บทที่ 130 - ข้ายอมแพ้!
บทที่ 130 - ข้ายอมแพ้!
บทที่ 130 - ข้ายอมแพ้!
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
"อ๊า ยา ยา..."
ลวี่ลวี่เริ่มงอแง
เถาวัลย์พันรอบตัวเองแน่นหนาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ยอมตอบรับคำขอของอวิ๋นหยาง
เจ้าจะเอาพลังงานของข้าไปตกปลา...
ล้อเล่นหรือเปล่าลูกพี่?
ต่อให้เจ้าตกปลาได้เป็นแสนจิน ก็ยังมีค่าไม่เท่าพลังงานที่ข้าต้องเสียไปเพื่อตกปลาตัวเดียวเลยนะ...
"มันคือปลาเทพเจ็ดเกล็ด ข้าบอกเลยว่ากินแล้วมีประโยชน์มหาศาล!"
"อ๊า ยา ยา!"
"จริงๆ นะ! ไม่เชื่อเจ้าลองดู ถ้าไม่มีประโยชน์ ข้าให้หยกเจ้าสิบก้อนเลย!" อวิ๋นหยางให้สัญญา
"อ๊า ยา ยา?"
ลวี่ลวี่คลายเถาวัลย์ออกหน่อยหนึ่ง เผยให้เห็นครึ่งตัว ยังคงโบกสะบัดใส่ด้วยความสงสัย
"จริงๆ! หยกสิบก้อน เยอะพอไหม?"
"อ๊า ยา ยา..."
"ยังน้อยไป? ลวี่ลวี่ อย่าโลภมากนักสิ เอาล่ะ... ถ้าเจ้ายอม พรุ่งนี้เช้าข้าให้หยกสองก้อน สายให้สองก้อน เที่ยงให้สองก้อน บ่ายให้สองก้อน เย็นแถมให้อีกสองก้อน! รวมเป็นสิบก้อน พอใจหรือยัง?"
อวิ๋นหยางกัดฟันยอมทุ่มทุน
"อ๊า~~ ยา ยา"
ลวี่ลวี่ตกลง
เถาวัลย์เต้นระบำด้วยความดีใจ เจ้านายใจป้ำขนาดนี้ บอกว่าจะให้ของดีตั้งเยอะในวันพรุ่งนี้...
ก้อนพลังงานก้อนหนึ่งถูกส่งออกมา
"ก้อนนี้ใหญ่เกินไป เปลือง แบ่งเป็นร้อยส่วนได้ไหม?" อวิ๋นหยางต่อรอง
"อ๊า~~ ยา ยา!"
รางวัลหนักย่อมมีผู้กล้า ลวี่ลวี่ตกลงทันที เริ่มลงมือแบ่งพลังงาน
อวิ๋นหยางเหวี่ยงเบ็ดครั้งต่อไปออกไป
ตาเฒ่าข้างๆ เหลือบมองเจ้ามือสมัครเล่นคนนี้ ในใจยังคงสะใจและมั่นใจเต็มเปี่ยม
ไอ้มือสมัครเล่นเริ่มอีกแล้ว... ฮ่าๆๆ...
ทันใดนั้น
ผิวน้ำตรงหน้าคันเบ็ดของอวิ๋นหยางก็กระเพื่อมไหว เหมือนมีปลาจำนวนมากกำลังแย่งชิงกันอยู่ใต้น้ำ
ทุ่นที่เคยนิ่งสนิทมาตลอด จู่ๆ ก็จมพรวดลงไป
อวิ๋นหยางดีใจ รีบกระตุกเบ็ด เสียงเอ็นบาดลมดังเฟี้ยว ปลาใหญ่กินเบ็ดแล้ว...
ตาเฒ่าถึงกับตาค้าง
จังหวะกระตุกเบ็ดของอวิ๋นหยางช้าไปเห็นๆ ถ้าเป็นปกติปลาคงหนีไปนานแล้ว แต่นี่ดันตกได้เฉย แถมดูท่าทางโวยวายตื่นเต้นของอวิ๋นหยาง แล้วก็ท่าทางการดึงแบบมั่วซั่วไม่มีเทคนิคอะไรเลย แค่ใช้แรงดึงขึ้นมาดื้อๆ...
หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากอยู่พักหนึ่ง ปลาใหญ่หนักสิบกว่าจินก็ถูกลากขึ้นมา
ตาเฒ่าเริ่มสงสัย "เจ้าใช้สายเอ็นอะไร?"
อวิ๋นหยางยิ้มร่า "ไหมฟ้า เหนียวพอไหมล่ะ..."
ตาเฒ่า: ...
"ตัวเบ็ดล่ะ?"
"ตะขอเหล็กไหล กินแล้วไม่มีหลุด..."
"..."
ตาเฒ่าเงยหน้ามองฟ้า เหมือนจะเช็คดูว่าที่นี่ใช่ทวีปเทียนเสวียนหรือเปล่า
ไหมฟ้าเหนียวทนทานก็จริง แต่มันเบาหวิว ลงน้ำไปก็ลอยเท้งเต้งสิ
ตะขอเหล็กไหล หนักก็จริง แต่ตัวมันมีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมา ปลาที่ไหนรู้สึกถึงไอเย็นนี้ก็หนีเตลิดหมดแล้ว
ไอ้หมอนี่ดันใช้คอมโบไหมฟ้ากับตะขอเหล็กไหล ตกปลาขึ้นมาได้!
นี่มันเรื่องแปลกประหลาดที่สุดในชีวิตเลย!
"ฟลุค ต้องเป็นเพราะโชคช่วยแน่ๆ ไม่มีทางทำซ้ำได้..." ตาเฒ่าพึมพำกับตัวเอง หันกลับไปตกปลาต่อ
แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า ฝั่งตัวเองไม่มีปลากินเบ็ดเลย!
ส่วนฝั่งอวิ๋นหยาง น้ำเดือดพล่าน น้ำขุ่นคลั่ก เหมือนมีปลาฝูงใหญ่กำลังรุมแย่งชิงอะไรบางอย่างอยู่ใต้น้ำ ใครชนะถึงจะได้กินเหยื่อ...
ราวกับจะยืนยันความคิดของตาเฒ่า ทุ่นของอวิ๋นหยางจมลงไปอีกรอบ
อวิ๋นหยางกระตุกเบ็ด ปลาตัวใหญ่ยี่สิบกว่าจินถูกลากขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
ตาเฒ่าเริ่มตาค้าง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง...
จากนั้น มหกรรมการตกปลาโชว์ของอวิ๋นหยางก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ด้วยเทคนิคการตกปลาที่ห่วยแตกขั้นเทพ เขาตกปลาใหญ่ขึ้นมาตัวแล้วตัวเล่า แล้วก็ทุบให้สลบ ปล่อยกลับไป...
ผิวน้ำขุ่นขึ้นเรื่อยๆ น้ำกระเซ็นแรงขึ้น ปลาบางตัวทนไม่ไหว ถึงกับกระโดดขึ้นมาจากน้ำ พยายามจะพุ่งเข้าหาจุดที่อวิ๋นหยางหย่อนเบ็ดอย่างบ้าคลั่ง
"ผีหลอกแล้ว..."
ตาเฒ่าพึมพำ เหยื่อของข้าไม่ใช่ของกิ๊กก๊อกนะโว้ย เป็นเหยื่อสูตรพิเศษผสมสมุนไพรล้ำค่าที่ปลาชอบสุดๆ แถมยังมีหญ้าใจปลาพันปีผสมอยู่ด้วยนะ...
เกิดอะไรขึ้น?
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
"เจ้าใช้เหยื่ออะไร?" ตาเฒ่าทนไม่ไหวต้องถามออกมา
"อันนี้" อวิ๋นหยางโยนเหยื่อก้อนหนึ่งไปให้
ตาเฒ่ารับมาดมดู พิสูจน์แล้วพิสูจน์อีก ก็มั่นใจว่าเป็นเหยื่อธรรมดาๆ ที่สุดเลยนี่หว่า?
ลองเอามาเกี่ยวเบ็ดตัวเองดู ปรากฏว่าทุ่นนิ่งสนิท ไม่มีปลาสนใจ
ส่วนฝั่งอวิ๋นหยาง ปลาชุมยิ่งกว่างานวัด ผิวน้ำดำมืดไปด้วยฝูงปลาที่เบียดเสียดกันจนแน่น
ตาเฒ่ารู้สึกเหมือนโลกทัศน์พังทลาย
หรือว่าเดี๋ยวนี้ปลาชอบคนตกปลาแบบมือสมัครเล่น?
ไม่งั้นจะอธิบายภาพตรงหน้ายังไง...
หลังจากนั้น ฝั่งตาเฒ่าก็เงียบกริบ ส่วนฝั่งอวิ๋นหยางงานชุกสุดๆ ปลาตัวใหญ่บินว่อนขึ้นมา...
ยี่สิบจิน สามสิบจิน สี่สิบจิน ตัวใหญ่สุดปาเข้าไปแปดสิบกว่าจิน!
ตอนตกปลาตัวนี้ขึ้นมา เหมือนลากเรือลำเล็กๆ ขึ้นมาเลย ใช้แรงดึงขึ้นมาดื้อๆ!
โชคดีที่อวิ๋นหยางใช้ไหมฟ้า ถ้าเป็นสายเอ็นอื่น ดึงโหดขนาดนี้ ขาดกระจุยไปนานแล้ว!
ตาเฒ่าตาถลนแทบหลุด
ข้าเกิดมาหลายร้อยปี ไม่เคยเจอเรื่องพิสดารขนาดนี้มาก่อน!
จากนั้น...
ปลาเต็มน้ำ จู่ๆ ก็หายวับไปพร้อมกัน...
ฝั่งอวิ๋นหยางก็เงียบลง ตาเฒ่าโล่งอก
เออ แบบนี้ค่อยปกติหน่อย ถ้าตกไม่ได้ทั้งคู่ ก็ถือว่าเสมอ!
แต่พอกำลังคิดแบบนั้น ก็เห็นทุ่นของอวิ๋นหยางพุ่งพรวดขึ้นมา เหมือนจรวดพุ่งขึ้นฟ้า!
อวิ๋นหยางกระตุกเบ็ด
ทันใดนั้นปลาตัวหนึ่งที่มีเกล็ดห้าสีเจ็ดแสงก็โผล่พ้นน้ำ!
"เทพเจ็ดเกล็ด!"
ตาเฒ่าเหมือนโดนฟ้าผ่า
ไอ้หนูนี่ตกเทพเจ็ดเกล็ดได้จริงๆ ด้วย!
สวรรค์ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?
"ตัวเล็กไปหน่อย ยังไม่ถึงจินเลย จะไปพอยาไส้อะไร..." อวิ๋นหยางเอียงคอพิจารณาปลาตัวนั้น แล้วค่อยหย่อนลงถัง
"เล็กไป?"
ตาเฒ่าอยากจะร้องไห้
เทพเจ็ดเกล็ดตัวขนาดนี้ หายากสุดๆ แล้วรู้ไหม?
ข้าตกปลามาหลายร้อยปี เคยตกเทพเจ็ดเกล็ดขนาดนี้ได้แค่ตัวเดียวเองนะโว้ย...
เอ๊ะ?!
กำลังคิดเพลินๆ ตาเฒ่าก็ตาค้างอีกรอบ
เห็นทุ่นของอวิ๋นหยางจมลงไปอีก ยกขึ้นมา ก็เป็นปลาเจ็ดสีมณีแสงอีกตัว ยังคงเป็นเทพเจ็ดเกล็ด
แถม... แถมยังตัวใหญ่กว่าเมื่อกี้เป็นเท่าตัว!
อย่างน้อย อย่างน้อยก็สองจินแล้ว!
ตาเฒ่าเห็นดาวหมุนติ้วอยู่ตรงหน้า
โลกนี้... จะแตกสลายแล้วใช่ไหม?
ทำไมเทพเจ็ดเกล็ดถึงตกง่ายขนาดนี้?
ไม่ใช่ว่าพอเทพเจ็ดเกล็ดถูกตกขึ้นมาตัวหนึ่ง ตัวอื่นๆ จะตกใจกลัว แล้วไม่กินเหยื่อไปอีกอย่างน้อยหนึ่งปีหรอกหรือ?
ช่างหัวมัน เรื่องเล็กน้อยอย่าไปสน รีบหย่อนเบ็ดตกปลาดีกว่า!
ตาเฒ่ารีบหย่อนเบ็ด ตั้งสมาธิ แต่ทุ่นของเขา... นิ่งสนิท
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ ฝั่งอวิ๋นหยางก็มีเสียงน้ำดังตูม เทพเจ็ดเกล็ดตัวหนักกว่าหนึ่งจินถูกตกขึ้นมาอีกแล้ว...
หนึ่งตัว!
อีกตัว!
แล้วก็อีกตัว!
ว้าว มาอีกตัวแล้ว ตัวนี้ใหญ่มาก น่าจะหนักราวๆ ห้าจินได้ สุดยอดปลายักษ์!
ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วยาม ถังข้างตัวอวิ๋นหยางดูเหมือนจะเต็มแล้ว ข้างในมีเทพเจ็ดเกล็ดดิ้นพล่านอยู่ยั้วเยี้ย ตัวเล็กตัวใหญ่รวมกันยี่สิบกว่าตัว!
ตาเฒ่าช็อกจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง!
ปลาที่ข้าตกได้ทั้งชีวิต ยังไม่เท่าที่ไอ้หนูนี่ตกได้ในครึ่งชั่วยามเลย!
ในทะเลสาบนี้มีเทพเจ็ดเกล็ดอยู่กี่ตัวกันแน่? สงสัยคราวนี้โดนเหมาหมดบ่อแน่ๆ...
อวิ๋นหยางหย่อนเบ็ดลงไปอีกครั้ง...
แต่คราวนี้ ผ่านไปนานก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว
ตาเฒ่าถอนหายใจยาว ครั้งนี้ตัวเองแพ้แบบงงๆ แถมยังแพ้แบบราบคาบย่อยยับ!
เกิดมาไม่เคยพนันแพ้ใครเละเทะขนาดนี้มาก่อน...
กำลังถอนหายใจ ก็เห็นอวิ๋นหยางร้องเสียงหลง มองไปเห็นคันเบ็ดพุ่งลิ่วลงไปในทะเลสาบราวกับลูกธนู เจ้าหมอนี่มัวแต่ใจลอย เลยโดนปลาใหญ่ลากเบ็ดไปกินซะงั้น...
"ข้ามันซวยจริงๆ..." ตาเฒ่าส่ายหน้าอย่างจนใจ กระโดดลอยตัวขึ้นไปคว้าคันเบ็ดที่กำลังลอยออกไปกลางทะเลสาบ สะบัดข้อมือเบาๆ ปลาใหญ่เจ็ดสีตัวหนึ่งก็ลอยหวือพ้นน้ำขึ้นมา
เห็นปลาตัวนี้ ตาเฒ่าเกือบจะช็อกตายกลางอากาศ ตกลงไปในทะเลสาบ!
เทพเจ็ดเกล็ด!
ตัวนี้หนักตั้งยี่สิบจิน!
ในโลกนี้มีเทพเจ็ดเกล็ดตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วยเรอะ!
พอลากปลาตัวนี้ขึ้นมาได้ อวิ๋นหยางก็ขอบคุณยกใหญ่ "ท่านผู้เฒ่า ฟ้ามืดแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีไหม? พรุ่งนี้ค่อยมาแข่งกันต่อ"
ตาเฒ่าเกือบกระอักเลือดเก่าออกมา
ยังจะแข่งต่ออีก? แข่งหาพระแสงอะไร!
"ไม่แข่งแล้ว" ตาเฒ่าคอตก หน้าตาบอกบุญไม่รับ "ข้ายอมแพ้"
[จบแล้ว]