บทที่ 46 - พี่น้องไป๋อวิ๋น

บทที่ 46 - พี่น้องไป๋อวิ๋น

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"หลัวเฉา ฉันไม่เป็นแฟนคุณหรอก ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว" ซูชิงขมวดคิ้ว แล้วหลบไปอยู่ข้างหลังหลินฟาน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูชิงอาจจะไม่กล้าหลบหลังหลินฟาน เพราะกลัวจะนำความเดือดร้อนมาให้เขา

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ความสามารถที่หลินฟานแสดงออกมาเมื่อตอนกลางวัน ทำให้เธอมั่นใจว่าเขาปกป้องเธอได้!

หลินฟานขมวดคิ้ว "หมาดีไม่ขวางทาง ยัยขี้มูกยืดบอกว่าไม่รับรักนายแล้ว ยังจะหน้าด้านอยู่อีกทำไม"

หลัวเฉายิ้มแล้วพูดว่า "ดูของขวัญชิ้นนี้ของผมก่อน แล้วซูชิงค่อยตัดสินใจอีกทีดีกว่าครับ!"

พูดจบ ทันใดนั้น รถบรรทุกเจ็ดคันก็ค่อยๆ ขับมาจอดหน้าโรงเรียน บนรถบรรทุกเต็มไปด้วยดอกกุหลาบเจ็ดสี แดง เหลือง ส้ม เขียว ฟ้า น้ำเงิน ม่วง สีละคันรถ

หลัวเฉาพูดต่อ "ผมไม่เคยถามว่าคุณชอบสีอะไร เวลาเตรียมตัวน้อย เลยเหมามาหมดทุกสี ต้องมีสักสีที่คุณชอบแน่"

ขนาดสวี่ตงเห็นแล้วยังหน้ากระตุก นี่สินะที่เรียกว่าเศรษฐี!

ซื้อดอกไม้ที เหมามาเป็นคันรถ!

พวกนักเรียนหญิงหน้าโรงเรียนมองซูชิงด้วยความอิจฉา ในใจคิดว่า ยังจะลังเลอะไรอีก!

ถ้าเป็นพวกเธอ คงมีความสุขจนเป็นลมล้มพับไปแล้ว

ฉากโรแมนติกขนาดนี้ ผู้หญิงช่างฝันคนไหนจะต้านทานไหว

ซูชิงทำหน้าเย็นชา "ขอโทษนะ ฉันไม่ชอบสักสี"

"เอ่อ" หลัวเฉาชะงัก "คุณหมายความว่าไง"

ใบหน้าของหลัวเฉาเริ่มมีแววโกรธเคือง "ซูชิง ผมหลัวเฉาเป็นถึงทายาทตระกูลหลัว ด้วยฐานะของผม ตามจีบคุณมาตั้งหลายครั้ง คุณยังปฏิเสธ นี่จะไม่ไว้หน้าผมบ้างเลยเหรอ"

"ใช่" ซูชิงพยักหน้าอย่างไม่ลังเล เธอควงแขนหลินฟาน "ฉันชอบหลินฟาน เป็นไง อกแตกตายรึยัง"

สายตาของไทยมุงพุ่งมาที่หลินฟานเป็นตาเดียว

หลินฟานรู้สึกกระอักกระอ่วน มองหน้าซูชิงแวบหนึ่ง แล้วจำใจยกมือขึ้น "อะแฮ่ม ใช่ครับ กระผมเอง แต่ว่านะ แค่ซูชิงชอบผมฝ่ายเดียว ผมไม่ได้ชอบเธอนะ"

ซูชิงได้ยินก็กระทืบเท้าใส่เท้าหลินฟานเต็มแรง

"โอ๊ย" หลินฟานร้องเสียงหลง

ภาพเหตุการณ์นี้ ในสายตาคนอื่น มันก็คือการหยอกล้อของคู่รักชัดๆ

หลัวเฉาหน้าเย็นชา เอ่ยช้าๆ ว่า "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ อาจารย์เฉิน!"

ในฝูงชน ชายอายุราวสามสิบกว่าปี ไว้เคราแพะ สวมชุดจงซานสีดำ เดินออกมา

"อาจารย์เฉินเซียงอวี่ คือยอดฝีมือที่ตระกูลหลัวเราจ้างมาด้วยเงินมหาศาล" หลัวเฉาแสยะยิ้ม "หลินฟาน ต่อให้แกจะมีวรยุทธ์สูงส่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้กับอาจารย์เฉินได้หรอก พวกแกน่ะ มันคนละโลกกัน!"

เฉินเซียงอวี่มองหลินฟานด้วยสายตาหยิ่งยโส เขาเป็นนักล่าปีศาจพเนจร แม้จะเป็นแค่ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่ง แต่ก็เป็นคนที่ตระกูลหลัวทุ่มเงินจ้างมาเป็นที่ปรึกษา

ด้วยฐานะของหลัวเฉา อุตส่าห์ยอมลดตัวลงมาขอร้อง เขาถึงยอมตกลงมาช่วย

เฉินเซียงอวี่พูดเสียงเรียบ "ไอ้หนู รีบๆ คุกเข่าขอโทษคุณชายหลัวซะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว"

แค่ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่ง หลินฟานอดไม่ได้ที่จะมองบน

เขากำลังจะอ้าปากพูด ทันใดนั้น

"ใครกล้าทำร้ายอาจารย์พวกเรา!"

เสียงคำรามดั่งมังกรและเสือดังมาจากด้านหลังหลินฟาน

สมาชิกชมรมซานต่าและยูโดหลายสิบคน วิ่งกรูกันเข้ามาอย่างดุดัน

คนพวกนี้เป็นนักกีฬาต่อสู้ทั้งนั้น รังสีความโหดไม่ต้องพูดถึง

"ใครกล้าแตะต้องอาจารย์กู กูหัตถ์เทวะยูโดจะฉีกอกมัน!" หัตถ์เทวะยูโดตะโกนลั่น หยิบอิฐบล็อกก้อนหนึ่งขึ้นมา ใช้มือเปล่าสับลงไป เสียงดังเพล้ง อิฐหักเป็นสองท่อน

"มา เอาอิฐมา!" ราชาซานต่าตะโกนก้อง สมาชิกชมรมซานต่าข้างหลังโยนอิฐสองก้อนขึ้นฟ้า

ราชาซานต่ากระโดดลอยตัว เตะต่อเนื่องสองครั้ง อิฐสองก้อนนั้นแตกกระจายกลางอากาศ

เฉินเซียงอวี่หน้าซีดเผือด แม่เจ้า เขาเป็นแค่ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่ง ใช้วิชาจัดการคนธรรมดาสักคนสองคนก็พอไหว แต่เจอชายฉกรรจ์กล้ามโตเป็นฝูงพุ่งเข้ามาแบบนี้ มีหวังกระดูกป่นแน่

"พวกแกควรรู้ไว้ว่าอาจารย์เฉินของเรา..." หลัวเฉาแค่นเสียง ในสายตาเขา ฝีมือของอาจารย์เฉิน ไม่ใช่สิ่งที่พวกปลายแถวพวกนี้จะต่อกรได้

เฉินเซียงอวี่รีบกระตุกแขนเสื้อหลัวเฉาเบาๆ "คุณชายหลัว"

หลัวเฉากำลังจะโม้ต่อ ได้ยินเสียงเรียกก็หันไปถาม "มีอะไรครับอาจารย์เฉิน ว่ามาได้เลย"

"คือว่า ที่นี่คนเยอะ ไม่สะดวกใช้วิชาอาคม เอาไว้โอกาสหน้าเถอะครับ" เฉินเซียงอวี่กระซิบเสียงเบา

เขาก็ต้องหาข้ออ้างแบบนี้แหละ จะให้บอกหลัวเฉาว่าสู้ไม่ได้ก็เสียฟอร์มแย่ ตระกูลหลัวจ้างเขามาแพงนะเว้ย

"ดะ ได้ครับ!" หลัวเฉาถอนหายใจ แต่ในใจยังรู้สึกคับแค้นไม่หาย

"ไป"

หลัวเฉาหันหลังเดินหนี

พวกชมรมยูโดกับซานต่าตะโกนไล่หลัง "ไอ้ลูกหมา แน่จริงอย่าหนีสิวะ"

"วันหลังกล้ามาหาเรื่องอาจารย์กูอีก จะโดนไม่ใช่น้อย!"

มองดูพวกบ้าพลังที่กำลังฮึกเหิม หลินฟานเกือบจะซาบซึ้งจนยอมรับเป็นศิษย์จริงๆ แล้วเชียว

"ชิ่งเว้ย ชิ่ง"

หลินฟานลากซูชิงกับสวี่ตงเบียดฝูงชนหายตัวไป

"อาจารย์ล่ะ!"

"อาจารย์พวกเราหายไปไหนแล้ว!"

นอกวงล้อม หลินฟานพาซูชิงกับสวี่ตงวิ่งออกมาได้ไกลพอสมควร

ซูชิงทำหน้าสำนึกผิด "ขอโทษนะ เอาเรื่องเดือดร้อนมาให้นายอีกแล้ว"

"เอ่อ หมายถึงหลัวเฉาน่ะเหรอ นั่นไม่เรียกว่าเรื่องเดือดร้อนหรอก" หลินฟานส่ายหน้า

ซูชิงแย้ง "แต่ตระกูลหลัวเป็นถึงตระกูลอันดับสองของเมืองเรา อิทธิพลใหญ่โต..."

"พอเถอะน่า ยัยขี้มูกยืด จะเก่งแค่ไหนตอนนี้ก็ล่วงเกินไปแล้ว อย่าคิดมากเลย" หลินฟานพูดพลางมองไปเห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

ไป๋จิ้งหยุน?

ไป๋จิ้งหยุนกำลังมองมาที่เขาจากระยะไกล ท่าทางแบบนั้น ชัดเจนว่ามีธุระจะคุยด้วย

หลินฟานนึกแผนขึ้นได้ "เอาล่ะ พี่ตง วันนี้ภารกิจส่งดาวโรงเรียนซูกลับบ้าน เป็นหน้าที่ของนายอีกแล้ว ฉันมีธุระ เจอกันพรุ่งนี้!"

พูดจบ หลินฟานก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปทันที

"หลินฟาน!" ซูชิงมองหลินฟานที่วิ่งหนีไป แล้วตะโกนเรียก

แต่พริบตาเดียว หลินฟานก็หายลับไปในฝูงชน

ซูชิงกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ อุตส่าห์ประกาศต่อหน้าคนเยอะแยะว่าชอบเขา กะว่าจะสารภาพรักจริงๆ จังๆ สักหน่อย นึกไม่ถึงว่าอีตานี่จะชิ่งหนีไปซะงั้น

หลินฟานเดินอยู่บนถนน มีไป๋จิ้งหยุนเดินอยู่ข้างๆ

"พี่น้องไป๋อวิ๋น จู่ๆ มาหาฉันมีเรื่องอะไร?" หลินฟานถามพลางเดินไปข้างหน้า

ไป๋จิ้งหยุนแก้ "ฉันชื่อไป๋จิ้งหยุน"

"เออน่า ชื่ออะไรไม่สำคัญหรอก พอดีใกล้เวลาข้าวเย็นแล้ว เลี้ยงข้าวฉันหน่อยสิ" หลินฟานบอก "ยังไงนายก็มาขอให้ฉันช่วยทำงาน จะไม่เลี้ยงข้าวสักมื้อเลยรึไง"

ไป๋จิ้งหยุนถามด้วยความแปลกใจ "นายรู้ได้ไงว่าฉันมาขอให้ช่วย?"

หลินฟานกลอกตามองบน "ถามแปลกๆ เราสองคนสนิทกันขนาดนั้นเหรอ ก็ยังไม่ถึงขั้นเรียกว่าเพื่อนได้ จู่ๆ นายมาดักรอฉัน ถ้าไม่ใช่มาขอให้ช่วย แล้วจะมาทำซากอะไร?"

[จบแล้ว]