บทที่ 21 ยังจะบอกว่าไม่ใช่ 'คนของคุณ' อีกเหรอ

บทที่ 21 ยังจะบอกว่าไม่ใช่ 'คนของคุณ' อีกเหรอ

ตลอดทั้งวันเหวินฉีฉีเอาแต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นับตั้งแต่คลอดเด็กๆ มา เธอไม่เคยห่างจากพวกเขาเป็นเวลานานขนาดนี้เลยสักครั้ง

จนกระทั่งถึงคาบเรียนสุดท้ายของช่วงบ่าย เสิ่นเมิ่งเหยา เพื่อนสนิทของเธอก็โน้มตัวเข้ามากระซิบถาม "เหวินฉีฉี ทำไมวันนี้เธอเหม่อบ่อยจัง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

เสิ่นเมิ่งเหยาคือเพื่อนสนิทของเหวินฉีฉีตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย เธอซิ่วมาหนึ่งปีจึงกลายเป็นรุ่นน้องของเหวินฉีฉีหนึ่งรุ่นแต่เรียนในสาขาวิชาเดียวกัน หลังจากที่เหวินฉีฉีกลับมาเรียนจากการพักการเรียน ทั้งคู่จึงได้เข้าเรียนด้วยกัน และเสิ่นเมิ่งเหยาก็เป็นเพียงคนเดียวที่รู้ความลับว่าการพักการเรียนของเหวินฉีฉีนั้นคือการไปคลอดลูก

"เปล่า... ไม่มีอะไรสักหน่อย" เหวินฉีฉีตอบด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย

เสิ่นเมิ่งเหยาถอนหายใจด้วยความเป็นห่วง "เหวินฉีฉี เธอจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ ทำไมไม่ลองมองหาพ่อใหม่ให้เด็กๆ ดูบ้างล่ะ?"

เหวินฉีฉีรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เมื่อก่อนเธอก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้อยู่แล้ว และยิ่งตอนนี้ซูเฉินกลับมา เธอก็ยิ่งไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด

"ทำไมล่ะ? ดูอย่างตอนที่เธอกลับมาเรียนสิ สร้างความฮือฮาไปทั้งคณะ ผู้ชายสมัยนี้บางคนเขาก็ไม่ถือสาเรื่องที่มีลูกติดหรอกนะ"

เหวินฉีฉีแทบไม่ได้เข้าหูในสิ่งที่เพื่อนพูดเลย พอเธอนึกถึงซูเฉิน ใบหน้าก็กลับมาแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เสิ่นเมิ่งเหยาเห็นดังนั้นก็ถึงกับชะงัก "เหวินฉีฉี... อย่าบอกนะว่าเธอมี 'คน' ของเธออยู่แล้ว?"

เหวินฉีฉีรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน "ไม่ใช่สักหน่อย จะเป็นไปได้ยังไงกัน"

"แล้วทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะ? ไม่ได้การละ เลิกเรียนแล้วฉันจะไปบ้านเธอด้วย!"

"ไม่ต้องหรอก..."

"ฉันยังไม่เคยเห็นหลานเลยนะเหวินฉีฉี เด็กๆ ก็ตั้งครึ่งขวบแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ฉันเจอจริงๆ เหรอก?" เมื่อเห็นเหวินฉีฉีจะปฏิเสธอีกครั้ง เสิ่นเมิ่งเหยาก็รีบขัดขึ้นทันที "นอกจากว่าเธอจะซ่อนผู้ชายไว้จริงๆ!"

เหวินฉีฉีไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมตามใจเสิ่นเมิ่งเหยา

หลังเลิกเรียน เสิ่นเมิ่งเหยาแวะซื้อของเล่นชิ้นเล็กๆ สองสามชิ้นก่อนจะเดินตามเหวินฉีฉีขึ้นรถเมล์ไป

ระหว่างทาง เหวินฉีฉีครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเตือนเพื่อน "เมิ่งเหยา เดี๋ยวพอไปถึงบ้านฉันแล้ว ไม่ว่าเธอจะเห็นอะไรก็อย่าเพิ่งตกใจนะ"

"ฮ่าๆ โอเค ฉันรู้แล้ว แต่นี่เหวินฉีฉี บอกฉันหน่อยสิว่าผู้ชายคนไหนที่มีเสน่ห์เหลือร้ายขนาดทำให้เธอยอมมีลูกให้ได้น่ะ? ตอนนั้นอยู่ๆ เธอก็ลาพักการเรียนไปดื้อๆ แล้วก็บอกว่าท้องเฉยเลย ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าผู้ชายคนนั้นจะหล่อเหลาเอาการขนาดไหนถึงได้โชคดีแบบนี้"

"เขาไม่ใช่ผู้ชายของฉันนะ!" เหวินฉีฉีแย้งเสียงแข็งพลางหน้าแดงจัด

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป เธอก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธซ้ำ "เมิ่งเหยา มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นหรอกนะ มีอีกเรื่องที่ฉันยังไม่ได้บอกเธอ..."

"เรื่องอะไรล่ะ?"

"คือ... จริงๆ แล้วฉัน..." เหวินฉีฉีอึกอักอยู่นานก็ยังพูดไม่ออก

เธอเคยบอกเสิ่นเมิ่งเหยาแค่ว่าเธอตั้งครรภ์ แต่ไม่ได้บอกว่าเธอท้องลูกแฝดสี่ หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ถ้าเสิ่นเมิ่งเหยาได้เห็นเด็กๆ ถึงสี่คนเข้าพร้อมกัน... เหวินฉีฉีจินตนาการภาพไม่ออกเลยจริงๆ

"ช่างเถอะ เดี๋ยวไปถึงเธอก็รู้เอง"

เสิ่นเมิ่งเหยาทำปากยื่น "มีความลับเยอะจริงนะ"

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงหน้าประตูบ้าน กลิ่นหอมของอาหารลอยโชยออกมาจากข้างในจนเสิ่นเมิ่งเหยาถึงกับน้ำลายสอ "คุณป้าที่เธอจ้างมานี่ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ กลิ่นหอมน่ากินชะมัด ดูท่าวันนี้ฉันจะได้ลาภปากแล้วสิ"

พูดจบเสิ่นเมิ่งเหยาก็ตรงเข้าเคาะประตูทันที

ข้างในบ้าน ป้าหลี่กำลังดูแลพวกเจ้าตัวเล็กอยู่ ส่วนซูเฉินกำลังสวมผ้ากันเปื้อนวุ่นอยู่กับการทำอาหาร เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็รีบวางทัพพีแล้ววิ่งมาเปิดให้

"เหวินฉีฉี กลับมาแล้วเหรอครับ?"

เสิ่นเมิ่งเหยา: ???

เมื่อได้ยินเสียงผู้ชาย เธอก็ถึงกับสะดุ้ง "เหวินฉีฉี เธอโกหกฉันจริงๆ ด้วย ในบ้านเธอมีผู้ชายอยู่จริงๆ!"

จากนั้นเสิ่นเมิ่งเหยาก็ได้เห็นซูเฉินเต็มๆ ตา ซูเฉินในวัยหนุ่มที่มีส่วนสูงถึง 180 เซนติเมตร รูปร่างสมส่วนดูมีมัดกล้ามเนื้อพองาม และโดยเฉพาะรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่ส่งไปถึงดวงตานั่น

ตึกตัก! หัวใจของเสิ่นเมิ่งเหยาเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง

ยิ่งพอเห็นเขาในลุคสวมผ้ากันเปื้อนที่ตัดกับบุคลิกเท่ๆ นั่น เสิ่นเมิ่งเหยาก็แทบจะเคลิ้มไปเลยทีเดียว เขาว่ากันว่าผู้ชายที่ทำอาหารเป็นนั้นหล่อที่สุด เห็นทีจะจริง!

อย่างไรก็ตาม ผู้ชายคนนี้ดูอายุไม่มากนัก น่าจะเพิ่งยี่สิบต้นๆ เท่านั้น หรือว่าเหวินฉีฉีจะแอบไปกิ๊กกับเด็กรุ่นน้อง?

"ไม่สิ!" เสิ่นเมิ่งเหยาส่ายหน้า "นี่ไม่ใช่ 'คน' ของเธอใช่ไหม? พี่ชายเหรอ? หรือว่าเป็นญาติห่างๆ?"

เมื่อเห็นเสิ่นเมิ่งเหยาตั้งคำถามเป็นชุด เหวินฉีฉีก็ได้แต่อ้าปากค้าง เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะแนะนำซูเฉินในสถานะไหนดี

เสิ่นเมิ่งเหยาเข้าใจว่าตัวเองเดาถูก จึงพูดหยอกล้อพลางหัวเราะคิกคัก "คนนี้จริงๆ ด้วยสินะ!"

"เหวินฉีฉี พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้มีแฟนหรือยังจ๊ะ?" ดวงตาของเสิ่นเมิ่งเหยากลายเป็นประกายวาววับ

เหวินฉีฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกหวงก้างลอยขึ้นมาจุกอกอย่างบอกไม่ถูก เธอกวาดสายตาไม่พอใจไปทางซูเฉินแวบหนึ่ง

ทั้งหมดเป็นความผิดของซูเฉินคนเดียวเลยที่เกิดมาหล่อขนาดนี้!

ซูเฉินที่อยู่ดีๆ ก็ถูกเมียในอนาคตค้อนใส่ถึงกับทำตัวไม่ถูก นี่คงเป็นเพื่อนของเธอสินะ ดูท่าว่าคุณแม่ยังสาวจะแอบหึงเพื่อนเสียแล้วสิ

ซูเฉินถือโอกาสนี้เปิดประตูให้กว้างขึ้นก่อนจะหัวเราะเบาๆ "ผมไม่ใช่พี่ชายของเหวินฉีฉีหรอกครับ แต่ผมเป็น 'คน' ของเธอต่างหาก!"

คำพูดที่ดูหนักแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของนั้นทำให้ดวงตาที่เป็นประกายของเสิ่นเมิ่งเหยาแตกสลายลงทันที ทว่าหลังจากผิดหวังได้เพียงครู่เดียว เธอก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

"เหวินฉีฉี แฟนเธอหล่อเกินไปแล้วนะ!" ถึงแม้เธอจะไม่ได้ครอบครองเอง แต่เพื่อนสนิทได้คนหล่อขนาดนี้เธอก็ยินดีด้วย

เหวินฉีฉีเดินตามเข้ามา ใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างน่าสงสัย "ฉันบอกแล้วไงว่าเขาไม่ใช่คนของฉัน"

ยังไม่ทันขาดคำ เธอก็รู้สึกได้ถึงมือของซูเฉินที่เอื้อมมาลูบศีรษะของเธออย่างเป็นธรรมชาติ

"อยู่นิ่งๆ นะครับ"

เหวินฉีฉีไม่กล้าขยับตัว ได้แต่มองดูซูเฉินที่โน้มตัวเข้ามาใกล้โดยไม่กะพริบตา

อึดใจต่อมา ซูเฉินก็หยิบใบไม้ใบหนึ่งออกจากเส้นผมของเธอ "มีเศษใบไม้ติดหัวคุณอยู่น่ะ"

เหวินฉีฉีอึ้งไปอีกรอบ ซูเฉินเริ่มช่ำชองเรื่องการหยอกเย้ามากขึ้นทุกวัน แถมนี่ยังทำต่อหน้าคนนอกอีกด้วย

คนนอกอย่างเสิ่นเมิ่งเหลายิ้มกริ่มด้วยความอิจฉา "ว้าว! ขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่ใช่แฟนอีกเหรอ"

"เหวินฉีฉี ดูสิ หน้าเธอแดงแป๊ดเลยนะ!"

"โอ๊ย อิจฉาจังเลย ทำยังไงดีนะ... พ่อหนุ่มสุดหล่อ คุณพอจะมีพี่ชายหรือน้องชายที่หล่อแบบคุณแนะนำให้ฉันบ้างไหมคะ?"