ตอนที่ 11 ดาวกับหน้าต่างสเตตัส

สั่งเจ้าพ่อไปเป็นไอดอล

ตอนที่ 11 ดาวกับหน้าต่างสเตตัส

“นายเป็นเด็กฝึกมานานแค่ไหนแล้ว?”

“ก็น้อยกว่าสองปี” จีซองกล่าว

จูนพยักหน้า นั่นพออธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงยังค่อนข้างกังวล สองปีนี่น่าจะไม่เพียงพอที่จะสร้างความมั่นใจให้กับเด็กฝึก

จูนยังคงจำตอนที่เขายังเป็นนักเลงได้สองปี เขามักจะได้รับมอบหมายให้ไปชงกาแฟ ผสมแอลกอฮอล์ และทำความสะอาดเท้าไม่ก็ห้องน้ำของสมาชิกแก๊งค์คนอื่นๆ อยู่เสมอ อย่างไรก็ตาม มีอยู่วันหนึ่ง ป๋อเหวินขอให้เขายิงปืน เขางี้กลัวจนฉี่แทบราด!

จากนั้นสมาชิกเฒ่าคนนี้ก็เข้ามาหาเขาและพูดถ้อยคำที่สร้างแรงบันดาลใจให้

“จีซอง” เขาพูดตามคำพูดของสมาชิกแก๊งผู้เฒ่า คนๆ นั้นเกษียณในอีกหนึ่งปีต่อมา และอาจถึงแก่กรรมแล้ว ดังนั้นมันคงไม่แย่เกินไปที่จะเอาคำพูดของเขามาเผยแพร่ถูกไหม?

“ฉันจะบอกความลับเล็กๆ น้อยๆ ให้นายฟังนะ” เขาพูดโน้มน้าวจีซองให้โน้มตัวเข้ามา จีซองยังคงประหม่าและโน้มตัวลงมาฟัง

"ไม่มีใครเขาสนใจความวิตกกังวลของนายหรอกเว้นแต่ตัวนายเอง พวกเขาสนใจแต่ผลลัพธ์ตรงนี้เท่านั้นแหละ ถึงเวลาตบหน้าความกระวนกระวายใจและแสดงให้พวกเขาเห็นว่าใครเป็นเจ้านาย ฉันอยากให้นายเดินฉุยฉายบนเวทีไปรำแพโชว์หางดุจพวกนกยูง ทำตัวเหมือนคนที่มีปริญญาเอกด้านการยิงปืน” จูนกล่าว

“เด็กฝึกจีซอง ถึงเวลาที่คุณจะต้องกลับไปหลังเวทีแล้ว” PD กล่าวและขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา

จูนลืมเปลี่ยนข้อความสุดท้าย มันควรจะเป็น "ปริญญาเอกด้านการแสดง" แต่เขาหมกมุ่นอยู่กับบทบาทจนลืมเรื่องนั้นไป

เขายักไหล่ มันควรจะได้ผลใช่ป่ะ?

เขามองไปที่หน้าต่างสถานะของตัวเองและเห็นว่าเวลายังคงเดินนับถอยหลังอยู่

[กำหนดเวลาภารกิจเสริม: 1 ชั่วโมง 25 นาที]

จูนเดาะลิ้นของเขา มันเคยได้ผลกับเขาในตอนนั้น! เขาสามารถยิงเป้าที่อยู่ตรงกลางได้แม้ว่าเขาจะเป็นมือใหม่ก็ตาม

อ่า ช่างแม่ม ไว้เขาค่อยไปหักเอากับทักษะการแร็พบางส่วนของเขาออกก็ได้ ยังไงมันก็ใช้ไม่ได้จริงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

หลังจากนั้นไม่กี่นาที จีซองก็มาถึงเวที โดยที่ยังคงดูกังวลอยู่มาก เขาจับมือตัวเองแน่น และเท้าของเขาก็ไขว้กันไปมา

“แนะนำตัวหน่อย” มินโฮพูด

จีซองกระแอมในลำคอ “สวัสดีครับเมนเทอร์และเด็กฝึกทุกท่าน ผมชื่อซงจีซอง อายุ 20 ปีจาก Harmony Entertainment”

ใบหน้าของเขาปรากฏบนหน้าจอ และได้ยินเสียงอุทานดังไปทั่วห้องโดยอนุมัติ

"เขาเป็นเด็กฝึกที่หล่อโฮก"

“อา ฉันล่ะอิจฉาชะมัด พ่อแม่ฉันน่าจะทำงานให้ดีกว่านี้นะ”

“ทำไมฉันไม่เกิดมาพร้อมกับหน้าตาแบบนั้นบ้างน้า”

จูนสามารถสะท้อนสิ่งที่พวกเขาพูดได้ เด็กคนนี้มีหน้าตาที่ดูดีมากๆ

อย่างไรก็ตาม การมีรูปลักษณ์ที่ดีไม่ใช่แนวคิดที่แปลกสำหรับเขาเลย ในฐานะจุนห่าว เขาเองก็ได้รับการยกย่องว่าหล่อที่สุดในแก๊งของเขาเหมือนกัน! แต่ดูเหมือนผู้ชายที่จะทรงพลังในอุตสาหกรรมไอดอลนั้นคงต้องมีมาตรฐานความงามที่ละเอียดอ่อนและดูละมุนมากกว่าโลกเบื้องหลังมากนัก

ชเวจุนโฮเองมีศักยภาพมากมายพอที่จะกลายเป็นคนหล่อมากยิ่งขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม เขากลับมีรอยแผลเป็นมากมายจากการต่อสู้ในอดีตกับพวกอันธพาลในละแวกบ้านของเขา แถมดูเหมือนว่าเขาจะดูแลตัวเองไม่ได้ดีเหมือนกัน ผิวหนังของเขามีตำหนิไม่น้อย ผมของเขาแห้งแตก และดวงตาของเขาค่อนข้างจะดำคล้ำจากการอดหลับอดนอน

“พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกนะจีซอง” เมนเทอร์จีฮยอนพูด

ความประหม่าเต็มห้องโถงอีกครั้ง ทุกสิ่งให้ความรู้สึกสมจริงมากขึ้น ถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะแสดงให้เหล่ากรรมการได้เห็นถึงสิ่งที่พวกเขาทุ่มเททำงานหนักในช่วงสัปดาห์หรือหลายเดือนที่ผ่านมา ในกรณีจูนคือสองวัน

พอดนตรีเริ่มบรรเลง จีซองก็กลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง การเคลื่อนไหวของเขายังคงมีความเขินอายอยู่บ้าง แต่แทบจะมองไม่ออก และด้วยความที่เป็นมือสมัครเล่น เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่การเต้นของเขากลับโดดเด่นกว่ามาก

การเต้นดูเหมือนจะเป็นความสามารถพิเศษของเขา ในทุกย่างก้าว พื้นเบื้องล่างของเขาลุกโชนราวกับว่ามันไม่ใช่แค่เวที แต่เป็นนรกแห่งความน่าหลงใหลที่ครุกรุ่น การเคลื่อนไหวของเขาลื่นไหล เป็นการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งและความสง่างามอย่างไร้รอยต่อ การขยับแขนขาแต่ละข้างของเขาล้วนบอกเล่าเรื่องราว จนเหมือนการแสดงอารมณ์ที่คำพูดเพียงอย่างเดียวไม่สามารถเข้าใจได้

เมื่อโชว์บนเวทีจบลง เหล่าเด็กฝึกต่างก็ส่งเสียงปรบมือ เด็กฝึกคนต่อไปเริ่มกังวลมากขึ้น จีซองตั้งมาตรฐานบนนั้นไว้สูงมาก!

“อืม ก็ไม่เลว” มินโฮพูด “ฉันเดาว่าคุณคงได้รับการฝึกฝนด้านการเต้นมาเป็นอย่างดีสินะ”

จีซองพยักหน้าแต่ยังคงหายใจไม่ทัน

“ขอเวลาเราคุยกันสักครู่”

กรรมการมารวมตัวกันและเริ่มพูดคุยถึงทักษะของเขา

“เด็กคนนี้เต้นเก่งมาก” กันกล่าว “ผมสามารถให้ห้าดาวแก่เขาสำหรับเรื่องการเต้นได้เลย”

“ฉันก็เหมือนกัน” ฮเยรินเห็นด้วย

“เสียงของเขายังขาดการพัฒนาไปนิดหน่อย” อูจินห้าม “ผมว่าเขาเป็นนักร้องระดับสองดาว ผมคงไม่สามารถให้มากกว่านี้ได้”

จีฮยอนพยักหน้า “เด็กฝึกสมัยนี้เต้นได้ค่อนข้างดี เขาทำได้ดีกว่าไอดอลทั่วไปอีก แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะสามารถฝึกร้องในคลาสห้าดาวได้”

ขณะที่กรรมการพูดคุยกัน หน้าต่างสถานะก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาจูน

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! คุณประสบความสำเร็จในภารกิจ: หัวใจทองคำ]

[จากนี้คุณจะสมารถเห็นหน้าต่างสถานะของเด็กฝึกคนอื่นๆ เมื่อพวกเขาอยู่บนเวที]

จูนเบนสายตาไปที่จีซองและเห็นหน้าจอโฮโลแกรมเหนือหัวของเขา

[ซงจีซอง:

การเต้น: A

รูปลักษณ์: A

เสียงร้อง : C-

การแร็พ: C

เสน่ห์: B]

โอเค เด็กคนนี้มีความสามารถมากกว่าที่เขาคิด เขามี A สองและ B หนึ่งตัว! อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากการไตร่ตรองอย่างยาวนานของเหล่ากรรมการ พวกเขาจะต้องพูดคุยถึงประเด็นเสียงร้องและความมั่นใจของเขา

ด้วยเหตุนี้ จูนจึงสรุปว่าเขาน่าจะได้สามดาวเป็นอย่างน้อย

“เด็กฝึกซงจีซอง คุณได้สามดาว” คังมินโฮกล่าว

_____________________________

เพจแปลถ้าเช่นนั้นข้าขอลา