ตอนที่ 3 ได้รับลิขสิทธิ์และทดลองเล่นเกม (รีไรท์)

เมื่อมาถึงสำนักงานลิขสิทธิ์ วิลเลียมกล่าวกับพนักงานต้อนรับว่า : "สวัสดีครับ ผมวิลเลี่ยม เดวอนเชอร์ ผมโทรนัดกับทางนี้เมื่อ 2 วันก่อนครับ"

หลังจากตรวจสอบจากสมุทโน๊ตของเธอแล้ว พนักงานต้อนรับสาวก็พูดกับวิลเลี่ยมว่า : "สวัสดีค่ะคุณวิลเลี่ยม เดวอนเชอร์โปรดตามฉันมาทางนี้เลยค่ะ"

วิลเลียมเดินตามพนักงานต้อนรับไป เพื่อยื่นเอกสารต่างๆ ตามข้อกำหนดของเจ้าหน้าที่เรียบร้อยวิลเลียมได้คัดลอกสำเนาเกม Plants vs. Zombies ไว้สามชุดและต้นฉบับการออกแบบเกมร่างแรกรวมไปถึงสำเนาที่จะถูกประทับตราลิขสิทธิ์ลงนามด้วยชื่อและลายนิ้วมือของเขาเอง

สำเนาสองชุดใส่ไว้ในกระเป๋าเอกสาร ทิ้งให้สำนักงานลิขสิทธิ์ไว้หนึ่งฉบับ โดยวิลเลียมเป็นผู้ดูแลร่างฉบับแรกจะถูกใส่ถุงปิดผนึกและประทับตราวิลเลียมกลับไปที่ที่ทำการไปรษณีย์ แล้วส่งจดหมายถึงตัวเองตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ลิขสิทธิ์

ข้อดีของการทำแบบนี้ก็คือเมื่อเกิดข้อพิพาทด้านลิขสิทธิ์ วิลเลียมจะนำจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดออกซึ่งมีลิขสิทธิ์พร้อมตราประทับและวันที่ของที่ทำการไปรษณีย์เพื่อเป็นพยานหลักฐานไปชั้นศาล จะเป็นประโยชน์มากกว่า

เนื่องจากเป็นเรื่องราวและการออกแบบดั้งเดิมจึงต้องใช้เวลา 3 วันในการตรวจสอบลิขสิทธิ์

ขณะที่รอการจดทะเบียนลิขสิทธิ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา วิลเลียม จะไปที่สนามบอลของมหาลัยเพื่ออยู่จนแน่ใจว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป้าหมายเขาคือต้องการทดสอบผลของคาถา แต่เขาไม่กล้าใช้คาถาทางกายภาพเขาไม่อยากเป็นสิ่งแปลกปลอมในโลกนี้ที่ปราศจากเวทมนตร์ แต่คุณยังสามารถทดลองได้ด้วยคาถาที่มองไม่เห็นเช่นพลังทางจิตหัตถ์นักเวทย์ที่คนธรรมดามองไม่เห็นและสัมผัสได้ ดังนั้นเมื่อลูกบอลบินไปยังโกลด์ วิลเลี่ยมก็จะใช้หัตถ์นักเวทกับลูกฟุตบอลวิถีบอลก็จะเปลี่ยนไป

ฟุตบอลอาจเบี่ยงเบนไปจากโกลด์หรือผู้รักษาประตูอาจทำผิดพลาด แต่ลูกบอลที่เหมือนจะเซฟได้ก็เปลี่ยนจะวิถีบอลอย่างกะทันหัน หลังจากนั้น 2 วันวิลเลี่ยมถูกเหล่าผู้เล่นในสนามขับออกไป โชคดีที่ทุกคนคิดว่าผู้ชายคนนี้คือพวกดาวไม้กวาด (ตัวซวย ตัวหายนะ ตัวทำคนอื่นอับโชค) เนื่องจาก 2 วันมานี้วิลเลี่ยมอยู่บนรันเวย์หลังประตูไหนประตูนั้นก็ทำประตูไม่ได้สองถึงสามประตู

วิลเลี่ยมซึ่งถูกไล่ออกจากสนามบอลมหาลัย นอกจากในคลาสเรียนแล้ว ช่วงเวลาระหว่างรับประทานอาหารกลางวันวิลเลี่ยมมักเจอกับคนพาลในมหาลัยจากทีมพายเรือ นายคนนี้เคยบูลลี่วิลเลี่ยมมาก่อน

หนุ่มคนนี้กำลังถือจานพูดคุยพลางหัวเราะกับผู้หญิงสวยๆ วิลเลี่ยมมองหาจังหวะ พอได้ก็ยกมือขวาขึ้นด้วยพลังทางจิต จานในมือของเขาบินไปที่หัวของสาวสวยคนนั้น ฟังจากเสียงที่ดังลั่น วิลเลี่ยมคาดว่าสาวสวยคงเจ็บพอดู

ทรราชของมหาลัยจ้องมองไปที่สาวงามที่ถูกราดด้วยน้ำผลไม้ด้วยความตะลึงงัน เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขารู้สึกได้ว่าจู่ๆ มีคนยกมือขวาขึ้นแล้วจานก็บินออกไปจากมือเขา

เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาก็ไล่ตามสาวงามที่เพิ่งบอกเลิกกัน หลังจากนั้นวิลเลี่ยมไม่หนีไปไหนใช้หัตถ์นักเวทคว้าเท้าของอาจารย์มหาลัยกระหน่ำใส่อันตพาลมหาลัยจนล้มเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง ลงไปวัดกับหินอ่อน ฟันสองซี่หักทันที ลุกขึ้นมาปากของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด

เมื่อเห็นสภาพน่าสังเวชของนักเลงประจำมหาลัย วิลเลี่ยมก็รู้สึกมีความสุขชายคนนี้เคยซัดวิลเลี่ยมจนล้มลงมาก่อน พร้อมทั้งเหยียดหยามวิลเลี่ยมไม่มีชิ้นดี นายวิลเลี่ยมนี่รีบลุกเลย พยายามจะสวนคืนแต่เขาอ่อนเกินทำอะไรไม่ได้ ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้แก้แค้นสมใจ แต่ถึงแม้จะไม่มีใครรู้ว่าวิลเลี่ยมใช้หัตถ์นักเวทที่มองไม่เห็นเอาคืนได้แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าเครื่องมือคลื่นแสงสมัยใหม่จะสามารถตรวจจับได้หรือไม่

วิลเลี่ยมคิดไปถึงว่าอย่างน้อยที่นี่ก็คือมหาวิทยาลัยลอนดอน ดังนั้นเขาควรระวังตัวไว้บ้าง หากพวกอุปกรณ์การวิจัยพวกนี้ค้นพบความสามารถอันผันผวนของเขาเข้า เขาจะมีปัญหาเอา วิลเลี่ยมแอบเตือนตัวเองไว้ เขายังก่อคลื่นลมไม่ได้เพราะยังไม่มีเงินหรืออำนาจ ที่นี่มีคนมากเกินไปเวทมนตร์จึงควรถูกใช้อย่างจำกัดหรือก็ไม่ต้องใช้ถ้าไม่จำเป็น

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ วิลเลี่ยมคุ้นคิดว่าจะโปรโมตเกมยังไงให้ใช้จ่ายเงินให้น้อยที่สุด พลางคิดถึงเรื่อง Facebook ของ Mark Zuckerberg ที่แพร่กระจายจากคนสู่คนในวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัยอย่างช้าๆ

เฉินโม่คุ้นสงสัยว่าฉันจะทำแบบเดียวกันได้ไหมน้อ? อีกอย่างเกมนี้ก็น่าดึงดูดมากในยุค 2000 เนื่องจากเป็นเกมที่ทำงานบนคอมพิวเตอร์ Plants vs. Zombies ในช่วงเวลานี้จึงมีสเปกที่สูงกว่าบนโทรศัพท์มือถืออยู่นิดหน่อยแถมยังน่าเล่นกว่าด้วย ว่าวซื่อๆ ก็คือภาพแจ่มกว่านั่นแหละ

วิลเลียม ยืมแพลตฟอร์มมาจากเกม Tetris แบ่งความยากของเกมออกเป็นสามระดับ : ระดับง่าย ปานกลางและหืดขึ้นคอ ซอมบี้แต่ละระดับเดินด้วยความเร็วที่แตกต่างกันทุกครั้งที่คุณผ่าน 10 ระดับจะมีเลนป้องกันพิเศษขึ้น มีทั้งหมด 10 เลน มี 4 เลนใช้ป้องกัน จึงมีระดับที่มากกว่าในชีวิตก่อนหน้านี้ซึ่งมีความยาก 6 เลนป้องกัน

ช่วงพีคของเกมควรนานกว่าในชีวิตก่อน ที่มีระดับเพียง 69 ระดับในเวอร์ชั่นแรกและเวอร์ชั่นต่อมาถึงสามารถเพิ่มได้ถึง 99 ระดับและ 188 ระดับ ในอนาคตยังสามารถสร้างเป็นโหมดเน็ตเวิร์ค ทั้งยังออกแบบเป็นโหมดแผนที่ป้องกันสี่มุมตามโหมดของ Warcraft RPG

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ วิลเลียม ฉันคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

วิลเลียมได้รับหนังสือแจ้งจากสำนักงานลิขสิทธิ์ภายใน 3 วัน แจ้งให้เขาไปที่สำนักงานลิขสิทธิ์เพื่อรับใบรับรองลิขสิทธิ์และชำระค่าธรรมเนียมส่วนที่เหลือ

เช้าวันรุ่งขึ้นในอีก 2 วันต่อมา วิลเลียมก็ได้รับใบรับรองลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการพลางมองไปที่ถุงแฟ้มในมือ แผนขั้นแรกในโลกนี้สำเร็จแล้ว ทีนี้เขาสามารถโปรโมตเกมได้ตามไอเดียที่เขาวางเอาไว้ได้แล้ว

หลังจากได้รับใบรับรองลิขสิทธิ์แล้ว วิลเลียมก็เดินไปที่ชมรมเกมของมหาลัยพร้อมกับแผ่นซีดีที่สกีนหน้าเกมไว้แล้ว

ที่มหาวิทยาลัยลอนดอนมีชมรมเกี่ยวกับพวกงานอดิเรกมากมาย เหล่านักศึกษาหลายคนในมหาลัยมักจะนำเกมที่พวกเขาสร้างขึ้นไปที่ชมรมเกี่ยวกับงานอดิเรกจำพวกคลับเกม เพื่อทดสอบระบบเกมของตน ระหว่างการทดสอบพวกเขาสามารถหาขีดจำกัดหรือช่องโหว่ในเกมได้

บางเกมได้ก็รับการส่งเสริมจากเหล่าเถ้าแก่บริษัทเกมต่างๆ หากเกมพวกเขาได้รับความนิยมในคลับเกมนี้

สิ่งที่วิลเลียมต้องการคืออิทธิพลของชมรม ความสนใจของคนหนุ่มสาวที่มีต่อเกม ตราบใดที่มันเป็นที่นิยมในมหาวิทยาลัยลอนดอน ไม่นานก็สามารถเลื่อนชั้นจากในมหาวิทยาลัยเข้าสู่โรงเรียนมัธยมในลอนดอนทั้งหมดได้ ที่เหลือก็เป็นเรื่องกล้วยๆ แล้ว หากจะหาตัวแทนเพื่อโปรโมทเกมต่อไป

ชมรมเกมในมหาวิทยาลัยลอนดอนอยู่ในอาคารสามชั้นของภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ นี่คือห้องคอมพิวเตอร์ของภาควิชา

ชั้นสองและชั้นสามเป็นห้องซูเปอร์คอมพิวเตอร์ธรรมดา ที่มหาลัยใช้สำหรับการทดลองของเหล่าคณาจารย์และนักศึกษา ศาสตราจารย์หลายท่านมักจะนำนักศึกษาเข้าคลาสหรือทดลองที่นี่ ส่วนที่ชั้นแรกเป็นกลุ่มของเหล่านักศึกษาที่มีความสนใจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ คลับเกมดังกล่าวก็เกิดจากที่นี่นั่นเอง

วิลเลียมเปิดประตูห้องชมรมเกมและเห็นว่ามีคอมพิวเตอร์มากกว่า 30 เครื่อง ที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้จัดจำหน่ายคอมพิวเตอร์ในราคาต่ำ ใช้พื้นที่มากกว่า 90 ตารางเมตร นักศึกษาหลายสิบประจำอยู่คนละเครื่องกำลังเล่นเกมกันอยู่คุยปรึกษากันเป็นพักๆ มีผู้ชาย 2-3 คนกำลังเขียนและวาดภาพบนกระดานดำและมีการทะเลาะวิวาทกันเป็นระยะๆ จนดูเหมือนจะตีกันอยู่แล้ว

วิลเลียมยังเป็นสมาชิกของกลุ่มผลประโยชน์เกมแห่งนี้ด้วย ทุกคนรู้ว่าเขาสร้างเกมมาเมื่อสองสามวันก่อน เมื่อวันนี้เมื่อเห็นเขาเข้ามาพร้อมถือซีดีในมือ พวกเขาก็รู้ว่าเกมของวิลเลี่ยมพร้อมแล้ว

ชายผิวขาวรูปร่างผอมสูง ผมหยิกหยอย เห็นวิลเลียมปุ๊บก็ตะโกนว่า "เฮ้ พวกเอ็งดูสิว่าใครมา นี่ไม่ใช่อัจฉริยะวิลเลี่ยม เดวอนเชอร์ของเราเหรอ เห็นว่าออกเกมใหม่มา ว่ากันว่าเกมที่อัจฉริยะสร้างนั้นแตกต่างจากที่สร้างจากคนทั่วไป”

วิลเลียมไม่ชอบผู้ชายคนนี้เลย เพราะเขาเป็นพวกพูดจางี่เง่า ถ้าเผลอไปฟังเข้า เขาจะลากนายมานั่งฟังเขาพูดซ้ำเป็นชั่วโมงอีกอย่างนายพูดมากแต่มีน้ำหาสาระไม่ได้ ไม่มีความรู้ และพูดมากเกินไปทุกคนจึงค่อยอยากไม่สนใจเขา

วิลเลียมคิดกับตัวเองว่าฉันไม่ใช่พ่อนาย ทำไมไม่รู้จักมองไปรอบๆ บ้าง ฉันก็ไม่เคยส่งสายตาไปซะหน่อย ไม่แปลกใจเล้ย ที่ไม่มีใครเขาสนใจนาย

ริชาร์ต เด็คเกอร์ เพื่อนร่วมชั้นที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับวิลเลียม กล่าวว่า "ไม่เอาน่าโวเคสเตอร์ เรื่องไรต้องให้วิลเลี่ยมฟังนายแพร่มด้วย คนเขาเอือมนายกันหมดไม่เชื่อไปถามใครก็ได้ ปากนายนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ ไปไกลๆ ไป๊ อย่ามาเกะกะ "

ริชาร์ต เด็คเกอร์ผลักโวเคสเตอร์ออกไป แล้วหันมาพูดกับวิลเลียม : "วิลเลี่ยมไม่ต้องไปสนไอ้หมอนี่ เดี๋ยวพอไม่มีใครคุยด้วย แม่มจะมาขอร้องเรา"

วิลเลียมคิดว่า แค่นี้ฉันก็จะทนไม่ไหวแล้วเฟ้ย ทางที่ดีก็ไม่ต้องมาคุยกับฉันเลยดีกว่า ตอนนี้วิลเลี่ยมรู้สึกรำคาญหมอนี่สุดใจ

แต่คิดไปคิดมาเดี๋ยวก็ลืมๆ ไปเอง ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว มันเป็นเพื่อนที่ไม่มีใครชอบเลย ไม่จำเป็นต้องไปสร้างความร้าวฉานเพิ่มขึ้นอีก

วิลเลียมยิ้มพลางพูดกับริชาร์ด : "พวกมาดูเกมที่ฉันสร้างเร็ว ฉันว่าเอ็งน่าจะชอบนะ"

วิลเลียมพาริชาร์ดไปที่คอมพิวเตอร์ที่เขาเพิ่งเล่น ใส่ CD-ROM เพื่อลงเกม คอมฯที่นี่ทุกเครื่องเป็นคอมพิวเตอร์ที่ไม่ควรก็อปปี้ไฟล์ลงเครื่อง อีกอย่างวิลเลียมมีลิขสิทธิ์อยู่ในมือของเขา เขาเลยไม่กลัวใครจะมาแฮ็คเกมของเขา

ถ้าเขาสามารถมีชื่อเสียงในฐานะผู้สร้างเกมจากในมหาลัยได้ เขาจะติดตั้งเกมลงในคอมฯทุกเครื่องในมหาลัย

พอติดตั้งเกมเสร็จวิลเลียมก็ยอมสละที่นั่งให้ริชาร์ด

ริชาร์ดนั่งบนเก้าอี้ส่วนวิลเลียมยืนอยู่ข้างๆ เขาสอนวิธีเล่นให้ริชาร์ดแต่เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็ได้ยินวิลเลียม มีอยู่ 2-3 คนพูดคุยกันเรื่องที่วิลเลียมสร้างเกมเสร็จแล้ว เดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ริชาร์ดเพิ่งเคยเล่นเป็นครั้งแรก เขายังไม่คุ้นเคยกับมัน วิลเลี่ยมต้องอยู่เคียงข้างเขาเพื่อแนะนำการเล่นเกมและกลยุทธ์บางอย่างให้เขาตลอดเวลา แต่ความสามารถในการเล่นเกมของผู้ชายคนนี้ย่ำแย่จริงๆ วิลเลี่ยมเริ่มเป็นห่วงหมอนี่นิดหน่อยแล้วล่ะ

เกม Plants vs. Zombies บนคอมพิวเตอร์นั้นยากกว่าบนมือถือมาก วิลเลี่ยมแนะนำริชาร์ดอยู่สองสามรอบ เมื่อเห็นหมอด่านแรกๆ ยังเล่นไม่ผ่านเลย แถมยังไม่ฟังคำแนะนำของคนอื่นอีก เขาก็เลยอยู่เฉยๆ ดูริชาร์ดที่ถูกทำร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ

ผู้เล่นหลายคนในยุโรปและอเมริกามีแนวโน้มที่จะพวกมาโซฯจริงๆ ยิ่งพวกเขาถูกกระทืบในเกมมากเท่าไหร่ พวกนี้ก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ในความคิดของวิลเลียม นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจยากจริงๆ

========================

เพจแปล ถ้าเช่นนั้นข้าขอลา