บทที่ 26 - อาการหนัก

บทที่ 26 - อาการหนัก

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"สวี่ตง?" หลินฟานเห็นสวี่ตงวิ่งตามมาก็ยกมือทักทาย

"เชี่ยเอ้ย พี่ฟาน พี่แม่งบรูซลีประทับร่างชัดๆ พี่ไม่รู้อะว่าเมื่อกี้พี่โคตรโหด ออกหมัดสองสามที พวกนั้นก็วิ่งหนีกันป่าราบ"

สวี่ตงวิ่งลงมามองหลินฟานราวกับมองสัตว์ประหลาด เขาเดาะลิ้นถาม "พี่ไปหัดต่อสู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้เรื่องเลย"

หลินฟานหัวเราะ ไม่รู้จะอธิบายให้ฟังยังไง เลยตอบไปว่า "ก็บอกแล้วไงว่าหนึ่งปีที่ดรอปเรียนไป ฉันไปเรียนจับปีศาจมา"

"พอเถอะพี่" สวี่ตงกลอกตา ถึงจะเห็นว่าหลินฟานเก่งจริง แต่เรื่องไปจับปีศาจนี่มันนิยายหลอกเด็กชัดๆ เขาไม่เชื่อหรอก

สวี่ตงถามต่อ "ว่าแต่ ทำไมพี่ถึงปล่อยพวกไล่เสี่ยวหลงไปง่ายๆ แบบนั้นล่ะ คนอย่างไล่เสี่ยวหลงน่ะ แค้นต้องชำระนะพี่"

หลินฟานพยักหน้าอย่างจนใจ "ก็รู้อยู่หรอก แต่ไม่ปล่อยไปแล้วจะให้ทำไง ฆ่าหมกป่าหรือไง"

"มันก็จริง" สวี่ตงพยักหน้าเห็นด้วย

หลินฟานถาม "แล้วแกล่ะ ฉันบอกให้ไปส่งยัยขี้มูกยืดไม่ใช่เหรอ ทำไมมาโผล่ที่นี่ได้"

สวี่ตงเบะปาก "ก็มีแม่หวังไฉ่เอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนซูชิงแล้วนี่นา แถมผมดันตาไวเห็นพวกมันไล่ตามพี่มา ผมเลยแอบตามมาดูนี่แหละ"

"เรื่องวันนี้อย่าเอาไปป่าวประกาศนะเว้ย เดี๋ยวไล่เสี่ยวหลงมันจะรู้สึกเสียหน้า แล้วพาลหาเรื่องมาแก้แค้นอีก" หลินฟานเตือน

เขากลัวสวี่ตงปากโป้งเอาไปโม้ที่โรงเรียนว่าเขาอัดไล่เสี่ยวหลงจนน่วม คนนิสัยอย่างไล่เสี่ยวหลง ถ้าโดนแหย่หน่อย เดี๋ยวก็หาเรื่องไม่จบไม่สิ้น แต่ก็นะ ต่อให้ไม่พูด ตอนนี้มันก็คงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ดี

คิดได้ดังนั้น หลินฟานก็ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ "ป่ะ กลับบ้านกัน"

ที่หมู่บ้านหรูแห่งหนึ่งในเมืองชิงเฉิง ไล่เสี่ยวหลงกลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยใบหน้ามืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

"ไอ้สารเลว!"

ไล่เสี่ยวหลงเตะโต๊ะรับแขกเต็มแรง "ปัง!" เขากำหมัดแน่น ความโกรธสุมอกแต่ระบายออกไม่ได้ ทันใดนั้น ชายชราผมดอกเลาวัยหกสิบกว่าปีก็ค่อยๆ เดินลงมาจากชั้นสอง เขาสวมชุดคอจีนสีดำ ถือไม้เท้าท่าทางแข็งแรง นี่คือ 'ไล่ชีเย่' ผู้ทรงอิทธิพลที่ใครได้ยินชื่อในเมืองชิงเฉิงเป็นต้องขาสั่น!

ไล่เสี่ยวหลงเป็นลูกหลงที่เขาเพิ่งมีตอนอายุเกือบสี่สิบ จึงรักและตามใจมาก "เสี่ยวหลง เป็นอะไรไปลูก" ไล่ชีเย่เดินลงมาถาม "คนที่ตบลูกเมื่อวานมันหนีไปแล้วเหรอ"

ไล่ชีเย่ย่อมรู้เรื่องเมื่อวานดี แต่เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก แค่เด็กตีกันธรรมดา ไล่เสี่ยวหลงส่ายหน้า "พวกเราสู้มันไม่ได้"

ไล่ชีเย่หัวเราะ "อาเฉียงกับพวกอีกสี่คนไปกับลูกด้วยไม่ใช่เหรอ จะสู้ไม่ได้ได้ไง หรือฝ่ายนั้นคนเยอะกว่า ก็ไม่น่าใช่ ในเมืองชิงเฉิงใครจะไม่ไว้หน้าพ่อบ้าง"

"พ่อ มันมีแค่คนเดียว ชื่อหลินฟาน"

แววตาไล่ชีเย่วูบไหว "อาเฉียงห้าคนรุมคนเดียวเนี่ยนะ แล้วแพ้?"

ไล่เสี่ยวหลงพยักหน้าหนักแน่น "ครับ"

"เล่าละเอียดๆ ซิ" ไล่ชีเย่เริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว พอฟังไล่เสี่ยวหลงเล่าจบ ไล่ชีเย่ก็พูดเสียงเรียบ "ไอ้หนูหลินฟานนี่คงไม่ธรรมดา เดี๋ยวพ่อจะให้คนไปสืบดูว่าหนึ่งปีที่ผ่านมามันไปทำอะไรมา พอมารู้ผลค่อยว่ากันว่าจะเอายังไงต่อ"

"เรื่องที่มันตบลูกพ่อ จะให้จบง่ายๆ ได้ยังไง"

พูดจบ ไล่ชีเย่ก็หันหลังเดินกลับขึ้นข้างบน ขนาดตัวเขาเองยังไม่เคยตีลูก แต่กลับโดนไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไหนไม่รู้มาตบหน้า คนอย่างไล่ชีเย่จะกลืนความแค้นนี้ลงได้ยังไง

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนหลินฟานเดินเข้าโรงเรียน คนรอบข้างต่างพากันตกใจ ซุบซิบกันว่าหลินฟานดวงแข็งชะมัด รอดมือไล่เสี่ยวหลงมาได้แบบครบสามสิบสอง พวกนักเรียนต่างพากันวิจารณ์แซ่ด แต่หลินฟานไม่เก็บมาใส่ใจ เหมือนเดิม ไม่มีใครกล้าเข้ามาคุยกับหลินฟาน มีแต่สวี่ตงที่เข้ามาคุยด้วย หลายคนเดาว่าวันนี้ไล่เสี่ยวหลงต้องจัดหนักแน่ๆ

ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกเรียน "พรุ่งนี้วันเสาร์ พี่ฟาน เราไปร้านเกมกันเถอะ" สวี่ตงเดินข้างหลินฟานมุ่งหน้าไปทางประตูโรงเรียน หลินฟานพยักหน้า "ได้ดิ"

"ฮ่าๆ พี่หายไปตั้งปี เดี๋ยวนี้ฝีมือผมเทพซ่ามากนะ พรุ่งนี้พี่เตรียมดูสเต็ปเทพของผมได้เลย" สวี่ตงโม้ จู่ๆ ก็มีคนมาตบไหล่หลินฟานจากด้านหลัง หลินฟานไม่หันกลับไปมองก็รู้ "ยัยขี้มูกยืด มีไร"

ซูชิงที่อยู่ด้านหลังทำหน้างง "เอ๊ะ นายรู้ได้ไงว่าเป็นฉัน" "ถามแปลกๆ ตอนนี้คนทั้งโรงเรียนมองฉันเป็นตัวเชื้อโรค นอกจากเธอกับไอ้ตง ใครจะกล้ามาทัก" หลินฟานกลอกตา "พรุ่งนี้ว่างไหม" ซูชิงทำเสียงลึกลับ

หลินฟานส่ายหน้า "ไม่ว่าง" ซูชิงหน้ามุ่ย "พวกเรานัดกันว่าจะไปตั้งแคมป์แถวนี้ กะว่าจะชวนนายไปด้วยนะเนี่ย"

"หา! ตั้งแคมป์" สวี่ตงรีบแทรก "พี่ฟาน พี่สมองกลับปะเนี่ย พรุ่งนี้เราสองคนว่างจะตาย" หลินฟานหันไปมองสวี่ตงอย่างงงๆ "ไหนแกบอกจะพาฉันไปร้านเกม โชว์สเต็ปเทพไม่ใช่เหรอ"

สวี่ตงสตั๊นไปสามวิ แทบสำลักอากาศตาย "โถ่พี่ฟาน ร้านเกมกับไปตั้งแคมป์กับดาวโรงเรียนซู มันเอามาเทียบกันได้ที่ไหนเล่า" สวี่ตงหันไปพูดกับซูชิง "ดาวโรงเรียนซูวางใจได้ พรุ่งนี้ไม่มีปัญหา!"

ซูชิงได้ยินก็ยิ้มแก้มปริ พยักหน้าหงึกๆ "โอเค งั้นพรุ่งนี้เช้า เจอกันที่หน้าหมู่บ้านหลินฟานนะ" "จัดไปครับ!" สวี่ตงรับคำแข็งขัน

สักพัก หวังไฉ่เอ๋อร์ก็เดินตามมา ซูชิงเข้าไปควงแขนหวังไฉ่เอ๋อร์เดินออกไป แล้วยังหันมากำชับ "อย่าลืมนะ พรุ่งนี้เช้า!" พอเดินห่างออกมาหน่อย หวังไฉ่เอ๋อร์ก็ขมวดคิ้วถามซูชิง "ชิงชิง พรุ่งนี้พวกเราไปตั้งแคมป์ เธอคงไม่ได้ชวนหลินฟานกับสวี่ตงไปด้วยหรอกนะ สองคนนั้นมันพวกกระจอก ชวนไปทำไม"

ซูชิงยิ้มตอบ "คนเยอะๆ สนุกดีออก" หวังไฉ่เอ๋อร์ส่ายหน้า "เธอนี่นะ อาการหนักแล้วจริงๆ!"

[จบแล้ว]