากระยะเวลาทำภารกิจครั้งนี้คือ 24 ชั่วโมง

หลังจากตกลงทำภารกิจเสริมแล้ว จูนก็ตระหนักว่าเขาเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้อง เขารีบสวมรองเท้าแล้ววิ่งตามทะเลสีส้มไป เจ้าส้มตัวน้อยเข้ามาในห้องฝึกซึ่งมีไว้สำหรับเด็กฝึกระดับสามดาว เมื่อพวกเขาเข้าไป พวกเขาก็เห็นเมนเทอร์กันรออยู่ข้างใน

เด็กฝึกระดับสามดาวบางคนรู้สึกแย่ขึ้นมาในทันที จูนเข้าใจความกลัวของพวกเขา เขาเองก็ได้ดูซีซั่นที่แล้วเพราะเหม่ยหลิง และกันก็เป็นเมนเทอร์ในช่วงซีซั่นที่สอง เขาเป็นที่รู้จักในฐานะเมนเทอร์ด้านการเต้นที่เข้มงวดในช่วงเวลาของเขา อย่างไรก็ตามเขาน่าจะมีการเปลี่ยนแปลงในช่วงสองปีใช่ไหม?

"ขยับให้ไว!" กันพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งครัด ทำให้เหล่าเด็กฝึกวิ่งชนกันขณะที่พวกเขาพยายามจะยึดจุดไว้

โอเค…เหมือนว่าเขาจะไม่เปลี่ยนไปเลย

เด็กฝึกเข้าแถวเป็นห้าแถวตอน โดยจูนอยู่ด้านหลังสุด เขาไม่ต้องการดึงความสนใจมาที่ตัวเองมากนักเพราะเขารู้ว่าเขาไม่ใช่นักเต้นที่ดี

อย่างไรก็ตาม นั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยกับหน้ากากสีชมพูฟรุ๊งฟริ๊งของเขา ดวงตาของกันจ้องมองมาที่เขาอย่างเป็นธรรมชาติ

“เอาล่ะ” กันปรบมือ “พวกคุณเหลือเวลาไม่ถึงสามวัน คุณจะต้องแสดงเพลงนี้ในวันมะรืน ดังนั้นฉันหวังว่าพวกคุณจะเรียนรู้ได้เร็ว” เขากำหนดโทนเสียง "และฉันจะไม่ลังเลที่จะตำหนิพวกคุณหาก พวกคุณขาดทักษะด้านใด อย่างน้อยพวกสามดาวควรมีพื้นฐานการเต้น หากคุณไม่มีสิ่งนั้น ให้พิจารณาไปอยู่ที่ศูนย์ดาวแทน"

จูนอดที่จะรู้สึกวิตกกังวลไม่ได้ นี่คือสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย เขารู้ว่ามาตรฐานและความคาดหวังจะเพิ่มขึ้นเมื่อระดับดาวเพิ่มขึ้น เขาถูกกำหนดให้ล้มเหลวเพราะเขาเป็นมีทักษะการเต้นแค่ D- ซึ่งหมายถึงไม่มีพื้นฐานทางทฤษฎีในการเต้น

“ฉันจะแสดงให้พวกคุณดูเพียงครั้งเดียวเท่านั้น” กันกล่าว "จากนั้นเราจะมาดูทีละขั้นตอนกัน ฉันหวังว่าพวกคุณทุกคนจะทำความคุ้นเคยกับสเต็ปจนถึงเที่ยงวัน นี่เป็นครั้งเดียวที่คุณจะได้มีโอกาสเรียนรู้วิธีการเต้น ดังนั้นอย่าลืมตั้งใจฟังให้ดีล่ะ”

กันหันหน้าไปทางกระจกแล้วเปิดเพลง เขาเริ่มด้วยข้อแรก มันค่อนข้างง่าย มันไม่ต้องใช้ความกระฉับกระเฉงมากนัก แต่ความรู้สึกสง่างามฝังอยู่ในการเคลื่อนไหวของเขา

มันดูง่ายในสายตาของมือสมัครเล่น แต่จูนรู้ว่าอาจต้องใช้ทักษะบางอย่างในการทำให้มันดูดี ไม่งั้นมันก็มีแต่จะดูแย่ลงเท่านั้น คอรัสเต็มไปด้วยการเคลื่อนไหวกายกรรมและการกระโดด ทำให้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะร้องเพลงขณะทำท่าต่างๆ มันสงบลงในช่วงท่อนที่สองแต่กลับใช้ท่ายากขึ้นที่ท่อนบริจ ช่วงพักเต้นต้องอาศัยการปูพื้นด้วยซ้ำ!

Azure คิดไงถึงให้ท่าแบบนี้กับเด็กฝึก? เป็นหุ่นยนต์บ้าระห่ำที่สามารถเรียนรู้ท่าเต้นแบบนี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวันเหรอ?

บรรยากาศในคลาสที่แตกต่างกันล้วนแตกต่างกัน ห้าดาวยิ้มสดใสตื่นเต้นกับการเรียนรู้ท่าเต้นใหม่ๆ ทั้งสี่ดาวก็ยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความสุขในขณะที่เมนเทอร์ด้านเสียงของพวกเขาขอให้พวกเขาร้องเพลงทีละคน

มันเริ่มพังในห้องสามดาว แน่นอนว่าเด็กฝึกบางคนยังคงรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ดูท่าเต้น จีซองแทบฉี่ราดตัวเองด้วยความตื่นเต้น ในทางกลับกัน เด็กฝึกเช่นแจยงกลับจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม เขาเริ่มจดจำสเต็ปตั้งแต่ที่กันทำการแสดงแล้ว เด็กฝึกที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งอยู่ในแถวของจูน ดูเหมือนจะมีความมั่นใจน้อยที่สุด

“เด็กน่าสงสาร” จูนพึมพำ

[คุณควรจะห่วงเรื่องตัวเองจะดีกว่านะ โฮสต์]

'หุบปากไปเลย ฝู'

ไม่ต้องไปพูดถึงเด็กฝึกศูนย์ดาวและสองดาวด้วยซ้ำ เมนเทอร์ที่ได้รับมอบหมายให้ประจำชั้นเรียนแทบจะยอมแพ้อยู่แล้วเพราะการขาดความกระตือรือร้นและทักษะของเด็กกลุ่มนี้

“นี่แหละ” กันพูดหลังจากทำกิจวัตรเสร็จแล้ว มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาเท่านั้น “ถึงตาพวกคุณแล้ว อย่างน้อยฉันก็หวังว่าพวกคุณจะเลือกท่อนคอรัส”

“ครับเมนเทอร์” เด็กฝึกในสองสามแถวแรกกล่าว จูนขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าการเคลื่อนไหวครั้งแรกเป็นไงด้วยซ้ำ

“เด็กฝึกที่อยู่แถวสุดท้าย” จู่ๆ เมนเทอร์กันก็พูดขึ้น “ฉันแค่อยากเห็นแถวของคุณยืนขึ้น”

เด็กฝึกในแถวสุดท้ายมองหน้ากันด้วยความสับสน

“สี่แถวแรก นั่งลง” เขาสั่ง “มาดูทักษะการเรียนรู้ของพวกคุณกันดีกว่า แถวสุดท้าย พวกคุณทุกคนจะต้องเต้นท่อนคอรัส”

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา