บทที่ 10 - หน้าเลี่ยมทองหรือฝังเพชร?

บทที่ 10 - หน้าเลี่ยมทองหรือฝังเพชร?

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ใบหน้าของฉือโจวสยงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขายกมือขึ้นโบกสะบัด ลูกน้องทั้งหกคนก็รีบกรูกันเข้าไปล้อมหลินฟานเอาไว้

"มีกันแค่นี้? ไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ" หลินฟานกวาดตามองแล้วถามเรียบๆ

"กลัวล่ะสิ" ฉือโจวสยงเอ่ยขึ้น "รู้ตัวใช่ไหมว่าไปล่วงเกินใครไว้ ตอนนี้จะมาเสียใจก็สายไปแล้ว"

ดูท่าเจ้านี่จะเข้าใจความหมายเขาผิดไป หลินฟานรู้สึกเอือมระอาเล็กน้อย ทันใดนั้นที่ปากทางเข้าตรอก หวังเจิ้งเหว่ยก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง "หลินฟานเอ๋ยหลินฟาน เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์ไว้หน้านาย ไม่นึกว่านายจะไม่รับไมตรี ตอนนี้มันสายไปซะแล้ว"

หวังเจิ้งเหว่ยเดินมายืนข้างฉือโจวสยง เขาใช้บริการฉือโจวสยงทำเรื่องพรรค์นี้มานับครั้งไม่ถ้วน เขาเอ่ยขึ้น "เอางี้ดีกว่า นายคุกเข่าโขกหัวขอโทษฉัน แล้วฉันจะหักขานายแค่ข้างเดียว เป็นไง"

"ไอ้น้อง รีบคุกเข่าซะ คุณชายหวังไม่ใช่คนที่เอ็งจะไปตอแยได้" ฉือโจวสยงแสร้งทำเป็น 'หวังดี' เกลี้ยกล่อม "ตอนนี้คุณชายหวังกำลังอารมณ์ดี แค่คุกเข่าก็โดนหักขาแค่ข้างเดียว อย่ามาทำเก่งตอนนี้เลย โขกหัวซะ ต่อไปจะได้เหลือขาไว้เดินสักข้าง ดีกว่าต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิตนะโว้ย"

คนพวกนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะหักขาเขาได้?

หลินฟานส่ายหน้าเบาๆ กำลังจะลงมือ ทันใดนั้นเสียงของซูชิงก็ดังมาจากปากตรอก "หวังเจิ้งเหว่ย! นายคิดจะทำอะไร!"

ทุกคนหันไปมอง ซูชิงกับสวี่ตงยืนอยู่ที่ปากทาง หวังเจิ้งเหว่ยขมวดคิ้ว หันมาบอก "ชิงชิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับหลินฟาน"

"วันนี้ใครก็ห้ามแตะต้องหลินฟานแม้แต่ปลายเล็บ"

ซูชิงวิ่งตรงเข้ามาขวางหน้าหลินฟานเอาไว้ สวี่ตงมองฉือโจวสยงแวบหนึ่ง เขาเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งมาหลายปี ย่อมรู้กิตติศัพท์ว่าฉือโจวสยงเป็นขาใหญ่ย่านนี้ ใครมีเรื่องด้วยคงหาความสงบสุขไม่ได้

แต่เขาก็ยังกัดฟันเดินฝ่าเข้าไปหาหวังเจิ้งเหว่ย "พี่หวัง มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน จะให้พวกเราโดนซ้อมสักยกก็ยอม แต่เรื่องหักขานี่มันเสียอนาคตนะครับ ไว้หน้ากันหน่อยเถอะ"

พูดจบสวี่ตงก็รีบควักบุหรี่ส่งให้

หวังเจิ้งเหว่ยไม่เพียงไม่รับบุหรี่ แต่ยังตบหน้าสวี่ตงฉาดใหญ่ "แกมีหน้าอะไรให้ฉันไว้? ไสหัวไป"

หน้าของสวี่ตงแสบร้อนผ่าว แต่ก็ยังฝืนยิ้ม "พี่หวัง พูดอะไรอย่างนั้น ยังไงเราก็เพื่อนนักเรียนกัน"

"สวี่ตง นายไปก่อน" รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของหลินฟานเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชา

เขามีเพื่อนสนิทไม่มาก เพื่อนเก่าๆ พอรู้ว่าเขามีเรื่องกับหวังเจิ้งเหว่ยก็พากันตีตัวออกห่าง มีแต่สวี่ตงคนเดียวนี่แหละ ที่ในสถานการณ์แบบนี้ยังกล้าออกหน้าแทนเขา

"พี่ฟาน! ฉันไม่ไป!" สวี่ตงส่ายหน้ายืนยันหนักแน่น

หวังเจิ้งเหว่ยหันมาทางหลินฟาน "คิดจริงๆ เหรอว่าซูชิงจะปกป้องนายได้ จะหลบหลังผู้หญิงไปตลอดชีวิตรึไง"

หวังเจิ้งเหว่ยหันไปมองซูชิงแล้วพูดว่า "ซูชิง ฉันอยากจีบเธอก็จริง และก็มีคนที่ฉันตอแยไม่ได้อีกเยอะที่อยากจีบเธอ แต่ถ้าฉันหักขาไอ้หลินฟานนี่สักสองข้าง คนพวกนั้นคงไม่ว่าอะไร ดีไม่ดีอาจจะแอบขอบคุณฉันด้วยซ้ำ ฮ่าๆ"

เขาชี้หน้าหลินฟาน "นอกจากซูชิงแล้ว จัดการมันสองคนให้เละ โดยเฉพาะไอ้นั่น หักขามันซะ!"

หวังเจิ้งเหว่ยกำลังรอคอยที่จะได้เห็นแววตาอ้อนวอนของหลินฟาน ฉือโจวสยงก็กำลังจะสั่งให้ลูกน้องลงมือ

"หวังเจิ้งเหว่ย นายคิดจะทำอะไร!"

ทุกคนหันขวับไปมอง

หวังเจิ้งเหว่ยสบถออกมาอย่างหัวเสีย "แม่งเอ๊ย กูจะตบคน ใครสะเออะมายุ่งอีกวะ"

แต่พอเห็นคนที่เดินเข้ามา สีหน้าของหวังเจิ้งเหว่ยก็เปลี่ยนไปทันที

ตู้เซิงเซียว เขาอยู่ในชุดกีฬาสีขาว สะพายเป้ ดูเหมือนนักเรียนทั่วไป

แต่เขาคือคนของตระกูลตู้!

พ่อของตู้เซิงเซียวคือตู้ยวี่ ที่มีข่าวลือหนาหูว่าจะขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลตู้คนต่อไป

ตู้เซิงเซียวถือเป็นคุณชายระดับท็อปของโรงเรียนอย่างแท้จริง และแน่นอนว่าเขาเป็นหนึ่งในคนที่ตามจีบซูชิง

"คุณชายตู้" ฉือโจวสยงหน้าถอดสี รีบอธิบาย "คุณชายตู้ วางใจได้ พวกเราไม่ได้จะทำอะไรคุณหนูซู แค่จะ..."

ตู้เซิงเซียวกลับไม่ตอบคำถาม เขาเดินจ้ำอ้าวเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนช็อกตาตั้งคือ เขาเดินผ่านหน้าซูชิงไปเฉยๆ ไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ แล้วเดินตรงเข้าไปโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "คุณหลิน ไม่เป็นอะไรนะครับ?"

นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกัน?

ต้องรู้ก่อนนะว่าตู้เซิงเซียวคือคนที่ตามจีบซูชิงแบบกัดไม่ปล่อยที่สุด หวังเจิ้งเหว่ยกับฉือโจวสยงนึกว่าเขาโผล่มาเพื่อทำคะแนนต่อหน้าสาวงาม

แต่ที่ไหนได้ เขาเมินซูชิงหน้าตาเฉย

หลินฟานขมวดคิ้วมองตู้เซิงเซียว "เรารู้จักกันด้วยเหรอ"

ตู้เซิงเซียวตอบอย่างนอบน้อม "คุณหลินครับ คุณปู่ของผมอยากเชิญคุณไปพบ ท่านบอกว่าคราวที่แล้วที่คุณไปช่วย ท่านยังป่วยหนักเลยไม่ได้ขอบคุณด้วยตัวเอง วันนี้เลยอยากเชิญไปที่บ้านเพื่อเลี้ยงขอบคุณอย่างเป็นทางการครับ"

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าหลินฟานอีกครั้ง "ไม่เห็นเหรอว่าคนพวกนี้ล้อมฉันไว้อยู่ จะไปได้ยังไง"

ตู้เซิงเซียวได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม "วางใจเถอะครับ"

เขาหันกลับไปมองกลุ่มคนด้วยความโล่งอกในใจ เมื่อก่อนพ่อเขาเอาเงินห้าหมื่นฟาดหัวหลินฟานให้กลับไป พอปู่ฟื้นขึ้นมารู้เรื่องเข้า ก็ด่าพ่อเขาจนหูชา สั่งกำชับเด็ดขาดว่าวันนี้ต้องเชิญหลินฟานไปเป็นแขกให้ได้

เขาเที่ยวไล่ถามหาคนไปทั่ว จนได้ข่าวว่าหลินฟานโดนคนของฉือโจวสยงดักตีอยู่ที่นี่ โชคดีที่ยังมาทันเวลา

ฉือโจวสยงกับหวังเจิ้งเหว่ยช็อกจนพูดไม่ออก สองคนนี้คาดไม่ถึงเลยว่าเรื่องจะพลิกล็อกแบบนี้

ท่านผู้เฒ่าตู้เชิญหลินฟานไปเป็นแขก?

ท่านผู้เฒ่าตู้เป็นบุคคลระดับไหน? นั่นคือผู้กุมอำนาจสูงสุดของตระกูลตู้ เส้นสายอิทธิพลน่ากลัวจนขนหัวลุก

ส่วนบ้านหวังเจิ้งเหว่ยถึงจะพอมีฐานะ แต่ถ้าเอาไปเทียบกับตระกูลตู้ ก็ห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว

"พี่ตู้" หวังเจิ้งเหว่ยฝืนยิ้ม

ตู้เซิงเซียวหน้าตึงเปรี๊ยะ "หวังเจิ้งเหว่ย ใครให้ความกล้าแกมาทำแบบนี้ แขกของตระกูลตู้แกยังกล้าแตะต้อง?"

แขกของตระกูลตู้?

ความหมายของคำนี้มันลึกซึ้งกว่าคำว่าเพื่อนของตู้เซิงเซียวหลายขุม คนที่จะยกระดับเป็นเพื่อนของตระกูลตู้ได้นั้น ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ต่อให้พ่อของหวังเจิ้งเหว่ยมาเอง ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าตู้ยังต้องนอบน้อมเจียมตัว ดีไม่ดีอาจจะยังไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นเพื่อนของตระกูลตู้ด้วยซ้ำ

สีหน้าของฉือโจวสยงตอนนี้เขียวคล้ำย่ำแย่ยิ่งกว่าตับหมู ถ้าไปล่วงเกินตระกูลตู้เข้าจริงๆ เขาคงไม่มีที่ยืนในเมืองนี้อีกแล้ว

หวังเจิ้งเหว่ยหน้าซีดเผือด "พี่ตู้ เมื่อกี้ผมไม่รู้จริงๆ ว่าหลิน... หลินฟานเป็นเพื่อนกับตระกูลตู้ ยกโทษให้ผมด้วย ยกโทษให้ผมเถอะครับ"

ตู้เซิงเซียวหันไปถามหลินฟาน "คุณหลิน อยากจะจัดการเรื่องนี้ยังไงครับ"

"เมื่อกี้มันตบหน้าเพื่อนฉัน พี่ตง ไปคืนมันสักสิบทีซิ" หลินฟานสั่ง

ดวงตาของหวังเจิ้งเหว่ยฉายแววอาฆาตขึ้นมาวูบหนึ่ง จ้องมองไปที่สวี่ตง "แกกล้าตบฉันเหรอ?"

เพี๊ยะ! เสียงตบหน้าดังสนั่น!

ตู้เซิงเซียวตบหน้าหวังเจิ้งเหว่ยเต็มแรง "เป็นอะไร หน้าแกเลี่ยมทองหรือฝังเพชรถึงตบไม่ได้?"

[จบแล้ว]