TWO Chapter 58 มู่หลานเยว่

TWO Chapter 58 มู่หลานเยว่

การปรึกษาหารือเสร็จสิ้นแล้ว ถึงเวลาแล้วที่จะดำเนินการต่อไป ดินแดนเพิ่งได้รับการอัพเกรด ทุกคนจึงไม่ค่อยมีเวลาพูดคุยกันมากนัก

หัวหน้าฝ่ายคนใหม่ หลี่ไท่ รู้สึกกังวล ขณะที่ไปหาผู้ช่วยทั้ง 2 ของเขา ซ่งยี่และเจ้ากุ้ย จากนั้น เขาต้องวางแผนติดประกาศ เพื่อรับสมัครงาน เขาต้องการเจ้าหน้าที่ 20 คน โดยเร็วที่สุด เขาได้ให้คำมั่นกับโอหยางโชวว่า กองกำลังของฝ่ายรักษาความปลอดภัยจะถูกจัดตั้งก่อนงานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ เพื่อเพิ่มความมั่นใจในความปลอดภัยในช่วงเทศกาลวันหยุด

ขุ่ยหยิงหยูยังกล่าวด้วยว่า เธอต้องการเจ้าหน้าที่ในฝ่ายธุรกิจเพิ่มเติม เพื่อที่จะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจของดินแดนโดยเร็วที่สุด เธอให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ในระดับสูงสุด

เจ้ากรมคลังวัสดุเทียนเหวินจิง ไม่ได้จัดการกับงานได้ง่ายนัก ด้านหนึ่งเขาต้องร่วมมือกับฝ่ายข่าวกรอง เพื่อค้นหาม้าสีเขียว ‘ม้าฉิงฟู่’ และค้นหาพื้นที่ที่เหมาะสมกับการทำปศุสัตว์ ในขณะเดียวกัน การขยายตัวของความต้องการการขนส่งในดินแดน จำเป็นอย่างยิ่งที่กรมคลังวัสดุจะต้องมีม้าไม้-วัวไม้จำนวนมาก เพื่อช่วยในการขนส่งได้อย่างรวดเร็ว รวมถึงความต้องการเรือ เพื่อการขนส่งระหว่างซานไห่และเป่ยไห่

รอจนคนอื่นๆออกไป ฟ่านจงหยานจึงกล่าวว่า “นายท่าน, ข้ามีคนแนะนำเป็นหัวหน้าฝ่ายทะเบียน ท่านต้องการทราบหรือไม่?”

“ใครหรือ?” โอหยางโชวอยากรู้อย่างมาก ว่าเขาจะเลิอกใครมาแทนกู่ซิวเหวิน

งานของฝ่ายทะเบียนนั้น ดูผิวเผินดูเหมือนจะเรียบง่าย สิ่งที่ทำคือ การลงทะเบียนที่อยู่ผู้อพยพจากมา จัดแจงให้พวกเขาอยู่ในกลุ่ม การเกษตร อุตสาหกรรม ประมง และอื่นๆ รวม 5 ประเภท นอกจากนี้ ยังมีภารกิจสำคัญในการค้นหาผู้มีความสามารถพิเศษในดินแดน

ในช่วงเวลาของกู่ซิวเหวิน เขาได้รับมือกับผู้มีความสามารถพิเศษทั่วไป เฉพาะในกรณีที่เขาเห็นว่าสำคัญ หรือโอหยางโชวต้องสนใจ เขาถึงจะรายงานต่อโอหยางโชว เขาบอกโอหยางเวลาที่เขาต้องการบางสิ่ง นั่นเป็นวิธีที่ถูกต้องในการจัดการเกี่ยวกับมัน เหตุผลที่ว่าทำไมสำนักทะเบียนยังคงอยู่ ก็เพราะสติปัญญาและวิศัยทัศน์ของกู่ซิวเหวิน

ถ้าเขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่สำคัญ เขาก็จะบอกโอหยางโชว แม้ว่าบางครั้ง เขาดูเหมือนว่าจะมีความสามารถทั่วๆไป แต่โอหยางโชวก็ต้องการคนแบบเขา ไม่ว่าในกรณีไหน หัวหน้าฝ่ายไม่อาจละเลยหน้าที่ได้

ฟ่านจงหยานไม่ลังเลที่จะพูดออกไป “วันนี้ ในหมู่ผู้อพยพมีเสมียนวัยเยาว์ชื่อ โจวไห่เฉิน(Zhou Haichen) ข้าแนะนำให้เขาเป็นหัวหน้าฝ่านทะเบียนคนใหม่”

นี่เป็นเรื่องที่ทำให้โอหยางโชวแปลกใจ เขาคิดว่าฟ่านจงหยานจะแนะนำผู้ช่วยของเขา ฉินซีเจี้ยน(Qin Shijian)เขามารับตำแน่งนี้ ถึงจะเป็นฉินซีเจี้ยนเขาก็ไม่มีข้อกังขาใดๆ

โอหยางโชวรู้จักฉินซีเจี้ยนอยู่บ้าง เขาเป็นผู้ลงทะเบียนผู้ร่วมชั่นเรียนในวิทยาลัยเหลียนโจว และเป็นหนึ่งในคนที่สำเร็จการศึกษาด้วยความสามารถที่โดดเด่น

เขาได้รับเลือกจากฟ่านจงหยานให้เป็นผู้ช่วยของเขา เพื่อช่วยจัดการเกี่ยวกับกิจการของรัฐ ฟ่านจงหยานเป็นครูที่ยอดเยี่ยมในการจัดการกับงานของรัฐ ฉินซีเจี้ยนสามารถพูด และกระทำในสิ่งที่ซับซ้อนมากขึ้นได้ โอหยางโชวรู้นานแล้วว่า เขาเป็นเมล็ดพันธ์ที่ดี และมีพรสวรรค์ เขาให้ความสำคัญกับฉินซีเจี้ยน และเพิ่มความรับผิดชอบในการทำงานให้กับเขา

เขาไม่คิดว่าฟ่านจงหยานจะเสนอชื่อบุคคลใหม่เป็นผู้สมัครเป็นหัวหน้าฝ่าย ดูเหมือนโจวไห่เฉินจะมีความสามารถมากจริงๆ จึงได้รับความสนใจจากกรมการบริหารเช่นนี้

นับตั้งแต่เขาได้สัญญากับฟ่านจงหยานว่า จะให้ฟ่านจงหยานเป็นผู้พิจารณาผู้สมัครเป็นหัวหน้าฝ่ายด้วยตัวเอง โอหยางโชวจะไม่กลับคำพูดของเขา เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ, ข้าเห็นด้วยในตอนนี้ ถ้าเขาได้รับความสนใจจากท่านฟ่าน เขาย่อมมีความสามรถ นอกจากนี้ เราควรให้ความสำคัญกับฉินซีเจี้ยน และตู่ฉวน คนหนุ่มทั้ง 2 , อืมมม...ข้าจะแต่งตั้งฉินซีเจี้ยนเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมการบริหาร และตู่ฉวนเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายทะเบียน”

ฟ่านจงหยานพยักหน้าไม่คัดค้าน

ฉินซีเจี้ยนจะรับหน้าที่ต่อจากกู่ซิวเหวินเป็นหลัก เพื่อให้เขาสามารถช่วยฟ่านจงหยานในการจัดการงานของกรมการบริหารได้

ส่วนในเรื่องของตู่ฉวน เขาจบการศึกษาเกี่ยวกับการเมืองคนแรกของวิทยาลัยเหลียนโจว ที่สอนโดยกู่ซิวเหวิน โอหยางโชวเคยได้ยินจากกู่ซิวเหวินว่า เขาเก่งมาก คราวนี้ โอหยางโชวจึงถือโอกาสเลื่อนขั้นให้เขา และมอบหมายหน้าที่ที่กว้างขึ้น เพื่อให้เขาสามารถแสดงความสามารถได้อย่างเต็มที่

เมื่อเสร็จสิ้นเรื่องกาพูดคุยเรื่องเจ้าหน้าที่ในกรมการบริหารแล้ว ฟ่านจงหยานก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป คนที่วุ่นวายที่สุดในดินแดนก็คือเขา เขาไม่เพียงแต่เริ่มดำเนินการในยุคใหม่ๆในการบริหาร เขายังต้องตั้งฝ่ายตรวจสอบพิเศษ เพื่อตรวจสอบและลงทะเบียนเจ้าหน้าที่รัฐทั้งหมด

ตามแนวทางของโอหยางโชว เมื่อเห็นเทศการฤดูใบไม้ผลิกำลังใกล้เข้ามา มันเป็นโอกาสอันดีที่จะมีการประเมินผลสิ้นปีแก่พนักงานทุกคน โดยแบ่งออกเป็น 4 ระดับ ยอดเยี่ยม ดี พอใช้ และแย่ ยิ่งได้รับการประเมินในระดับที่ดีเพียงใด ยิ่งมีโอกาสได้เลื่อนตำแหน่งมากขึ้นเท่านั้น แต่หากพวกเขาถูกประเมินในระดับแย่ พวกเขาก็เสี่ยงจะถูกไล่ออกโดยตรง

ไม่นานหลังจากที่ฟ่านจงหยานออกไป โอหยางโชวก็ได้รับข้อความจากไป๋ฮัวจากหมู่บ้านสอดคล้อง และมู่หลายเยว่จากหมู่บ้านมู่หลาน รวม 2 ข้อความ

เขาเปิดข้อความของไป๋ฮัวก่อน หญิงสาวสวยคนนี้แสดงความยินดีกับการเลื่อนขั้นเป็นเมืองขนาดเล็กของเขา หลังจากนั้น เธอก็ถามเขาอย่างถี่ถ้วน เพื่อหารือเกี่ยวกับความลับในการอัพเกรดเป็นเมืองขนาดเล็ก เธอสนใจเป็นพิเศษโดยเฉพาะดัชนีเศารษฐกิจของดินแดน

สำหรับความลับเช่นนี้ เขาไม่จำเป็นต้องเก็บไว้กับตัวเอง และไม่จำเป็นต้องซ่อนอะไร เขาอธิบายการปฏิรูปของซานไห่ ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งหมู่บ้านรวมถึงการพัฒนาระบบสวัสดิการขั้นพื้นฐาน ไปจนถึงการกำหนดระดับราคาค่าจ้าง และขั้นตอนอื่นๆ ที่เขาได้ดำเนินการ โดยละเอียด ก่อนจะส่งคำตอบกลับไปให้ไป๋ฮัว

โอหยางโชวหวังว่า หมู่บ้านของเธอจะได้รับการเลื่อนขั้นโดยเร็ว เพื่อช่วยลดการผูกขาดของ 6 ทรราชย์แห่งหารตาน ในรายการจัดอันดับ สำหรับวิธีการที่หมู่บ้านของเธอจะทำอย่างไรในการระดมทุน เขาไม่จำเป็นต้องกังวลด้วย

จากนั้น เขาก็เปิดข้อความของมูหลายเยว่ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในหมู่ผู้นำของลุ่มน้ำเหลียนโจว เขาไม่ได้รู้เรื่องของเธอมากนัก

อย่างไรก็ตาม ในชีวิตที่แล้วของเขา เขานั้นเป็นนักผจญภัย เขามีความประทับใจบางอย่างเกี่ยวกับลอร์ดที่มีชื่อเสียง เขาเข้าใจถึงสถานการณ์พื้นฐานของลุ่มน้ำเหลียนโจว และเขาได้รับประโยชน์อย่างมาก ส่วนข้อมูลเฉพาะเกี่ยวกับลอร์ด เขาไม่รู้อะไรมากนัก

เขาไม่ประหลาดใจมากนัก ที่มู่หลานเยว่เสนอการเป็นพันธมิตรโดยตรง

หมู่บ้านมู่หลานของเธอตั้งอยู่ทางตอนเหนือของลุ่มน้ำ ใกล้กับด่านเจิ้นหนาน ซึ่งเป็นส่วนหลังของลุ่มน้ำเหลียนโจว โดยเป็นพื้นที่ควบคุมช่องทางการค้าทางบกที่สำคัญของลุ่มน้ำ ในขณะที่ซานไห่ตั้งอยู่ทางใต้ของลุ่มน้ำ มีทะเลเป็นช่องทางการค้าหลัก

คนที่อยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่าก็ยากที่จะพูดได้อย่างชัดเจน เขาอาจพูดได้ว่าดีเห็นดี ผู้มีปัญญาเห็นผู้รอบรู้, สำหรับลอร์ดที่ชอบทำสงครามกับลอร์ดคนอื่นๆ เพื่อขยายดินแดนของตน ดินแดนของเธอตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ทางทหาร แต่สำหรับคนที่สนใจในการเป็นลอร์ดที่ยิ่งใหญ่ มหาสมุทรที่กว้างใหญ่น่าสนใจมากกว่า

หมู่บ้านมู่หลานตั้งอยู่ใกล้กับด่านเจิ้นหนานโดยจงใจ เธอคงมีวิสัยทัศน์เชิงกลยุทธ์ในระยะยาว

หมู่บ้านมู่หลานและหมู่บ้านซานไห่ อยู่ที่ปลายด้านเหนือและใต้ของลุ่มน้ำ ก่อนอัพเกรดเป็นเมืองหลวง ดินแดนของพวกเขาคงจะไม่ติดกัน มีเพียง 2 วิธีเท่านั้น ที่พวกเขาจะมานั่งดื่มชาร่วมกันได้

โอหยางโชวไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอเป็นพันธมิตรจากมู่หลานเยว่ บางที การเป็นพันธมิตรในครั้งนี้อาจจะช่วยเขาได้ ในสงครามในอนาคตอันใกล้นี้

เขาหยิบคู่มือของลอร์ดออกจากถุงเก็บของของเขา เปิดคอลัมน์ดินแดน ค้นหาหมู่บ้านมู่หลาน กับลอร์ดมู่หลานเยว่ หลังจากยืนยันการเป็นพันธมิตร และมีพันธสัญญาปรากฎขึ้น

จากนั้น เขาก็นำตราประทับของลอร์ดออกจากถุงเก็บของ เขาไม่ลังเลที่จะประทับตราลงไป เมื่อถึงจุดนี้ เมืองซานไห่และหมู่บ้านมู่หลานได้เป็นพันธมิตรกันอย่างเป็นทางการแล้ว

หลังจากที่ทั้ง 2 ฝ่าย ได้ลงนามในข้อตกลงแล้ว โอหยางโชวได้นำสำเนาที่เขาส่งไปให้ไป๋ฮัวที่เกี่ยวกับการปฏิรูปส่งให้กับเธอ ในขณะเดียวกัน เขาได้แจ้งให้หมู่บ้านให้หมู่บ้านสอดคล้องทราบว่า เขาได้เป็นพันธมิตรกับหมู่บ้านมู่หลานแล้ว

จากพันธมิตรทวิภาคี อาจจะขยายเป็นพันธมิตรพหุภาคี ถ้าไป๋ฮัวและมู่หลานเยว่สนใจ พวกเขาก็สามารถเป็นพันธมิตรกันได้

…………………………………………………………………………………………………………….

ในเวลาเดียวกัน ในสำนักงานของมู่หลายเยว่ สาวสวยวัย 20 ปี กล่าวอย่างมีความสุขว่า “พี่สาวมู่ ตามที่ท่านคาดไว้ ตกลงเป็นพันธมิตรกับเราจริงๆ”

มู่กุ้ยหยิงชื่นชมมู่หลายเยว่ เธอยิ้มแล้วกล่าวว่า “ตราบเท่าที่ลอร์ดของซานไห่ไม่ใช่คนหยิ่ง เขาย่อมไม่ปฏิเสธการเป็นพันธมิตรกับพวกเรา หลังจากนี้ คงไม่มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์ระหว่างเราในอนาคตอันใกล้นี้”

มู่หลายเยว่พยักหน้าเข้าใจ แลัวกล่าวว่า “อืม เขาได้ส่งข้อมูลมามากมายเกี่ยวกับการอัพเกรดเป็นเมือง แต่ถ้าเราทำตามที่เขาแนะนำ เราคงต้องใช้เงินจำนวนมาก”

มู่กุ้ยหยิงส่ายหัวไม่เห็นด้วย “แนวคิดการปฏิรูปเป็นสิ่งที่ดี แต่แค่การเลื่อนเป็นเมืองขนาดเล็ก ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นโดยละเอียด ฉันคิดว่า ที่เขาทำแบบนั้นได้เพราะ เขามีเงินจำนวนมาก มากพอที่จะพัฒนาระบบสวัสดิการขั้นพื้นฐาน เราสามารถปฏิบัติตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านมู่หลานได้ตามความยืดหยุ่น ข้าคิดว่ามันยังคงมากพอที่จะทำให้ดัชนีเรื่องดัชนีเศรษฐกิจผ่านข้อกำหนดได้”

มู่หลานเยว่ดูไม่เหมือนลอร์ด แต่เธอดูเหมือนสาวไอดอลมากกว่า “เฮะ! เฮะ! ได้ฟังการวิเคราะห์ของพี่สาวมู่แล้ว ฉันก็สบายใจ”

มู่กุ้ยหยิงลูบหัวของมู่หลานเยว่แล้วหัวเรา โดยไม่ได้พูดอะไรกันอีก