TWO Chapter 72 โจรสลัด ตอนที่ 2

TWO Chapter 72 โจรสลัด ตอนที่ 2

ไกอาปีที่ 1 เดือนที่ 2 วันที่ 27 เล้งเฉียนได้แอบเข้าไปในค่ายโจรสลัดพร้อมกับจดหมายถึงเผ่ยตงหลาย

เขาเดินไปตามทางในค่าย เล้งเฉียงสุ่มพูดคุยกับโจรสลัดตามทาง เพื่อแพร่กระจายข่าวลือ

“พี่ชาย ท่านเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่?” เขาถามโจรสลัดที่อยู่ใกล้ๆ

“ได้ยินเรื่องอะไร?” โจรสลัดคนนี้รู้สึกงงงวยกับคำถามของเขา

“อะไรกัน? ท่านยังไม่รู้หรือ? ลูกของลูกพี่ลูกน้องของน้าสี่ของข้า ที่ทำงานอยู่ภายใต้ผู้นำลำดับที่ 2 เขาบอกข้าถึงความลับอันยิ่งใหญ่ ผู้นำลำดับที่ 2 ของเราท่านอสรพิษน้ำ กำลังจะทำการใหญ่!” เขาทำหน้าประหลาดใจราวกับว่าโจรสลัดคนนี้ไม่รู้อะไร

“มันคืออะไร? บอกข้ามาเร็วน้องชาย ผู้นำลำดับที่ 2 กำลังวางแผนจะทำอะไร” ตามที่คาดไว้ ธรรมชาติของมนุษย์ เรื่องซุบซิบเป็นที่สนใจของทุกคน

“ข้าสามารถบอกท่านได้ แต่ท่านห้ามเล่าให้ใครฟังเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นลูกของลูกพี่ลูกน้องของน้าสี่ของข้าจะถูกลงโทษ” เล้งเฉียนยังคงดำเนินการต่อไป เฉพาะข่าวที่หาได้ยากและเป็นความลับเช่นี้เท่านั้นจึงจะเช่อถือได้มาก

“ตกลง ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่บอกใคร ตอนนี้บอกข้ามาได้แล้วเร็วๆ”

เล้งเฉียนมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟังการสนทนานี้อยู่ “เขาและผู้สนับสนุนกำลังจะก่อกบฎ เพื่อขึ้นเป็นผู้นำแต่เพียงผู้เดียว”

“ห๊า? มันเป็นความจริงหรือไม่? เขากล้าที่จำทำหรือ?”

“มันก็ขึ้นอยู่กับท่านจะเชื่อหรือไม่ ผู้นำลำดับที่ 2 ของเรานั้นไม่มีอะไรที่เขากลัว ท่านจำไม่ได้หรือ เมื่อปีที่แล้ว เขายังสามารถทำลายกองทัพได้เลย” เห็นได้ชัดว่าเล้งเฉียนได้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี ไม่เช่นนั้น เขาคงไม่รู้ถึงเห็นการณ์เช่นนี้

“ที่เจ้าพูดก็ถูก ถ้าเป็นเช่นนั้น ตัวเบี้ยเช่นพวกเขาก็คงต้องทุกทรมานอีกครั้ง”

“นอกจากถอนหายใจแล้ว เราจะทำอะไรได้อีก ที่ข้าบอกท่านนั้นก็เพื่อให้ท่านได้เตรียมตัวไว้ก่อน มิฉะนั้น เมื่อถึงเวลา พวกเราอาจจะกลายเป็นผู้เสียสละโดยไม่รู้ตัว” เล้งเฉียนตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูลุกลี้ลุกลน

“ใช่ ใช่ ขอบคุณน้องชายมากที่บอกข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกใคร”

“ดี จำไว้ อย่าได้บอกใครเด็ดขาด” เล้งเฉียนย้ำเตือนอีกครั้ง ว่าไม่ให้เขาบอกความลับนี้กับใคร

หลังจากที่เล้งเฉียนเดินออกมา เขาก็บอกคนที่ 2 ต่อในทันที จากนั้นก็คนที่ 3 ทุกครั้งที่เขาบอกความลับ เขาจะเน้นย้ำความสำคัญในการเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

จากนั้น คนที่เขาได้เล่าให้ฟัง ก็ได้เล่าเรื่องนี้ให้คนสนิทของตนต่อๆกันไป ความลับได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งค่ายภายในครึ่งวัน ผู้คนภายในค่ายทั้งหมดกำลังพูดคุยกันในเรื่องนี้ มีคนรวมตัวกับเป็นกลุ่มๆ เพื่อพูดคุยเรื่องนี้กันอย่างลับๆ และในที่สุดมันก็มีารแต่งสีตีไข่เพิ่มเข้าไปอีก

เมื่อมังกรดำได้รับข่าวลือนี้ มันก็ผ่านมากว่า 2 ชั่วโมง แล้วหลังจากที่เล้งเฉียนได้เริ่มสร้างข่าวลือในค่าย ในห้องประชุม มังกรดำนั่งอยู่ในที่นั่งประธาน เขาดูโศกเศร้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “น้องชายนะ น้องชาย ในท้ายที่สุด เจ้าก็ต้องการที่จะทำมัน”

ในห้องโถงประชุม มีพี่น้องที่มังกรดำเชื่อถือได้อยู่รอบๆเขา พวกเขางงงวยกับข่าวลือนี้ เขาถามว่า “ท่านผู้นำ นี่มันแปลกๆ อาาา ข้าหมายถึง ถ้าผู้นำลำดับที่ 2 คิดแผนที่จะทำมัน เขาจะปล่อยอให้ข่าวรั่วไหลได้อย่างไร? มันทำให้ข้าสังหรณืใจไม่ดีเลย”

ใบหน้าของมังกรดำเข้มขึ้น แล้วถามว่า “คำพูดของเจ้าหมายความว่า มีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้หรือ? มีคนที่แพร่กระจายข่าวลวงเพื่อกวนน้ำในความสัมพันธ์ของพวกเราหรือ?”

“มันเป็นเพียงการคาดเดาของข้าเท่านั้น แต่เราก็ควรจะระวังไว้ก่อน”

“ใคร? ใครถึงจะมีแรงจูงใจเช่นนี้?” มังกรดำถามต่อ

ใบหน้าของนักวางกลยุทธ์แข็งค้าง เขาหยุดยิ่งอยู่ชั่วครู่ไม่เต็มใจที่จะตอบออกมา

มังกรดำโบกมือ แล้วเค้นเอาคำตอบด้วยความกระวนกระวาย “พูดสิ่งที่เจ้าคิดออกมาเสีย เจ้าไม่จำเป็นต้องลังเลอะไร หากมีอะไรเพิ่มเติมก็จงกล่าวมาในตอนนี้”

“ข้าจะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ในความคิดของข้า ผู้นำลำดับที่ 3 เป็นคนที่น่าสงสัยที่สุด”

“อะไร? เจ้าหมายถึงตงหลายหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร?” มังกรดำประหลาดใจกับคำตอบ

ตั้งแต่เขาเริ่มกล่าว เขาไม่ลังเลที่จะกล่าวต่อไป เขากล่าวต่อว่า “ใช่ท่านผู้นำ ข้าคิดเช่นนั้น ถ้าท่านและผู้นำที่ 2 ทำสงครามกัน ใครกันล่ะที่จะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้”

“มันจะเป็นเมืองซานไห่ที่อยู่ทางทิศตะวันออกหรือไม่? ถ้าพวกเราเกิดสงครามภายใน พวกเขาคงได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้อย่างไม่ต้องสงสัยเลย พวกเขาเองก็มีแรงจูงใจจะทำเรื่องนี้เช่นกัน”

นักวางกลยุทธ์พยักหน้า แล้วกล่าวอย่างมั่นใจว่า “ตามความคิดของข้า มันก็อาจจะเป็นเมืองซานไห่ เพียงแต่ตามที่หน่วยลาดตระเวณได้รายงานมา เมืองซานไห่ไม่ได้มีความเคลื่อนไหวใดๆ พวกเขายังคงดำเนินการต่างๆเป็นปกติ พวกเขายังคงอยู่ในบรรยากาศของการเฉลิมฉลองงานปีใหม่ พวกเขาคงยังไม่รู้ถึงการคงอยู่ของเราด้วยซ้ำ”

มังกรดำยังคงไม่มั่นใจ เขายังคงไว้ใจเผ่ยตงหลาย เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปรอบๆห้องโถง ขมวดคิ้วอยู่ชั่วครู่แล้วดวงตาเบิกกว้าง ราวกับว่าเขาได้เข้าใจอะไรบางอย่าง

“เจ้าลองคิดดู นี่อาจะเป็นเรื่องตลกของน้องรอง เขาพยายามที่จะทำลายความไว้วางใจของข้าที่มีต่อเผยตงหลาย จากนั้น เขาก็จะได้ประโยชน์จากมัน”

คำพูดของมังกรดำทำให้นักวางกลยุทธ์ต้องหยุดคิด และเขาเริ่มคิดได้ว่ามันมีความเป็นไปได้สูงมาก เหตุผลที่อสรพิษนำได้เป็นผู้นำลำดับที่ 2 ก็เพราะมังกรดำชื่นชมในความเลือดเย็น และเจ้าเล่ห์ขอเขา เรื่องทั้งหมดในครั้งนี้ดูคล้ายกับ เรื่องที่เขาเคยทำมาในอดีต

ขณะที่วางกลยุทธ์ของเขายังคงเงียบอยู่ มังกรดำก็คิดว่าเขามาถูกทางแล้ว เขากล่าวด้วยเสียงที่เย็นชาว่า “น้องชาย น้องชาย เจ้าช่างเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอะไรเช่นนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่าได้สาบแช่งในความโหดเหี้ยมของข้าเลย สั่งให้คนของเราไปจับอสรพิษน้ำมา ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ข้าต้องได้เห็นตัวมัน”

“ขอรับ ท่านผู้นำ!” นักวางกลยุทธ์ของเขาไม่กล้าคิดนาน เขาออกไปเรียกคนของตนมาในทันที

ในฐานะที่เป็นที่สิ่งห้องประชุมหลักของค่าย พวกเขาเรียกโจรสลัดธรรมดาถึง 70 คน และโจรสลัดชั้นสูงอีก 30 คน อยู่ในลานหน้าห้องประชุม เพื่อเฝ้าระวังห้องประชุมที่มีมังกรดำอยู่ภายใน

อย่างไรก็ตาม ในระหว่างที่มังกรดำคุยกับคนของเขาในห้องประชุม อสรพิษน้ำก็เคลื่อนไหวในทันที เขาเข้าใจดีว่า ไม่ว่าพี่ชายของเขาจะเชื่อข่าวลือนี้หรือไม่ ที่นี่จะไม่ใช่สถานที่สำหรับเขาอีกต่อไป แล้วทำไมเขาถึงจะไม่คว้าโอกาสนี้ และรับความเสี่ยงทั้งหมดไว้ล่ะ?

ในฐานะผู้นำลำดับที่ 2 ของค่ายแห่งนี้ อสรพิษน้ำเป็นผู้ออกคำสั่งกองกำลัง 2 กอง รวม 200 คน โดย 60 คน เป็นโจรสลัดชั้นสูง และ 140 คน เป็นโจรสลัดธรรมดา พวกเขาถูกเรียกมาที่ลานของอสรพิษน้ำ เขาสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่เขาไว้ใจได้ จัดระเบียบพวกเขา

เมื่อเวลา 11.30 น.

อสรพิษน้ำและกองกำลังของเขาก็ออกจากลาน มุ่งหน้าไปที่ห้องประชุม การเคลื่อนไหวของพวกเขา กระตุ้นให้เกิดความหวาดกลัวและความไม่สบายใจให้กับคนอื่นๆที่ไม่ใช่โจรสลัด ข่าวลือที่พวกเขาได้รับมาเมื่อเช้ากำลังจะเกิดขึ้นจริงๆแล้ว

เมื่อมังกรดำรู้ว่าอสรพิษน้ได้นำกำลังมาถึงแล้ว เขาก็รีบส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากค่ายทหารในทันที  จากนั้นเขาก็ออกมาที่ประตูหน้า ทั้ง 2 กองกำลังได้เผชิญหน้ากัน มังกรดำเปิดปากของเขาขึ้น “น้องชาย เป็นความจริงหรือที่เจ้าจะมาแทนที่ข้า ทำไมเจ้าถึงอยากมาแทนที่ข้ารวดเร็วถึงเพียงนี้?”

อสรพิษน้ำตอบกลับ “ท่านก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ? ตั้งแต่ที่ท่านเสียความไว้วางใจในตัวข้า คงมีแต่น้องชายคนนี้ของท่านเท่านั้น ที่จะแทนที่ท่านได้”

เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดี มังกรดำก็ก้าวถอยออกมา “น้องชาย! สั่งให้คนของเจ้ากลับไปซะ ข้าสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องพวกเจ้าในครั้งนี้”

ในเวลานั้น ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของอสรพิษน้ำก็เข้ามากระซิบเขา “หัวหน้า ข้าคิดว่าเขาพยายามจะถ่วงเวลา เราควรจะเริ่มโจมตีในทันที หากรอนานเกินไป ก็จะยิ่งมีความไม่แน่นอนมากขึ้น”

อสรพิษน้ำพยักหน้าของเขา แล้วตะโกนว่า “ไม่ต้องแกล้งทำเป็นพี่น้องอีกต่อไปแล้ว! ทุกคนโจมตี!!!”

เมื่อเปรียบเทียบกองกำลังของทั้ง 2 ฝ่าย ฝ่ายของอสรพิษน้ำมีมากกว่าฝ่ายของมังกรดำถึงเท่าตัว แต่กองกำลังของมังกรดำก็สามารถยึดพื้นที่ของพวกเขาอยู่ได้ โดยใช้ประโยชน์จากการป้องกันของสิ่งก่อสร้าง

ในขณะที่อีกด้านหนึ่งของค่าย รองหัวหน้าฝ่ายข่าวกรองเล้งเฉียนก็ตรงมาที่ที่พักของเผ่ยตงหลายหลังจากที่ปล่อยข่าวลือ

ตามปกติเผ่ยตงหลายจะเข้าไปในค่ายทหารในช่วงบ่ายเท่านั้น เขามักจะอยู่ที่ลานในตอนเช้า ทุกสิ่งแตกต่างกันมากเกินไป ระหว่างพวกโจรและกองทัพ พวกโจรไม่มีการฝึกซ้อมในช่วงเช้า และส่วนใหญ่ก็ระเบียบวินัยหย่อนยาน นี่เป็นเหตุผลหลักที่อสรพิษน้ำสามารถเคลื่อนกองกำลังของเขาได้อย่างราบรื่น โดยไม่มีใครแจ้งเตือนเผ่ยตงหลาย

เขาอยู่ในฐานะคนนอก ไม่มีใครอยู่ในลานที่พักของเขามากนัก มีเพียง 3-4 คน ที่เป็นคนรับใช้ เล้งเฉียนจึงสามารถแอบเข้าไปใกล้ห้องของเผ่ยตงหลายได้ก่อนที่เขาจะรู้ตัว

“เจ้าเป็นใคร?” เผ่ยตงหลายถามด้วยความระมัดระวัง เขาไม่เคยเห็นรูปลักษณ์ของผู้บุกรุก

“สวัสดีท่านเผ่ย ข้าเป็นผู็ส่งสารมาจากเมืองซานไห่ ข้านำคำทักทายของท่านลอร์ดมาให้กับท่าน”

ในห้องเงียบอยู่ 5-6 นาที ก่อนที่เผ่ยตงหลายจะให้เล้งเฉียนเข้าไปในห้อง

“เข้ามา!”

เล้งเฉียนหายใจออกด้วยความโล่งอก แล้วเดินเข้าไปในห้อง เขาเตรียมที่จะหลบหนีหากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ในกลางห้อง มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสือศิลปะแห่งสงครามอยู่ ตาของเขาเย็นเหมือนน้ำแข็ง เขากล่าวว่า “เหตุใดคนกล้าหาญเช่นท่านถึงได้แทรกซึมเข้ามาในค่ายแห่งนี้ เพื่อมาพบข้า”

เล้งเฉียนตอบอย่างสงบ “ข้าไม่สมควรได้รับการยกย่องจากท่าน โปรดยกโทษให้กับการมาเยือนที่ไร้มารยาทในครั้งนี้ด้วย ท่านลอร์ดของข้าชื่นชมในผู้มีความสามารถ เมื่อนายท่านได้ยินเรื่องของท่าน นายท่านก็ส่งข้ามาเยี่ยมเยือนท่าน” เขาตอบขณะเตรียมจดหมายที่เขียนโดยฟ่านจงหยาน แล้วส่งมันให้กับเผ่ยตงหลาย

เผ่ยตงหลายเปิดจดหมายแล้วอ่านอย่างรวดเร็ว การแสดงของทางสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป อย่างไม่สามารถอธิบายได้ เขาเงียบอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบว่า “เจตจำนงของท่านลอร์ดของท่านนั้นข้ารับได้ แต่ข้าเป็นหนี้มังกรดำ เขาได้ช่วยชีวิตข้าไว้ และข้าได้สาบานว่าจะไม่ทรยศต่อเขา ท่านควรจะออกไปในทันที และไม่กลับมาที่นี่อีก”

เล้งเฉียนพยักหน้าเข้าใจ ความขัดแย้งภายในใจของเผ่ยตงหลายระหว่างคนที่ช่วยชีวิตของเขา และคนที่ชื่นชมความสามรถของเขา มันเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก แต่ท้ายที่สุดเขาก็เลือกที่จะชำระหนี้ให้กับคนที่ช่วยชีวิตของเขา เติมเต็มความฝันให้กับคนๆคน ทำให้คนๆนั้นกลายเป็นคนที่มีเกียรติ