Chapter 4 : ตกปลาครั้งแรก

Chapter 4 : ตกปลาครั้งแรก

หานเฟยพยักหน้า "นั่นฉันเองแหละ"

ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ “อ่อนแอจัง”

หานเฟยพูดไม่ออก เด็กๆที่นี่เหน็บแนมกันเก่งขนาดนี้เลยเหรอ

หลายนาทีต่อมาเรือก็ร่อนลงสู่มหาสมุทรระลอกคลื่นกระจายตามแรงที่ท้องเรือกระทบกับผืนน้ำ

ทุกคนยกเบ็ดขึ้น มันยากที่จะจินตนาการว่าเบ็ดลอยไปไกลหลายร้อยเมตรโดยไม่ต้องใช้รอกเลยแต่ใช้เพียงแค่การเหวี่ยงแบบง่ายๆ

หานเฟยเต็มไปด้วยคำถาม ทุกคนหลับตาลง มือของพวกเขาเปล่งประกายด้วยพลังวิญญาณ

สายเบ็ดของพวกเขาทั้งหมดขยับไปมาเล็กน้อย หานเฟยประหลาดใจ เหตุใดสายเบ็ดของพวกเขาจึงขยับได้ล่ะ

หานเฟยมีคำตอบ พวกเขาต้องควบคุมสายเบ็ดด้วยพลังวิญญาณแน่ๆ แต่ในขณะที่เขาจำได้มันใช้พลังวิญญาณไปมาก

หานเฟยเหวี่ยงเบ็ดด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขาเพียงเพื่อให้มันตกลงไปในระยะยี่สิบเมตรเท่านั้น

"ฮะ?"

เมื่อก่อนตอนที่เขาตกปลามักจะมีน้ำหนักที่ปลายสาย แต่ตอนนี้เขามีเพียงเส้นเอ็นและเหยื่อเท่านั้น มันค่อนข้างยากที่จะควบคุมระยะทางด้วยพลังวิญญาณ

หานเฟยรีบมองไปที่ทุกคนและพบว่าพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นดังนั้นเขาจึงเริ่มตกปลาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาดึงปล่อยและเขย่าคันเบ็ดอย่างชำนาญ…

"ไปทางซ้าย…"

"ไปทางขวา…"

หานเฟยพึมพำกับตัวเอง แต่ทุกคนบนเรือต่างประหลาดใจ

มีคนพูดว่า "เฮ้..นายเอ๋อไปแล้วเหรอ เหยื่อของนายหายไปแล้ว”

หานเฟยไม่รู้จะพูดอะไร

ชายวัยกลางคนกล่าวว่า “ดึงมันกลับมา แมลงสีเขียวเป็นแมลงที่มีการเคลื่อนไหวน้อยที่สุดดังนั้นปลาจะไม่แตะตะขอของนายแม้มันจะยังคงดิ้นอยู่”

การดึงสายเบ็ดเป็นความสามารถ ทุกคนต่างงงงวยที่เห็นหานเฟยใช้แรงขยับคันเบ็ดไปมา ในที่สุดก็มีคนแสดงความคิดเห็นว่า “อะไรของนายเนี่ย ใช้พลังวิญญาณสิ ไม่ใช่ใช้กล้ามเนื้อ”

ก็ฉันใช้พลังวิญญาณของฉัน แต่สายเบ็ดมันไม่ขยับนี่!

ชายวัยกลางคนกล่าวว่า “รู้สึกถึงพลังวิญญาณของนายให้ได้ จดจ่อกับสายเบ็ดแล้วดึงสายกลับมา”

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความมีพลังความซาบซ่านความมีชีวิตชีวา หานเฟยรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณของเขา พลังวิญญาณของเขาอยู่กับคันเบ็ดและเอ็นตกปลาเขารู้สึกประหลาดใจที่สัมผัสได้ถึงแรงดึงระหว่างพวกมัน

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำแบบนี้ได้นะเนี่ย!

เขารู้สึกว่าได้ใช้พลังวิญญาณของเขา เบ็ดพุ่งออกจากน้ำทันที อย่างไรก็ตามมันไม่หยุดอยู่ตรงเขา แต่พุ่งเข้าไปที่ก้นของชายหนุ่มอีกคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของเรือ

“หานเฟยยย!!!”

“ขอโทษษษษไม่ได้ตั้งใจ..เอ่อ..อย่าขยับ..ฉันจะเอามันออกให้...”หานเฟยขอโทษอย่างร้อนรน

ปุ๊!!

ตะขอหลุดออกจากหลังของชายหนุ่ม ทุกคนรวมทั้งหานเฟยเองก็รีบหลบ

ผ้าชิ้นใหญ่ขาดวิ่นที่ก้นของชายหนุ่ม มีเลือดพุ่งออกมา

“ฉันเสียใจอย่างมากที่ฉันควบคุมมันได้ไม่ดี” หานเฟยกล่าว

“หานเฟยฉันจะฆ่าแก!”

คนอื่นๆก็มองไปที่หานเฟยอย่างระมัดระวังและสงสัย เมื่อวานหัวของเด็กคนนี้กระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า ทำไมเขาถึงลืมพื้นฐานของการตกปลาไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังพุ่งเข้าใส่เขาหานเฟยจึงรีบยกเบ็ดตกปลาขึ้น ชายหนุ่มกลัวจนหยุดทันทีเขากลัวว่าหานเฟยจะเหวี่ยงเบ็ดใส่เขาอีกครั้ง

มีคนดุว่า “หานเฟยกลับไปตกปลาเถอะ แต่เราจะต้องแจ้งหัวหน้างานแล้วนะหากนายก่อปัญหาอีกครั้ง!”

หานเฟยยิ้มด้วยความลำบากใจ “โอเคค้าบ”

เหตุการณ์จบลงแล้ว ชายหนุ่มไม่ได้ทำอะไรเขาแม้จะโกรธก็ตาม

หานเฟยนั่งลงที่นั่นหลังจากโยนเบ็ดเหมือนกับที่คนอื่น ๆ ทำ

แต่วิธีการตกปลาแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีทักษะอะไรเลย! ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงทันทีที่หานเฟยตั้งใจจะขอคำแนะนำด้วยความไม่อดทนจู่ๆก็มีคนลุกขึ้นยืนและฮึดฮัด

จากนั้นชายคนนั้นก็ทำท่าทางแปลก ๆ และพลังทางจิตวิญญาณของเขาก็พุ่งออกมา คันเบ็ดและเอ็นตกปลาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยรัศมีจางๆในทันที

"ขึ้นม๊าา!"

โห...

ตาของหานเฟยเบิกกว้าง มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ..

จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าคนอื่น ๆ ก็อิจฉาชายคนนี้เช่นเดียวกับเขา

ชายชื่อ พี่ฮวาง ดึงมันขึ้นมามันเป็นปลาสีเหลืองขนาดใหญ่ประมาณหกสิบกิโลกรัม

ปลาสีเหลืองไม่ก้าวร้าวและอันตรายเท่าเต่าเขียวและปลาใบมีดดังนั้นพวกมันจึงเป็นหนึ่งในอาหารที่ถูกที่สุดและเป็นที่นิยมมากที่สุดบนเกาะลอยน้ำเช่นเดียวกับหอยกาบ

เมื่อเห็นคนอื่นๆยกเบ็ดขึ้นหานเฟยก็ทำเช่นเดียวกัน เป็นเพราะปลาสีเหลืองดิ้นนานเกินไปในขณะนี้และปลาที่ระมัดระวังทั้งหมดได้หนีไปแล้ว ทำให้เหล่าเซียนประมงและชาวประมงมักจะเปลี่ยนจุดทุกครั้งที่จับปลาได้

เมื่อมาถึงสถานที่ใหม่ทุกคนก็ตัวแถวอีกครั้ง

หลังจากนั้นเพียงหนึ่งในสี่ชั่วโมงชายวัยกลางคนก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เช่นเดียวกับผู้เฒ่าเฉิน ชายวัยกลางคนคำราม “มาแล้ว!!”

ตาของหานเฟยสว่างขึ้นมันเป็นเต่าสีเขียวอีกตัว เขานึกถึงปูของหวังเจ๋อเมื่อตอนที่หวังเจ๋อจัดการกับเต่าเขียวเมื่อวานนี้

เส้นเลือดบนมือของชายวัยกลางคนปูดขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นจับคันเบ็ดด้วยมือทั้งสองข้างและลากเหวี่ยงด้วยไหล่ของเขาลากเต่าตัวใหญ่ขึ้นจากน้ำ

“ฟิ้ว!ฟิ้ว!ฟิ้ว!”

ก้อนหินถูกขว้าง ทุกคนซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งยกเว้นหานเฟยที่เฝ้าดูชายวัยกลางคนตบก้อนหินออกไปด้วยมือที่เร่าร้อนของเขาจนเขาทุบเต่าตัวนั้นได้ในที่สุด

เต่าสีเขียวยาว 1 เมตรตกลงบนดาดฟ้าเรือหางของมันตบไปมาแบบสุ่ม ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะจบแล้ว

คราวนี้หานเฟยมองใกล้ๆเต่าสีเขียวปกคลุมไปด้วยเกล็ดที่ดูเหมือนก้อนหินสีเขียวทั่วทั้งตัว เกล็ดเหล่านั้นสะท้อนแสงสีฟ้าสดใสภายใต้ดวงอาทิตย์

เต่าสีเขียว

ห้า

ปกติ

12 จุด

สามารถเพิ่มความแข็งแรงทางกายภาพได้เป็นเวลานานหากรับประทาน

หานเฟยตระหนักว่าพลังวิญญาณของหอยสามตัวมีค่าเท่ากับเต่าเขียว หมายความว่าสิ่งนี้ไม่ได้น่าประทับใจอย่างที่เห็น

ทุกคนอุทานด้วยความตกใจ

“โอโหตอนนี้คุณเป็นชาวประมงที่เก่งขึ้นแล้วนี่นา”

ชายวัยกลางคนแสยะยิ้มและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า“ก็เมื่อวันก่อนฉันเป็นคนที่ตั้งใจนี่นา”

ทุกคนแสดงความยินดีกับเขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เฒ่าเฉินคว้าแขนของเขาแล้วถามว่า “ฉันติดอยู่ในระดับหกมานานแล้ว คุณมีคำแนะนำให้ฉันหน่อยมั้ย”

หานเฟยกัดหูของเขา เขาไม่เคยเห็นนักตกปลาที่เก่งกาจมาก่อนและเขาค่อนข้างตกใจที่เฒ่าเฉินติดขั้นนี้อยู่เกือบครึ่งชีวิตของเขา การเลื่อนขั้นอะไรนี่มันขนาดนั้นเลยเหรอ?

คนต้องลับคมเครื่องมือของเขาก่อนถ้าเขาต้องการทำงานที่ดี ฉันจะสนใจเรื่องนี้หลังจากที่ฉันปรับปรุงความสามารถและมรดกทางจิตวิญญาณของฉันเสร็จแล้วกัน

หลังจากที่ชายวัยกลางคนนำเต่าสีเขียวตัวใหญ่ไปแล้วพวกเขาก็เปลี่ยนจุดอีกครั้ง

ครึ่งวันผ่านไปในพริบตา ผู้โดยสารแปดคนทุกคนทำงานสำเร็จยกเว้นหานเฟยและชายหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกับเขา

พระอาทิตย์กำลังตกดิน พวกเขาเริ่มพูดคุยกันในขณะที่เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาของพวกเขา

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ตะโกนว่า“ได้แล้ว! มันมาแล้ว!”

หานเฟยมองเขาอย่างหดหู่ ทุกคนทำงานสำเร็จ แต่เขาไม่ได้จับปลาแม้แต่ตัวเดียวหลังจากใช้เหยื่อเกือบหมดแล้ว

ขณะที่หานเฟยเยาะเย้ยตัวเองชาวประมงผู้ช่ำชองก็ร้องออกมา

“ไอ่หนุ่ม! ปล่อยเดี๋ยวนี้! นายไม่สามารถจับสิ่งนี้ได้!” ผู้เฒ่าเฉินตะโกนสุดเสียง

ติดตามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ : ว่างๆก็เลยเอานิยายมาแปลไทย